ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਪਿਆਰੇ, ਕੀ ਸਾਡੇ ਸਾਰੇ ਮਿਤਰ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਦੇ ਭਗਤ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਮਿਲੇ ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਖ਼ਬਰ ਆਈ? ਕੀ ਯਾਦਵ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਸੁਖੀ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾ ਰਹੇ ਹਨ? ਜਦ ਧਰਮਰਾਜ ਨੇ ਇਹ ਪੁੱਛਿਆ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਦੇਖ ਕੇ ਆਏ ਸਨ, ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ, ਪਰ ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਨਾਸ ਬਾਰੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਕੁਝ ਦੁਖਦਾਈ ਤੇ ਬੜੀ ਭਾਰੀ ਘਟਨਾ ਵਾਪਰੀ ਸੀ, ਫਿਰ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਦੱਸਣ ਤੋਂ ਉਹ ਰੁਕ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਦੂਜਿਆਂ ਦੇ ਦੁਖ ਨੂੰ ਦੇਖ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਉਥੇ ਰਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਆਦਰ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਅਰਯਮਾ ਨੇ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਸਜ਼ਾ ਦਿੱਤੀ, ਜਦਕਿ ਯਮराज ਇੱਕ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਸ਼ੂਦਰ ਬਣੇ ਰਹੇ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਦੁਬਾਰਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪੋਤੇ ਨੂੰ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਉੱਤਰਾਧਿਕਾਰੀ ਵਜੋਂ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਵਾਂਗ ਸਨ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਵਿਚ ਜੀ ਰਹੇ ਸਨ। ਪਰ, ਜੋ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਘਰ-ਵਿਹੜੇ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਗੱਲ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਸਮਾਂ, ਜੋ ਬੜਾ ਜ਼ਬਰਦਸਤ ਹੈ, ਅਣਜਾਣੇ ਹੀ ਲੰਘ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ, "ਮਹਾਰਾਜ, ਜਲਦੀ ਚਲੇ ਜਾਓ; ਵੇਖੋ, ਮੂਹਤਾਜ਼ੀ ਨੇ ਆ ਘੇਰਿਆ ਹੈ।" ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਉਪਾਅ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਕਿਸੇ ਥਾਂ, ਨਾ ਕਿਸੇ ਸਮੇਂ—ਇਹ ਪਰਮ ਸਮਾਂ, ਪਰਮਾਤਮਾ, ਸਾਡੇ ਸਾਰੇ ਲਈ ਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਉਹ ਹੈ ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਸਮੇਤ, ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਅਚਾਨਕ, ਲੋਕ ਇਕ ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਧਨ ਆਦਿ, ਤਾਂ ਛੱਡੋ ਹੀ। ਪਿਓ, ਭੈਣ-ਭਰਾ, ਦੋਸਤ, ਪੁੱਤਰ—ਸਭ ਮਾਰੇ ਜਾ ਚੁੱਕੇ ਹਨ; ਜਵਾਨੀ ਚਲੀ ਗਈ ਹੈ; ਤੇਰਾ ਆਪਾ ਬੁੱਢੇਪੇ ਨਾਲ ਘਲ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਤੂੰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਰਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈਂ। ਅਜੀਬ ਗੱਲ ਹੈ, ਜੀਵ ਵਿਚ ਜੀਉਣ ਦੀ ਆਸ ਕਿੰਨੀ ਵੱਡੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਤੂੰ, ਇਕ ਨਿਗਰਾਨ ਵਾਂਗ, ਭੀਮਾ ਵੱਲੋਂ ਛੱਡਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਵੀ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ। ਅੱਗ ਲਾਈ ਗਈ, ਦਾਨ ਦਿੱਤੇ ਗਏ, ਜ਼ਹਿਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਪਤਨੀਆਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਲੁੱਟੀ ਗਈ, ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਧਨ ਖੋਹ ਲਿਆ ਗਿਆ—ਜੋ ਇਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਵੀ ਦੇ ਗਏ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਹੁਣ ਕੀ ਬਚਿਆ? ਤੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਇਹ ਸਰੀਰ, ਹੇ ਦਇਆ ਦੇ ਪਾਤਰ, ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੋਇਆ ਵੀ, ਬੁੱਢੇਪੇ ਨਾਲ ਘਿਸ ਕੇ, ਛੱਡਣਾ ਪਵੇਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਪੁਰਾਣੇ ਕੱਪੜੇ ਛੱਡੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਸਰੀਰ ਵਿਅਰਥ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਮੋਹਤਾਜ਼ੀ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਉਹੀ ਸਿਆਣਾ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ, ਚਾਹੇ ਆਪਣੇ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਦੁੱਖ ਕਾਰਨ, ਵਿਅਰਥਤਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਹਰੀ ਨੂੰ ਵਸਾ ਕੇ, ਘਰ ਛੱਡ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ, ਤੇ ਆਪਣਾ ਰਾਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਨਾ ਦੱਸ। ਇੱਥੋਂ ਅੱਗੇ, ਸਮਾਂ ਆਦਮੀ ਨੂੰ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਲੀਲਾ ਰਾਹੀਂ, ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਆਪਣੇ ਚੰਗੇ ਭਰਾ ਵਿਦੁਰ ਦੀ ਅਕਲ ਨਾਲ ਜਾਗ ਪਿਆ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵਲੋਂ ਮੋਹ ਦੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬੰਧਨ ਕੱਟ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਵੱਲੋਂ ਦੱਸੇ ਰਾਹ ਤੇ ਤੁਰ ਪਿਆ। ਸੁਬਲਾ ਦੀ ਧੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਬੜੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪੈ ਗਈ, ਆਪਣਾ ਅਧਿਕਾਰ ਵਾਲਾ ਸਟਿਕ ਛੱਡ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਅੰਤ ਸਮੇਂ ਆਪਣੇ ਮੋਹ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੂ ਨੇ, ਸਭ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਕਰਕੇ, ਅੱਗ ਦੇ ਯਜਨ ਕਰਵਾਏ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤਿਲ, ਗਾਂ, ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਸੋਨਾ ਦਿਤਾ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡਿਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਪਣੇ ਘਰ ਗਿਆ, ਪਰ ਉੱਥੇ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਾਪੇ ਜਾਂ ਸੁਬਲਾ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖਿਆ। ਉੱਥੇ, ਉਸ ਨੇ ਸੰਜਯਾ ਨੂੰ ਬੈਠਾ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਗਾਵਲਗਨ, ਸਾਡਾ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਪਿਤਾ, ਜੋ ਹੁਣ ਅੰਨਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਕਿੱਥੇ ਹੈ?" "ਅਤੇ ਮਾਂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਮਾਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ ਸੋਗ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ, ਕਿੱਥੇ ਹੈ? ਸਾਡਾ ਚਾਚਾ, ਸਾਡਾ ਮਿੱਤਰ, ਕਿੱਥੇ ਗਿਆ? ਕੀ ਉਹ, ਮੈਨੂੰ ਮੂਰਖ ਸਮਝ ਕੇ, ਹੁਣ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਤੋਂ ਵੰਞਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਗੰਗਾ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ, ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਲਈ?"—ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ ਪੈ ਗਿਆ। "ਜਦੋਂ ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਪਾਂਡੂ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਸਾਡੇ ਚਾਚਿਆਂ ਨੇ ਸਾਡੇ ਸਾਰੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ। ਹੁਣ ਉਹ ਸਾਡੇ ਰਖਵਾਲੇ ਸਾਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਕਿੱਥੇ ਚਲੇ ਗਏ ਹਨ?" ਸੂਤ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਦਇਆ ਤੇ ਵਿਛੋੜੇ ਦੇ ਦੁੱਖ ਕਰਕੇ, ਸੰਜਯਾ, ਜੋ ਅੰਦਰੋਂ ਭਾਰੀ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਨਾ ਵੇਖ ਸਕਿਆ ਤੇ ਉੱਤਰ ਨਾ ਦੇ ਸਕਿਆ। ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਹੰਝੂ ਹੱਥ ਨਾਲ ਪੋਂਛ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ, ਸੰਜਯਾ ਨੇ ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। "ਹੇ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਸ਼ਾਨ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਮਾਪਿਆਂ ਜਾਂ ਗਾਂਧਾਰੀ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਹੇ ਬਲਵਾਨ, ਮੈਂ ਇਹ ਵੱਡੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਠੱਗਿਆ ਗਿਆ ਹਾਂ।" ਫਿਰ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨਾਰਦ ਜੀ, ਤੁੰਬੁਰੂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉੱਥੇ ਆ ਪਹੁੰਚੇ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਭਰਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਉਣ ਤੇ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਪੂਜਨਯ ਰਿਸ਼ੀ, ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਿ ਮੇਰੇ ਮਾਪੇ ਕਿੱਥੇ ਗਏ ਹਨ, ਨਾ ਹੀ ਇਹ ਪਤਾ ਕਿ ਮੇਰੀ ਮਾਂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਮਾਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ ਸੋਗ ਕਰਦੀ ਤੇ ਤਪ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਕਿੱਥੇ ਚਲੀ ਗਈ ਹੈ।" ਤਦ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸ਼ਤੀ ਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਲੰਘਾਉਣ ਵਾਲਾ ਮਲਾਹ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰਾਹ ਦੱਸਿਆ। ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਸਮਝਾਇਆ, "ਜਿਵੇਂ ਗਾਂਵਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪਣੇ ਰੱਸਿਆਂ ਨਾਲ ਥੰਮ ਤੇ ਬੰਨ੍ਹੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਜੀਵ ਆਪਣੇ ਨਾਮ-ਰੂਪ ਦੇ ਜੰਜਾਲ ਵਿਚ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਲਈ ਆਪਣੀ ਲੀਲਾ ਨਿਭਾ ਰਹੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਖਿਡੌਣਿਆਂ ਦੀ ਮਿਲਾਪ ਤੇ ਵਿਛੋੜਾ ਖਿਡਾਰੀ ਦੀ ਮਰਜੀ ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਿਲਣ ਤੇ ਵਿਛੋੜੇ ਵੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਹਨ।" "ਤੂੰ ਜੋ ਕੁਝ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਸਥਿਰ ਜਾਂ ਅਸਥਿਰ ਸਮਝਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਅਸਲ ਵਿਚ ਨਾ ਤਾਂ ਸਥਿਰ ਹੈ, ਨਾ ਅਸਥਿਰ; ਇਹ ਸਭ ਮੋਹ ਤੇ ਭਰਮ ਕਰਕੇ ਹੀ ਦੁੱਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਪਿਆਰੇ, ਇਹ ਮੂੜਤਾ ਵਾਲੀ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਛੱਡ ਦੇ। ਤੂੰ ਸੋਚਦਾ ਹੈਂ ਕਿ ਉਹ ਬੇਚਾਰੇ ਤੇਰੇ ਬਿਨਾਂ ਕਿਵੇਂ ਜੀਉਣਗੇ, ਪਰ ਇਹ ਅਗਿਆਨਤਾ ਹੈ।" "ਇਹ ਸਰੀਰ, ਜੋ ਪੰਜ ਤੱਤਾਂ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਹੈ, ਸਮੇਂ, ਕਰਮ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਸੱਪ ਵੱਲੋਂ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਬਚਾ ਸਕਦਾ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਕੋਈ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਹੱਥ ਰਹਿਤ ਹੱਥ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਖੁਰਾਕ ਹਨ, ਚਾਰ ਪੈਰ ਵਾਲੇ, ਪੈਰ ਰਹਿਤਾਂ ਨੂੰ ਖਾਂਦੇ ਹਨ; ਸਭ ਵਿਚ, ਕਮਜ਼ੋਰ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਦਾ ਆਹਾਰ ਬਣਦੇ ਹਨ—ਇਹੀ ਜੀਵਨ ਦਾ ਨਿਯਮ ਹੈ।" "ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਜੋ ਸਾਰਿਆਂ ਦਾ ਇੱਕ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਆਪ ਹੀ ਆਪ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅੰਦਰ ਤੇ ਬਾਹਰ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹੀ ਪ੍ਰਭੂ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਨ, ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਤੇ ਪਾਲਣਹਾਰ ਹੈ, ਹੁਣ ਕਾਲ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆਇਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰੇ।" "ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਇਹ ਕੰਮ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ; ਹੁਣ ਉਹ ਬਾਕੀ ਰਹਿ ਗਿਆ ਕੰਮ ਦੇ ਉਡੀਕ ਵਿਚ ਹੈ। ਤਦ ਤੱਕ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਉਸ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਵਿਚ, ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਇੱਥੇ ਹੈ, ਧੀਰਜ ਧਰੋ।" "ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਤੇ ਪਤਨੀ ਗਾਂਧਾਰੀ ਸਮੇਤ, ਹਿਮਾਚਲ ਦੇ ਦੱਖਣ ਵੱਲ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ ਹਨ।" "ਉਹ ਨਦੀ, ਆਕਾਸ਼ੀ ਗੰਗਾ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੱਤ ਧਾਰਾਵਾਂ ਵਿਚ ਵੰਡ ਲਿਆ, ਤਾਕਿ ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸੁਖ ਲਈ, ਉਹ ਸੱਤ ਸ੍ਰੋਤਾਂ ਵਾਲੀ ਨਦੀ ਬਣੀ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸਭ ਘਟਨਾਵਾਂ, ਮੋਹ, ਵਿਛੋੜਾ, ਸਮਾਂ ਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਲੀਲਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਤੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ।