ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਕ ਵਾਰ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ, "ਇਹ ਸਰੀਰ ਪੰਜ ਤੱਤਾਂ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਹੈ, ਸਮੇਂ, ਕਰਮ ਅਤੇ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਸੱਪ ਵਲੋਂ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਬਚਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਐਸੇ ਹੀ ਕੋਈ ਦੂਜੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।" ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਹੱਥ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਹੱਥ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਭੋਜਨ ਬਣਦੇ ਹਨ; ਪੈਰਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਚਾਰ ਪੈਰ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਆਹਾਰ ਹਨ। ਸਭ ਵਿੱਚ, ਨਿਰਬਲ ਸਬਲ ਦਾ ਆਹਾਰ ਬਣਦੇ ਹਨ—ਜੀਵਨ, ਜੀਵਨ 'ਤੇ ਜੀਵਦਾ ਹੈ।" "ਹੇ ਰਾਜਨ," ਨਾਰਦ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਆਪ ਹੀ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਅੰਦਰ ਤੇ ਬਾਹਰ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖੋ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।" "ਇਹੀ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਨ, ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਰਚਤਾ ਅਤੇ ਪਾਲਣਹਾਰ, ਹੁਣ ਸਮੇਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਉਤਰ ਆਇਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰੇ।" "ਦਿਵਿਆ ਕਾਰਜ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ; ਹੁਣ ਉਹ ਬਾਕੀ ਰਹਿ ਗਏ ਕੰਮ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਤਦ ਤੱਕ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਦੇਖੋ, ਜਦ ਤਕ ਪਰਮਾਤਮਾ ਇੱਥੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।" "ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟ੍ਰ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਅਤੇ ਗਾਂਧਾਰੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ, ਹਿਮਾਲਿਆਂ ਦੇ ਦੱਖਣ ਵੱਲ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਚਲੇ ਗਏ ਹਨ।" "ਉਥੇ, ਗੰਗਾ ਨਦੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੱਤ ਧਾਰਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਲਿਆ, ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ; ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਸੱਤ ਧਾਰਾ ਵਾਲੀ ਗੰਗਾ ਕਹਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।" "ਉਥੇ, ਉਹ ਠੀਕ ਸਮੇਂ ਤੇ ਸਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਕੇਵਲ ਪਾਣੀ 'ਤੇ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਇੱਛਾ ਰਹਿਤ।" "ਆਸਨ ਤੇ ਪ੍ਰਾਣ-ਆਯਾਮ 'ਤੇ ਜਿੱਤ ਪਾ ਕੇ, ਛੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਕੇ, ਹਰੀ ਦੀ ਧਿਆਨ ਦੁਆਰਾ ਰਾਗ ਤੇ ਅਗਿਆਨਤਾ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਸੱਤਵ ਗੁਣ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।" "ਮਨ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਕਰ, ਖੇਤ ਦੇ ਗਿਆਤਾ ਨੂੰ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਕਰ, ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਕਰ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਘੜੀ ਦਾ ਆਕਾਸ਼ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।" "ਮਾਇਆ ਦੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਭਾਗ ਤੇ ਗੁਣ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ ਹਨ, ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲਿਆ, ਸਾਰਾ ਆਹਾਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਥੰਮ ਵਰਗਾ ਅਡੋਲ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਲਈ ਕੋਈ ਰੁਕਾਵਟ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਛੱਡ ਚੁੱਕਾ ਹੈ।" "ਹੇ ਰਾਜਨ, ਅੱਜ ਤੋਂ ਪੰਜਵੇਂ ਦਿਨ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦੇਵੇਗਾ, ਤੇ ਉਹ ਰਾਖ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।" "ਜਦ ਉਸ ਦੇ ਪਤੀ ਦਾ ਸਰੀਰ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੜਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ-ਇਨ-ਲਾਅ ਸਮੇਤ, ਬਾਹਰ ਖੜੀ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਦੇਖੇਗੀ।" "ਇਹ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲੀ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੇ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ੀ, ਵਿਦੁਰਾ, ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਦੁਖ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਥੋਂ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਲਈ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।" "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਨਾਰਦ ਜੀ, ਤੁੰਬੁਰੂ ਸਮੇਤ, ਸਵਰਗ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਬਚਨ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਦੁਖ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।" "ਇਹ ਕੀ ਹੈ, ਜੋ ਇੰਨਾ ਅਚੰਭਾ ਜਿਹਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ? ਵਾਸੁਦੇਵ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਵਿੱਚ ਆਦਿ-ਅਦੁੱਤੀ ਪ੍ਰੇਮ ਵਧ ਰਿਹਾ ਹੈ।" "ਉਥੇ, ਮਨੁੱਖ ਤੇ ਜਾਨਵਰ, ਕੁਦਰਤੀ ਵੈਰੀ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਹਾਜਰੀ ਵਿੱਚ, ਮਿਤਰਾਂ ਵਾਂਗ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਤੇਜ਼ ਹਿਰਨ ਤੇ ਹੋਰ ਜੀਵ ਵੀ ਉਥੇ ਹਨ।" "ਉਥੇ, ਪਰਮ, ਅਦਵੈਤ, ਅਨੰਤ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਗਿਆਨ ਅਗਾਧ ਹੈ, ਗਵਾਲਾ-ਬੱਚੇ ਵਾਂਗ, ਪੁਰਾਣੇ ਦਿਨਾਂ ਵਾਂਗ, ਪੱਛਿਆਂ ਤੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਲੱਭਦਾ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਭੋਜਨ ਲੈ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ।" "ਉਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਪਣੀ ਵਾਹਨ ਤੋਂ ਥੱਲੇ ਉਤਰਿਆ, ਸੁਨਹਿਰੀ ਲਾਟੀ ਵਾਂਗ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਨਮਨ ਕਰਦਾ, ਆਪਣੇ ਚਾਰ ਸਿਰਾਂ ਦੇ ਕਿਰਤਨ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਦੋ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹਦਾ, ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਦਾ ਹੈ।" "ਫਿਰ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਉਠ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਡਿੱਗਦਾ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਬੈਠ ਜਾਂਦਾ, ਤੇ ਉਸ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇਖੀ ਸੀ।" "ਫਿਰ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਉਠ ਕੇ, ਅੱਖਾਂ ਪੂੰਝਦਾ, ਗਲ ਨਿਵਾਂ ਕਰਕੇ, ਮੁਕੁੰਦ ਨੂੰ ਨਿਹਾਰਦਾ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਨਮਰਤਾ ਤੇ ਸੰਯਮ ਨਾਲ, ਕੰਪਦਾ ਹੋਇਆ, ਹੰਝੂਆਂ ਭਰੇ, ਰੁਕ ਰੁਕ ਕੇ ਬੋਲਦਾ ਹੈ।" ਇਸ ਸਮੇਂ, ਸੂਤ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: "ਜਦ ਅਰਜੁਨ, ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਤੇ ਮਹਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਕਰਤਬ ਜਾਣਣ ਲਈ, ਦਵਾਰਕਾ ਗਿਆ—" "ਕਈ ਮਹੀਨੇ ਲੰਘ ਗਏ, ਪਰ ਅਰਜੁਨ ਵਾਪਸ ਨਾ ਆਇਆ; ਹੇ ਕੁਰੁ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਅਪਸ਼ਕੁਨ ਚਿੰਨ੍ਹ ਦਿਖਾਈ ਦੇਣ ਲੱਗੇ।" "ਉਸ ਨੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਤੀਬਰਤਾ, ਕੁਦਰਤੀ ਨਿਯਮ ਦਾ ਉਲਟ ਜਾਣਾ, ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਆਚਰਣ ਵਿੱਚ ਬੁਰਾਈ ਦੇਖੀ—ਕ੍ਰੋਧ, ਲੋਭ ਤੇ ਝੂਠ ਦੇ ਵਲੋਂ ਚਲਾਇਆ ਗਿਆ।" "ਸਾਰੇ ਸੰਬੰਧ ਵਿਲੱਖਣ ਹੋ ਗਏ, ਮਿੱਤਰਤਾ ਵਿੱਚ ਧੋਖਾ, ਪਿਤਾ-ਪੁਤ, ਮਾਤਾ-ਪੁਤ, ਮਿੱਤਰ, ਭਰਾ, ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਵਿੱਚ ਝਗੜੇ ਹੋਣ ਲੱਗੇ।" "ਜਦ ਇੰਨੇ ਭਿਆਨਕ ਅਪਸ਼ਕੁਨ ਆਏ, ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਲੋਭ ਤੇ ਅਧਰਮ ਵਧਣ ਲੱਗਾ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ।" "ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਦਵਾਰਕਾ ਭੇਜਿਆ ਸੀ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਕਰਤਬ ਜਾਣਣ ਲਈ।'" "ਹੁਣ ਸੱਤ ਮਹੀਨੇ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਭੀਮਸੇਨ ਵੀ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਇਆ; ਕਿਸ ਕਾਰਨ, ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ।" "ਕੀ ਉਹ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਦਿਵਿਆ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਸੀ, ਜਦ ਪਰਮਾਤਮਾ ਆਪਣਾ ਧਰਤੀ ਦਾ ਖੇਲ ਛੱਡਣ ਦੀ ਮੰਨ ਵਿੱਚ ਹੈ?" "ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਧਨ, ਰਾਜ, ਪਤਨੀਆਂ, ਜੀਵਨ, ਪਰਿਵਾਰ, ਪ੍ਰਜਾ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ 'ਤੇ ਜਿੱਤ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਲੋਕਾਂ ਵੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ।" "ਇਹ ਅਪਸ਼ਕੁਨ ਦੇਖੋ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ—ਦੇਵ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ—ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਵਿਗੜੇ ਹੋਏ, ਨੇੜੇ ਆਉਂਦੇ, ਸਾਨੂੰ ਡਰ ਤੇ ਉਲਝਣ ਨਾਲ ਭਰਦੇ।" "ਮੇਰੇ ਪੈਰ, ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਬਾਂਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਕੰਪ ਰਹੇ ਹਨ, ਤੇ ਦਿਲ ਅਸ਼ਾਂਤ ਹੈ; ਨਿਸਚਿਤ, ਕੁਝ ਅਸ਼ੁਭ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।" "ਮਾਦਾ-ਗਿੱਦੜ, ਅੱਗ ਵਾਲਾ ਮੂੰਹ, ਉਗਦੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਹੌਂਕਦੀ ਹੈ; ਤੇ, ਹੇ ਪ੍ਰੀਤਮ, ਇਹ ਕੁੱਤਾ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵਾਂਗ ਮੈਨੂੰ ਹੌਂਕਦਾ ਹੈ।" "ਜਾਨਵਰ ਮੇਰੇ ਖੱਬੇ ਤੇ ਸੱਜੇ ਚੱਕਰ ਲਾ ਰਹੇ ਹਨ, ਤੇ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਮੇਰੇ ਘੋੜੇ ਰੋ ਰਹੇ ਹਨ।" "ਇਹ ਕਬੂਤਰ, ਮੌਤ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ੀ, ਤੇ ਉਲੂ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਉਲਝਾ ਰਹੇ ਹਨ, ਤੇ ਰਾਤ ਦੇ ਉਲੂ ਦੀ ਚੀਕ, ਨੀਂਦ ਤੇ ਸੁਨ੍ਹੇਪੇ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।" "ਚੌਕਾਂ ਧੂੰਏ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ ਹਨ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੇ ਪਹਾੜ ਕੰਪ ਰਹੇ ਹਨ, ਤੇ, ਹੇ ਪ੍ਰੀਤਮ, ਵੱਡੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ।" "ਹਵਾ ਤੇਜ਼ ਚੱਲ ਰਹੀ, ਧੂੜ ਤੇ ਹਨੇਰਾ ਫੈਲ ਰਹੇ ਹਨ; ਬੱਦਲ ਹਰ ਪਾਸੇ ਲਹੂ ਵਰ੍ਹਾ ਰਹੇ ਹਨ, ਬਹੁਤ ਡਰਾਉਣੇ ਢੰਗ ਨਾਲ।" "ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਮਕ ਮੰਦ ਹੋ ਗਈ ਹੈ, ਤੇ ਗ੍ਰਹਿ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਟਕਰਾ ਰਹੇ ਹਨ, ਜਦ ਸਵਰਗ ਅੱਗ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਤੇ ਵਿਲੱਖਣ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਦਿਸ਼ਦਾ ਹੈ।" "ਨਦੀਆਂ ਤੇ ਛੋਟੀਆਂ ਧਾਰਾਵਾਂ ਉਲਝ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਝੀਲਾਂ ਤੇ ਮਨ ਵੀ; ਅੱਗ ਘੀ ਪਾਉਣ 'ਤੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਭੱਠਦੀ। ਇਹ ਸਮਾਂ ਕੀ ਲਿਆਵੇਗਾ?" "ਬੱਛੜੇ ਮਾਵਾਂ ਦੇ ਥਣਾਂ ਤੋਂ ਦੁੱਧ ਨਹੀਂ ਪੀਂਦੇ, ਨਾਂ ਗਾਂਵਾਂ ਦੁੱਧ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ; ਗਾਂਵਾਂ ਰੋ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਝੁੰਡ ਦੇ ਸਾਂਡ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਦੇ ਬਚਨ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਲੀਲਾ, ਤੇ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਚਿੰਤਾਵਾਂ, ਸਭ ਕੁਝ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਭਰੀ ਕਥਾ ਵਾਂਗ ਵਹਿ ਰਹੀ ਹੈ—ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਜੀਵਨ, ਮੌਤ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਮਾਇਆ, ਤੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਹੋ ਰਹੇ ਅਚੰਭੇ, ਸਭ ਇੱਕ ਦਾਰਸ਼ਨਿਕ ਸੱਚਾਈ ਵਿੱਚ ਰਲ ਗਏ ਹਨ।