ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਏ, ਸਭ ਲੋਕ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਮੁੜ ਜਾਨ ਆ ਗਈ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੋਲ ਆਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਆਦਰ-ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਲੋਣ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਸਭ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ 'ਚ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਹੰਝੂ ਵਗ ਪਏ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕੀਤੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੈਠਣ ਲਈ ਅਸਥਾਨ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਖਾਣ-ਪੀਣ, ਆਰਾਮ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਬੈਠ ਗਏ, ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਸਭ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਕੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਅਸੀਂ ਯਾਦ ਹਾਂ? ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਛਾਂ ਹੇਠਾਂ ਫਲੇ-ਫੂਲੇ ਸੀ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੀ ਮਾਂ ਸਮੇਤ ਸਾਨੂੰ ਕਈ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਤੋਂ—ਜ਼ਹਿਰ, ਅੱਗ ਆਦਿ ਤੋਂ—ਬਚਾਇਆ ਸੀ। ਤੁਸੀਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕਿਵੇਂ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਇਆ? ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਧਰਤੀ ਦੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਤੀਰਥ ਸਥਾਨਾਂ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਖੇਤਰਾਂ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਕੀਤੀ?" "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਹੀ ਤੀਰਥ ਹੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਗਦਾ-ਧਾਰੀ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵਸਾਓਂਦੇ ਹੋ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਓਥੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।" ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਪਿਆਰੇ, ਕੀ ਸਾਡੇ ਮਿੱਤਰ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਭਗਤ ਹਨ, ਉਹ ਮਿਲੇ ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਖ਼ਬਰ ਆਈ? ਕੀ ਯਾਦਵ ਆਪਣੀ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਸੁਖੀ ਹਨ?" ਧਰਮਰਾਜ ਵਲੋਂ ਪੁੱਛੇ ਗਏ ਸਵਾਲਾਂ ਦਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਜਿਵੇਂ ਦੇਖਿਆ ਸੀ, ਸਭ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਵਿਨਾਸ਼ ਵਾਰੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਦੱਸੀ। ਜਿਸ ਘਟਨਾ ਦਾ ਸੋਚਣਾ ਵੀ ਦੁਖਦਾਈ ਤੇ ਅਸਹਿਨਸ਼ੀਲ ਸੀ, ਉਹ ਦਿਲਾਸਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਮਨ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਵੇਖਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਸਨ। ਉਹ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਉੱਥੇ ਰਹੇ, ਸਭ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਰਹੇ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਹੋਵੇ, ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਦੀ ਭਲਾਈ ਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੱਤੀ। ਇਸ ਸਮੇਂ ਦੌਰਾਨ, ਆਰਯਮਾ ਨੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਜ਼ਰੂਰੀ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਸਜ਼ਾ ਲਾਈ, ਜਦਕਿ ਯਮ, ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ, ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਸ਼ੂਦਰ ਦੀ ਹਾਲਤ 'ਚ ਰਹੇ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਮੁੜ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਿਆ ਸੀ ਤੇ ਆਪਣਾ ਪੋਤਾ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਉਤਰਾਧਿਕਾਰੀ ਵੇਖਿਆ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਵਰਗੇ ਸਨ, ਵਧੀਆ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਵਿੱਚ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਪਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਘਰ-ਗ੍ਰਿਹਸਥੀ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਲਗਨ ਸੀ, ਉਹ ਇਸ ਸਭ ਵਿਚ ਇੰਨੇ ਲੀਨ ਹੋ ਗਏ ਕਿ ਅਜਿਹਾ ਸਮਾਂ, ਜੋ ਹਰ ਕਿਸੇ ਲਈ ਜਿੱਤਣਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਅਣਭਿੱਜੇ ਹੀ ਲੰਘ ਗਿਆ। ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ, ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜਲਦੀ ਚਲੇ ਜਾਓ; ਵੇਖੋ, ਮੁਸੀਬਤ ਆ ਚੁੱਕੀ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਉਪਾਅ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਕਿਸੇ ਥਾਂ, ਨਾ ਕਿਸੇ ਸਮੇਂ; ਇਹ ਪਰਮ ਕਾਲ ਆਪ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰਿਆਂ ਲਈ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।" "ਉਸ ਦੇ ਹੱਥੋਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਵਿਛੋੜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਲੋਕ ਅਚਾਨਕ ਵੱਖ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਹੋਰ ਧਨ ਆਦਿਕ ਦੀ ਤਾਂ ਗੱਲ ਹੀ ਕੀ। ਪਿਤਾ, ਭਰਾ, ਮਿੱਤਰ, ਪੁੱਤਰ—ਸਭ ਮਾਰੇ ਗਏ; ਜਵਾਨੀ ਚਲੀ ਗਈ; ਤੇਰਾ ਆਪਾ ਬੁੱਢੇਪੇ ਨਾਲ ਖਤਮ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤੇ ਤੂੰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਰਿਹਾ ਹੈਂ।" "ਹੈਰਾਨੀ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜੀਵਨ ਦੀ ਆਸ ਕਿੰਨੀ ਵੱਡੀ ਹੈ ਕਿ ਤੂੰ ਭੀਮ ਵਲੋਂ ਛੱਡਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਵੀ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ। ਅੱਗ ਲਾਈ ਗਈ, ਦਾਨ ਦਿੱਤੇ ਗਏ, ਜ਼ਹਿਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਪਤਨੀਆਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਉਡਾਈ ਗਈ, ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਧਨ ਲੁੱਟਿਆ ਗਿਆ—ਜਿਹੜੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਜੀਵਨ ਵਾਰ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਹੁਣ ਕੀ ਬਚਿਆ?" "ਹੇ ਦਇਆ ਦੇ ਯੋਗ, ਤੇਰਾ ਇਹ ਸਰੀਰ, ਜੋ ਜੀਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਅਣਚਾਹੇ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਬੁੱਢੇਪੇ ਨਾਲ ਥੱਕ ਕੇ, ਪੁਰਾਣੇ ਕੱਪੜਿਆਂ ਵਾਂਗ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇਗਾ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਸਰੀਰ ਦਾ ਕੋਈ ਉਦੇਸ਼ ਨਾ ਰਹਿਣ ਤੇ ਬੰਧਨਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਬਿਨਾਂ ਚਿੰਤਾ ਕੀਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—ਇਹੀ ਗਿਆਨੀ ਹੈ।" "ਜੋ ਆਪਣੇ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਕਾਰਨ ਵਿਅਸਥ ਹੋ ਕੇ, ਆਤਮ-ਸੰਯਮੀ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਹਰੀ ਨੂੰ ਵਸਾ ਲਏ, ਘਰ ਛੱਡ ਜਾਵੇ—ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ।" "ਇਸ ਲਈ, ਹੁਣ ਉੱਤਰ ਦੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਜਾਂ, ਤੇ ਆਪਣਾ ਰਾਹ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਾ ਦੱਸ। ਇੱਥੋਂ ਅੱਗੇ, ਕਾਲ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਆਪਣੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਵਿਦੁਰ ਵਲੋਂ ਜਗਾਇਆ ਗਿਆ, ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵਲੋਂ ਮੋਹ ਦੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬੰਧਨ ਕੱਟ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਵਲੋਂ ਦੱਸੇ ਰਾਹ ਉੱਤੇ ਤੁਰ ਪਿਆ। ਸੁਬਲਾ ਦੀ ਧਰਮੀ ਪੁੱਤਰੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿਚ ਨਿਸ਼ਠਾ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਚਲ ਪਈ, ਆਪਣਾ ਅਧਿਕਾਰ ਦਾ ਸਟਿਕ ਛੱਡ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਉੱਚੇ ਜੀਵ ਆਖ਼ਰੀ ਵੇਲੇ ਆਪਣੇ ਮੋਹ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੂ ਨੇ, ਸਭ ਨਾਲ ਸਾਂਝ ਪਾ ਕੇ, ਅੱਗ ਦੇ ਯਜਨ ਕਰਵਾਏ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤਿਲ, ਗਾਂਵਾਂ, ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਸੋਨਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆ ਕੇ ਵੱਡਿਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਜਾਂ ਸੁਬਲਾ ਦੀ ਧੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ। ਉਥੇ, ਸੰਜਯਾ ਨੂੰ ਬੈਠਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗਾ, "ਹੇ ਗਾਵਲਗਣ, ਸਾਡੇ ਵੱਡੇ ਪਿਤਾ, ਜੋ ਹੁਣ ਅੰਨ੍ਹੇ ਹਨ, ਕਿੱਥੇ ਹਨ?" "ਸਾਡੀ ਮਾਂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਮਾਰੇ ਗਏ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ ਸੋਗ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ, ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਹੈ? ਮੇਰੇ ਚਾਚਾ ਤੇ ਸਾਡੇ ਮਿੱਤਰ ਕਿੱਥੇ ਹਨ? ਸ਼ਾਇਦ, ਉਹ ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ ਕਿ ਮੈਂ ਮੂਰਖ ਹਾਂ ਤੇ ਹੁਣ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਖਤਮ ਹੋ ਗਏ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਗੰਗਾ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ ਹੋਣ, ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਆਸ ਵਿੱਚ," ਉਹ ਸੋਚ ਕੇ ਵਿਛੋੜੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ। "ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਚਲੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਾਡੇ ਚਾਚਿਆਂ ਨੇ ਸਾਡੇ ਸਾਰੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਰਖਿਆ ਕੀਤੀ। ਹੁਣ ਉਹ ਰਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸਾਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਕਿੱਥੇ ਚਲੇ ਗਏ?" ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਦਿਲ ਵਿਚ ਦਇਆ ਤੇ ਵਿਛੋੜੇ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੰਜਯਾ, ਅੰਦਰੋਂ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖ ਸਕਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਜਵਾਬ ਨਾ ਦੇ ਸਕਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਡੂੰਘੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਹੰਝੂ ਪੂੰਝ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ, ਸੰਜਯਾ ਨੇ ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ। ਸੰਜਯਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਹੇ ਆਪਣੇ ਕੁਲ ਦੀ ਸ਼ਾਨ, ਮੈਨੂੰ ਤੁਹਾਡੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਜਾਂ ਗਾਂਧਾਰੀ ਦਾ ਕੋਈ ਫੈਸਲਾ ਨਹੀਂ ਪਤਾ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ; ਮੈਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਵਲੋਂ ਧੋਖਾ ਖਾ ਗਿਆ ਹਾਂ।" ਇਸ ਸਮੇਂ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨਾਰਦ ਜੀ ਤੁੰਬੁਰੂ ਸਮੇਤ ਆਏ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਭਰਾ ਉੱਠੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਪੂਜਨੀਯ, ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਿ ਮੇਰੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਕਿੱਥੇ ਗਏ ਹਨ, ਨਾਂ ਹੀ ਇਹ ਕਿ ਮੇਰੀ ਮਾਂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਮਾਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ ਸੋਗ ਕਰਦੀ ਤੇ ਤਪ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਕਿੱਥੇ ਚਲੀ ਗਈ ਹੈ।" ਇਸ ਉੱਤੇ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਮਲਾਹ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਵੇਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ। "ਜਿਵੇਂ ਗਾਂਵਾਂ ਆਪਣੇ ਹੀ ਰੱਸਿਆਂ ਨਾਲ ਖੂੰਟੇ ਨਾਲ ਬੰਧੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਜੀਵ ਆਪਣੇ ਨਾਮ ਤੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੇ ਰੱਸਿਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਪ੍ਰਭੂ ਲਈ ਅਰਪਣ ਕਰਦੇ ਹੋਏ। ਜਿਵੇਂ ਖਿਡੌਣਿਆਂ ਦਾ ਮਿਲਾਪ ਤੇ ਵਿਛੋੜਾ ਖਿਡਾਰੀ ਦੀ ਮਰਜ਼ੀ ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਤੇ ਵਿਛੋੜੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।" "ਤੂੰ ਜੋ ਕੁਝ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸਥਿਰ ਜਾਂ ਅਸਥਿਰ ਸਮਝਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਨਾ ਤਾਂ ਪੱਕਾ ਹੈ ਤੇ ਨਾ ਢਿੱਲਾ; ਇਹਨਾਂ ਲਈ ਸੋਗ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਸਿਵਾਏ ਉਸ ਮੋਹ ਦੇ ਜੋ ਮਾਇਆ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।" "ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਪਿਆਰੇ, ਅਗਿਆਨਤਾ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਛੱਡ ਦੇ। ਇਹ ਸੋਚ ਕਿ 'ਉਹ ਬੇਬਸ ਤੇ ਦਇਆ ਦੇ ਯੋਗ ਮੇਰੇ ਬਿਨਾ ਕਿਵੇਂ ਜੀਊਣਗੇ?'—ਇਹ ਛੱਡ ਦੇ। ਇਹ ਸਰੀਰ, ਜੋ ਪੰਜ ਤੱਤਾਂ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਹੈ, ਕਾਲ, ਕਰਮ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਅਜਿਹਾ ਮਨੁੱਖ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੰਪੋਲਾ ਫੜ ਲਵੇ, ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਬਚਾ ਸਕਦਾ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਕੋਈ ਦੂਜੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।