ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਦਯਾ ਅਤੇ ਵਿਛੋੜੇ ਦੇ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ, ਸੰਜਯਾ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਨਾ ਦੇਖ ਸਕੇ ਅਤੇ ਉਹ ਉੱਤਰ ਦੇਣ ਤੋਂ ਅਸਮਰਥ ਰਹੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਏ। ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਅੰਸੂ ਪੋਂਝ ਕੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ, ਸੰਜਯਾ ਨੇ ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: “ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਗੌਰਵ ਹੋ, ਪਰ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਜਾਂ ਗਾਂਧਾਰੀ ਨੇ ਕੀ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਹੇ ਬਲਵਾਨ! ਮੈਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਦੁਆਰਾ ਠੱਗਿਆ ਗਿਆ।" ਇਸ ਵੇਲੇ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨਾਰਦ ਜੀ, ਤੁੰਬੁਰੂ ਦੇ ਨਾਲ, ਆ ਪਹੁੰਚੇ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਭਰਾ ਉਠ ਕੇ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਦਾ ਆਦਰ-ਸਤਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ: “ਹੇ ਪੂਜਨਯ ਰਿਸ਼ੀ, ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਕਿ ਮੇਰੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਕਿਥੇ ਗਏ ਹਨ, ਨਾ ਹੀ ਇਹ ਕਿ ਮੇਰੀ ਮਾਂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ ਦੁਖੀ ਹੈ ਅਤੇ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿਚ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਕਿਥੇ ਚਲੀ ਗਈ।" ਤਦ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਰਾਹ ਦੱਸਣ ਵਾਲੇ ਮੱਲਾਹ ਵਾਂਗ, ਮਹਾਨ ਨਾਰਦ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਹਨ, ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੰਦੇ ਹਨ: “ਜਿਵੇਂ ਗਾਂਵਾਂ ਆਪਣੇ ਹੀ ਰੱਸਿਆਂ ਨਾਲ ਖੂਟੇ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਜੀਵ ਵੀ ਨਾਮ ਤੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਅਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਲਈ ਅਰਪਣ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਖਿਡੌਣਿਆਂ ਦਾ ਮਿਲਣਾ ਅਤੇ ਵਿਛੁੜਨਾ ਖਿਡੌਣੇ ਵਾਲੇ ਦੀ ਇੱਛਾ ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਮਿਲਣ-ਵਿਛੁੜਨ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।" “ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਸਥਿਰ ਜਾਂ ਅਸਥਿਰ ਸਮਝਦੇ ਹੋ, ਉਹ ਅਸਲ ਵਿਚ ਨਾ ਤਾਂ ਸਥਿਰ ਹੈ, ਨਾ ਅਸਥਿਰ; ਇਸ ਲਈ, ਮੋਹ-ਮਾਇਆ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਦੁਖ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਲਈ ਦੁਖੀ ਨਾ ਹੋਵੋ। ਹੇ ਪ੍ਰੇਮੀ, ਅਗਿਆਨਤਾ ਦੀ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਛੱਡੋ। ਉਹ ਬੇਸਹਾਰੇ ਤੇ ਦਯਨੀਏ, ਮੇਰੇ ਬਿਨਾ ਕਿਵੇਂ ਜੀ ਸਕਦੇ ਹਨ?" "ਇਹ ਸਰੀਰ ਪੰਜ ਤੱਤਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਸਮੇਂ, ਕਰਮ ਅਤੇ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਵੱਲੋਂ ਫੜਿਆ ਮਨੁੱਖ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਬਚਾ ਸਕਦਾ, ਤਿਵੇਂ ਕੋਈ ਦੂਜੇ ਦਾ ਰਖਿਆ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਹੱਥ-ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਹੱਥ-ਬਿਨਾ, ਚਾਰ ਪੈਰ-ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਪੈਰ-ਬਿਨਾ, ਅਤੇ ਸਭ ਵਿਚ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਦਾ ਆਹਾਰ ਹੈ—ਜੀਵਨ ਜੀਵਨ ਉੱਤੇ ਜੀਵਦਾ ਹੈ।" "ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅੰਦਰ ਤੇ ਬਾਹਰ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖੋ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।" "ਇਹੀ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਾਰ ਤੇ ਪਾਲਕ ਹੈ, ਹੁਣ ਸਮੇਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆਇਆ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਲਈ।" "ਦਿਵ੍ਯ ਕਾਰਜ ਪੂਰਾ ਹੋ ਚੁਕਾ; ਹੁਣ ਉਹ ਬਾਕੀ ਰਹੀ ਕਾਰਵਾਈ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਤਦ ਤੱਕ, ਤੁਸੀਂ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਇੱਥੇ ਰਹਿਣ ਦੀ ਅਵਧੀ ਵਿਚ ਦੇਖਦੇ ਰਹੋ।" "ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਅਤੇ ਪਤਨੀ ਗਾਂਧਾਰੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਹਿਮਾਲਿਆਂ ਦੇ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਗਿਆ ਹੈ।" "ਉਥੇ, ਗੰਗਾ ਨਦੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੱਤ ਧਾਰਾਵਾਂ ਵਿਚ ਵੰਡਿਆ, ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ; ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਸੱਤ ਧਾਰਾ ਵਾਲੀ ਨਦੀ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।" "ਉਥੇ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ ਤੇ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਤੇ ਅੱਗ ਵਿਚ ਹਵਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਕੇਵਲ ਪਾਣੀ ਤੇ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ।" "ਆਸਨ ਤੇ ਪ੍ਰਾਣ-ਅਯਾਮ ਤੇ ਜਿੱਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਛੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਕੇ, ਹਰੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ ਰਾਗ ਤੇ ਅਗਿਆਨਤਾ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸਤਵ ਗੁਣ ਵਿਚ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।" "ਮਨ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਵਿਚ ਲੀਨ ਕਰਕੇ, ਖੇਤ ਦੇ ਗਿਆਤਾ ਨੂੰ ਆਤਮਾ ਵਿਚ ਲੀਨ ਕਰਕੇ, ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿਚ ਲੀਨ ਕਰਕੇ—ਜਿਵੇਂ ਘੜੀ ਵਿਚ ਆਕਾਸ਼ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।" "ਮਾਇਆ ਦੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਅਵਸ਼ੇਸ਼ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋ ਚੁਕਾ, ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਕਰਕੇ, ਸਾਰਾ ਆਹਾਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਸਥਿਰਤਾ ਨਾਲ ਸਤੰਭ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ, ਉਸ ਲਈ ਕੋਈ ਰੁਕਾਵਟ ਨਾ ਹੋਵੇ।" "ਹੇ ਰਾਜਾ, ਅੱਜ ਤੋਂ ਪੰਜਵੇਂ ਦਿਨ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦੇਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਉਹ ਸਰੀਰ ਰਾਖ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।" "ਜਦ ਉਸ ਦੇ ਪਤੀ ਦਾ ਸਰੀਰ ਅੱਗ ਵਿਚ ਸੜ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਵਫ਼ਾਦਾਰ ਪਤਨੀ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਭਰਾ-ਇਨ-ਲੌ, ਬਾਹਰ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਦੇ ਵੇਖਣਗੇ।" "ਇਹ ਅਜਬ ਘਟਨਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੇ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ਜ, ਵਿਦੁਰਾ, ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਦੁਖ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਕੇ, ਉਥੋਂ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਲਈ ਰਵਾਨਾ ਹੋਵੇਗਾ।" "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਤੇ ਤੁੰਬੁਰੂ, ਸਵਰਗ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਬਚਨ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਦੁਖ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।" "ਇਹ ਕੀ ਹੈ, ਜੋ ਇੰਨਾ ਅਦਭੁਤ ਲੱਗਦਾ ਹੈ? ਵਾਸੁਦੇਵ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਉਸ ਵਿਚ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਵਿਚ ਅਦਭੁਤ ਪ੍ਰੇਮ ਵਧ ਰਿਹਾ ਹੈ।" "ਉਥੇ, ਮਨੁੱਖ ਤੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ, ਕੁੱਤੇ, ਹਿਰਨ ਆਦਿ, ਸਭ ਵਿਰੋਧੀ ਜੀਵ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਉਪਸਥਿਤੀ ਵਿਚ, ਮਿੱਤਰਾਂ ਵਾਂਗ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।" "ਉਥੇ, ਪਰਮ, ਅਦਵੈਤ, ਅਨੰਤ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਗਿਆਨ-ਸ਼ਕਤੀ ਅਗਾਧ ਹੈ, ਗੋਪ-ਬਾਲਕ ਵਾਂਗ, ਬਚਪਨ ਦੀ ਲੀਲਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਵਾਂਗ, ਗੋ-ਵਾਂਛਾ ਤੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ, ਹੱਥ ਵਿਚ ਭੋਜਨ ਦਾ ਟੁਕੜਾ ਫੜਕੇ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਾਰ, ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ।" "ਉਹਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਪਣੇ ਵਾਹਨ ਤੋਂ ਝਟ ਉਤਰਿਆ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਲਾਠੀ ਵਾਂਗ ਨਤਮਸਤਕ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਚਾਰ ਸਿਰਾਂ ਦੀਆਂ ਮੁਕੁਟਾਂ ਨਾਲ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਦੋ ਚਰਨ ਛੂਹੇ, ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਅੰਸੂਆਂ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ।" "ਬਾਰ-ਬਾਰ ਉਠ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਤੇ ਡਿੱਗ ਕੇ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਬੈਠ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਵੇਖੀ ਵਡਿਆਈ ਨੂੰ ਮੁੜ-ਮੁੜ ਯਾਦ ਕਰਦਾ।" "ਫਿਰ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਉਠ ਕੇ, ਅੱਖਾਂ ਪੋਂਝ ਕੇ, ਗਰਦਨ ਝੁਕਾ ਕੇ, ਮੁਕੁੰਦ ਨੂੰ ਤੱਕਦਾ, ਹੱਥ ਜੋੜਕੇ, ਨਿਮਰਤਾ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾਲ, ਕੰਬਦੇ ਹੋਏ, ਰੋਦੇ ਹੋਏ ਬੋਲਿਆ।" ਸੂਤ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: “ਜਦ ਅਰਜੁਨ, ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਬਾਰੇ ਜਾਣਣ ਲਈ, ਦਵਾਰਕਾ ਗਏ, ਕਈ ਮਹੀਨੇ ਲੰਘ ਗਏ, ਪਰ ਅਰਜੁਨ ਵਾਪਸ ਨਾ ਆਏ। ਹੇ ਕੁਰੁਵੰਸ਼ ਦੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਕੁਨ ਦਿਸਣ ਲੱਗ ਪਏ।" "ਉਸ ਨੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਚਾਲ, ਕੁਦਰਤੀ ਕ੍ਰਮ ਦਾ ਉਲਟ ਜਾਣਾ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਨੈਤਿਕਤਾ ਵਿਗੜਦੀ ਵੇਖੀ—ਕ੍ਰੋਧ, ਲੋਭ, ਝੂਠ ਵਧ ਰਹੇ ਸਨ।" "ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਵਪਾਰ ਵਿਤਕਰਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਮਿੱਤਰਤਾ ਵਿਚ ਧੋਖਾ ਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਪਿਤਾ, ਮਾਤਾ, ਮਿੱਤਰ, ਭਰਾ, ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਵਿਚ ਝਗੜੇ ਵਧ ਗਏ।" "ਜਦ ਸਮੇਂ ਦੇ ਚਲਣ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਇੰਨੇ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਕੁਨ ਆਏ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਲੋਭ ਤੇ ਅਧਰਮ ਦੇ ਵਧਣ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ:" "ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਦਵਾਰਕਾ ਭੇਜਿਆ ਸੀ, ਤਾਂ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲੇ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਬਾਰੇ ਜਾਣੇ।" "ਹੁਣ ਸੱਤ ਮਹੀਨੇ ਹੋ ਗਏ ਹਨ, ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਭੀਮਸੇਨ ਵੀ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਏ; ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਕਿਉਂ।" "ਕੀ ਉਹ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਦਿਵ੍ਯ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਸੀ, ਜਦ ਪਰਮਾਤਮਾ ਆਪਣੀ ਧਰਤੀ ਦੀ ਲੀਲਾ ਛੱਡਣ ਦਾ ਇਰਾਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ?" "ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਹੀ, ਅਸੀਂ ਧਨ, ਰਾਜ, ਪਤਨੀ, ਜੀਵਨ, ਪਰਿਵਾਰ, ਪ੍ਰਜਾ, ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ, ਅਤੇ ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕੀਤੀ।