ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੂੰ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, “ਮਹਾਰਾਜ, ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਿ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ-ਮਾਤਾ ਕਿੱਥੇ ਗਏ ਹਨ। ਮੇਰੀ ਮਾਤਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਦੁਖੀ ਸੀ ਅਤੇ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਅਜਾਣੇ ਪਾਸੇ ਚਲੀ ਗਈ ਹੈ।” ਇਸ ਸਮੇਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨਾਰਦ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਲੰਘਾਉਣ ਵਾਲਾ ਮੱਲਾਹ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਸਹੀ ਰਾਹ ਦੱਸਿਆ। ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਸਮਝਾਇਆ, “ਜਿਵੇਂ ਗਾਂਵਾਂ ਆਪਣੇ ਹੀ ਰੱਸਿਆਂ ਨਾਲ ਖੰਭੇ ਨਾਲ ਬੱਝੀਆਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੀਵ ਵੀ ਆਪਣੇ ਨਾਮਾਂ ਤੇ ਸਬੰਧਾਂ ਦੇ ਰੱਸਿਆਂ ਨਾਲ ਬੱਝੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਆਪਣਾ ਕਰਤੱਬ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਖਿਡੌਣਿਆਂ ਦਾ ਮਿਲਾਪ ਜਾਂ ਵਿਛੋੜਾ ਖਿਡਾਰੀ ਦੀ ਮਰਜ਼ੀ ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਿਲਣ ਜਾਂ ਵਿਛੋੜੇ ਵੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਹਨ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਜੋ ਤੂੰ ਸਥਿਰ ਜਾਂ ਅਸਥਿਰ ਸਮਝਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਨਾ ਸਥਿਰ ਹੈ, ਨਾ ਅਸਥਿਰ। ਇਹ ਸਭ ਮੋਹ ਮਾਇਆ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹੀ ਦੁੱਖ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਪ੍ਰੀਤਮ, ਅਵਿਦਿਆ ਤੋਂ ਉਪਜੀ ਇਹ ਮੰਮਤਾ ਤੇ ਦੁਖ ਛੱਡ ਦੇ। ‘ਮੇਰੇ ਬਿਨਾ ਉਹ ਬੇਚਾਰੇ ਕਿਵੇਂ ਜੀਊਣਗੇ?’—ਇਹ ਸੋਚ ਛੱਡ ਦੇ। ਇਹ ਸਰੀਰ ਪੰਜ ਤੱਤਾਂ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਹੈ, ਕਾਲ, ਕਰਮ ਅਤੇ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਵਲੋਂ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਮਨੁੱਖ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਬਚਾ ਸਕਦਾ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੋਈ ਕਿਸੇ ਦਾ ਰਾਖਾ ਨਹੀਂ। ਇਥੇ, ਹੱਥ ਰਹਿਤ ਜੀਵ ਹੱਥ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਭੋਜਨ ਬਣਦੇ ਹਨ, ਪੈਰ ਰਹਿਤ ਚੌਪਾਇਆਂ ਦਾ, ਅਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਸਦਾ ਤਾਕਤਵਰਾਂ ਦੀ ਆਹਾਰ ਬਣਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਜੀਵਨ, ਜੀਵਨ ਉੱਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੈ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਅਸਲ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਆਪ ਹੀ ਅੰਦਰ ਤੇ ਬਾਹਰ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਰਾਹੀਂ ਹਰ ਥਾਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹੀ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਤੇ ਪਾਲਣਹਾਰ, ਹੁਣ ਕਾਲ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰੇ। ਉਸਦਾ ਦੈਵੀ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੈ; ਹੁਣ ਉਹ ਬਾਕੀ ਰਹਿੰਦੇ ਕੰਮ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਇੱਥੇ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਵਧਾਨ ਰਹੋ। ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਤੇ ਗਾਂਧਾਰੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਹਿਮਾਲਿਆਂ ਦੇ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਸਾਧੂਆਂ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ ਹਨ। ਉਥੇ, ਜਿੱਥੇ ਗੰਗਾ ਨਦੀ ਸੱਤ ਧਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਥਾਂ ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ। ਉਥੇ, ਉਹ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ ਤੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਤੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਆਹੁਤੀ ਦੇ ਕੇ, ਸਿਰਫ਼ ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੀ ਇੱਛਾਵਾਂ ਛੱਡ ਕੇ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਸਨੇ ਆਸਨ ਤੇ ਸਵਾਸ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ, ਛੇ ਇੰਦਰੀਆਂ ਵਾਪਸ ਖਿੱਚ ਲਈਆਂ, ਹਰੀ ਦੀ ਧਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਰਜ ਤੇ ਤਮੋ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਲਿਆ ਤੇ ਸਤੋਗੁਣ ਵਿੱਚ ਸਾਫ ਹੋ ਗਿਆ। ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਮਨ ਲੀਨ ਕਰਕੇ, ਖੇਤਰਗਿਆ ਨੂੰ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਕਰਕੇ, ਤੇ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿੱਚ ਵਸਾ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਘੜੇ ਦੀ ਹਵਾ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਉਥੇ ਟਿਕ ਗਿਆ। ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਮਾਇਆ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਨਾਸ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਇੰਦਰੀਆਂ ਤੇ ਮਨ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਸਾਰੀ ਭੋਜਨ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਥੰਮ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਜਿਸਨੇ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤੇ, ਉਸਦੇ ਲਈ ਕੋਈ ਰੁਕਾਵਟ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਅੱਜ ਤੋਂ ਪੰਜਵੇਂ ਦਿਨ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਤਿਆਗ ਦੇਵੇਗਾ, ਤੇ ਉਹ ਸਰੀਰ ਰਾਖ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਜਦ ਉਹ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸਰੀਰ ਸਾੜ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਉਸਦੀ ਧਰਮਪਤਨੀ ਆਪਣੇ ਜੇਠ ਦੇ ਨਾਲ ਬਾਹਰ ਖੜੀ ਰਹੇਗੀ ਤੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸਮਾਂਦੇ ਵੇਖੇਗੀ। ਇਹ ਵਡਾ ਅਚੰਭਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੇ ਕੁਰੁਵੰਸ਼ੀ, ਵਿਦੁਰ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਦੁੱਖ ਦੋਵੇਂ ਆਉਣਗੇ, ਤੇ ਉਹ ਉੱਥੋਂ ਚਲ ਕੇ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਲਈ ਨਿਕਲ ਪਵੇਗਾ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਆਖ ਕੇ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਤੁੰਬੁਰੂ ਦੇ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਮਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ ਆਪਣਾ ਦੁੱਖ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਵਸੁਦੇਵ, ਜੋ ਸਭ ਦੇ ਆਤਮਾ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਵਿੱਚ ਅਣਮਿੱਥੀ ਪ੍ਰੀਤਿ ਵਧ ਰਹੀ ਸੀ—ਇਹ ਸਭ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਸੀ। ਉਥੇ, ਜਿੱਥੇ ਅਜੈਯ ਪ੍ਰਭੂ ਵੱਸਦੇ ਸਨ, ਮਨੁੱਖ ਤੇ ਜਾਨਵਰ, ਸਿੱਖ ਤੇ ਹਿਰਨ, ਸਭ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਮਿੱਤਰ ਵਾਂਗ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ। ਉਥੇ, ਅਦਵੈਤ, ਅਨੰਤ ਤੇ ਅਗਮ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਗੁਆਲੇ ਬੱਚੇ ਵਾਂਗ ਆਪਣਾ ਬਚਪਨ ਜੀ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਪਿਛਲੇ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਤੇ ਵੱਛਿਆਂ ਨੂੰ ਲੱਭ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਖਾਣ ਦਾ ਟੁਕੜਾ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ, ਜੋ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਕਰਤਾ ਹਨ, ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਆਪਣੀ ਵਾਹਨ ਤੋਂ ਉਤਰ ਕੇ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਲਾਠੀ ਵਰਗਾ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਚਾਰ ਸਿਰਾਂ ਦੇ ਮਕੁਟ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਦੋ ਚਰਨ ਛੂਹ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ। ਬਾਰ-ਬਾਰ ਉਠ ਕੇ, ਉਹ ਕਾਫੀ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਮੁੜ-ਮੁੜ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਦੇ ਰਹੇ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਪਿਛਲੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਬੈਠ ਗਏ। ਫਿਰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਉਠ ਕੇ, ਅੱਖਾਂ ਪੂੰਝ ਕੇ, ਗਰਦਨ ਝੁਕਾ ਕੇ, ਮੁਕੁੰਦ ਨੂੰ ਨਿਹਾਰਿਆ। ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਨਿਮਰਤਾ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾਲ, ਕੰਬਦੇ ਹੋਏ, ਹੰਝੂਆਂ ਭਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਉਹ ਬੋਲਣ ਲੱਗੇ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਸੂਤ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਜਦੋਂ ਅਰਜੁਨ, ਆਪਣੇ ਸਬੰਧੀਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਤੇ ਮਹਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਲੈਣ ਲਈ ਦੁਵਾਰਕਾ ਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਕਈ ਮਹੀਨੇ ਲੰਘ ਗਏ ਪਰ ਉਹ ਵਾਪਸ ਨਾ ਆਇਆ। ਹੇ ਕੁਰੁਵੰਸ਼ੀ, ਫਿਰ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਅਸ਼ੁਭ ਸੰਕੇਤ ਦਿਸਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਸਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਕਾਲ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਚਾਲ ਚੱਲ ਰਹੀ ਹੈ, ਕੁਦਰਤੀ ਨਿਯਮ ਉਲਟ ਰਹੇ ਹਨ, ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸਾ, ਲਾਲਚ ਤੇ ਝੂਠ ਵਧ ਰਹੇ ਹਨ। ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਵਾਪਾਰ ਵਧੇਰੇ ਟੇਢੇ ਹੋ ਗਏ, ਦੋਸਤੀ ਵਿੱਚ ਧੋਖਾ ਆ ਗਿਆ, ਪਿਓ-ਪੁੱਤਰ, ਮਾਂ-ਪੁੱਤਰ, ਦੋਸਤ, ਭਰਾ, ਪਤੀ-ਪਤਨੀ—ਸਭ ਵਿੱਚ ਝਗੜੇ ਹੋਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਜਦੋਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਸੰਕੇਤ ਆਉਣ ਲੱਗੇ, ਤੇ ਕਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਣ ਲੱਗਾ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਲਾਲਚ ਤੇ ਅਧਰਮ ਦੇ ਵਧਦੇ ਵੇਖ ਕੇ ਆਪਣੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਅਰਜੁਨ ਦੁਵਾਰਕਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਸਬੰਧੀਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਤੇ ਮਹਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਚਮਤਕਾਰ ਸੁਣਣ ਲਈ। ਹੁਣ ਸੱਤ ਮਹੀਨੇ ਹੋ ਗਏ ਹਨ, ਤੇ ਤੇਰਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਭੀਮਸੇਨ ਵੀ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਇਆ; ਮੈਨੂੰ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ ਕਿਉਂ। ਕੀ ਉਹ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਦਿਵ੍ਯ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਲਲੇਖ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਭੂ ਆਪਣਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਲੀਲਾ ਛੱਡਣ ਵਾਲਾ ਹੈ? ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਹੀ ਸਾਨੂੰ ਧਨ, ਰਾਜ, ਪਤਨੀਆਂ, ਜੀਵਨ, ਪਰਿਵਾਰ, ਪ੍ਰਜਾ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੋਈ। ਵੇਖ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ, ਇਹ ਅਸਮਾਨੀ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਸਰੀਰਕ ਸੰਕੇਤ—ਕਿੰਨੇ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਅਸ਼ੁਭ ਨੇ, ਜੋ ਸਾਡੇ ਨੇੜੇ ਆ ਰਹੇ ਹਨ, ਸਾਨੂੰ ਡਰਾ ਰਹੇ ਹਨ। ਮੇਰੀਆਂ رانਾਂ, ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਕੰਬ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਦਿਲ ਅਸ਼ਾਂਤ ਹੈ; ਜ਼ਰੂਰ ਕੁਝ ਅਸ਼ੁਭ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਮਾਦਾ ਗਿੱਧ ਜਿਹੜੀ ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਮੂੰਹ ਰੱਖਦੀ ਹੈ, ਚੜ੍ਹਦੇ ਸੂਰਜ ਵੱਲ ਹੌਂਦੀ ਹੈ; ਤੇ ਇਹ ਕੁੱਤਾ ਵੀ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਰੋ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਜਾਨਵਰ ਮੇਰੇ ਖੱਬੇ ਤੇ ਸੱਜੇ ਵੱਲ ਘੁੰਮ ਰਹੇ ਹਨ, ਤੇ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ, ਮੇਰੇ ਘੋੜੇ ਵੀ ਰੋ ਰਹੇ ਹਨ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਦੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਤੇ ਵੱਡੇ ਸੰਕੇਤਾਂ ਦੇ ਆਧਾਰ ਤੇ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਸਮਝਿਆ ਕਿ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਤੇ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਲੀਲਾ ਹੈ।