ਪੰਡਵਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਗਾਂਧਾਰੀ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ, ਸੁਭਦਰਾ, ਉੱਤਰਾ, ਕ੍ਰਪੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਮਹਿਲਾ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਇੱਕ ਵਾਰ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਉਠ ਖੜੀਆਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਐਸਾ ਲੱਗਾ ਜਿਵੇਂ ਜੀਵਨ ਮੁੜ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਵਿਦੁਰਾ ਦੇ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਗਾ ਕੇ ਤੇ ਸਲਾਮ ਕਰ ਕੇ ਮਿਲੀਆਂ। ਵਿਦੁਰਾ ਦੀ ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਤ੍ਰਾਹੀ ਅਤੇ ਲੋੜ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਦਿੱਤਾ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਵਿਦੁਰਾ ਦਾ ਆਦਰ ਸਤਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਅਸਨ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸੁਆਗਤ ਕੀਤਾ। ਵਿਦੁਰਾ ਨੇ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਅਤੇ ਆਰਾਮ ਕਰ ਲਿਆ, ਫਿਰ ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਅਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠਾ। ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਨਤਮਸਤਕ ਹੋ ਕੇ, ਸਭ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗਾ: "ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੁਹਾਡੀ ਛਾਂ ਹੇਠਾਂ ਜੀਵਨ ਵਧਾਇਆ? ਤੁਸੀਂ, ਸਾਡੇ ਤੇ ਸਾਡੀ ਮਾਂ ਨੂੰ, ਕਈ ਖਤਰਨਾਕ ਘਟਨਾਵਾਂ—ਜਿਵੇਂ ਜ਼ਹਿਰ ਅਤੇ ਅੱਗ ਤੋਂ—ਬਚਾਇਆ। ਤੁਸੀਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਜੀਵਨ ਨਿਭਾਇਆ? ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਦੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਤੀਰਥ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਸ਼ੇਤਰਾਂ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਕੀਤੀ? ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਜਿਵੇਂ ਭਗਤ, ਖੁਦ ਹੀ ਤੀਰਥ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਗਦਾ ਧਾਰੀ ਨੂੰ ਰੱਖ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋ।" "ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ—ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਭਗਤਾਂ—ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂ ਸੁਣਿਆ? ਕੀ ਯਾਦਵ ਆਪਣੀ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਸੁਖੀ ਜੀ ਰਹੇ ਹਨ?" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਸਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਦੁਰਾ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਅਨੁਭਵ ਅਨੁਸਾਰ, ਹਰ ਇੱਕ ਗੱਲ ਨੂੰ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਦੱਸਿਆ, ਪਰ ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਨਾਸ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਦੱਸੀ। ਉਹ, ਦੁਖਦਾਈ ਘਟਨਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਦਇਆਵਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਤਕਲੀਫ਼ ਦੇਖਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਗੱਲ ਛੁਪਾ ਗਿਆ। ਕੁਝ ਸਮਾਂ, ਵਿਦੁਰਾ ਉੱਥੇ ਰਿਹਾ, ਇਜ਼ਤ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਦੀ ਭਲਾਈ ਅਤੇ ਸਭ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਿਆ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਆਰਯਮਾ ਨੇ ਅਪਰਾਧੀਆਂ ਨੂੰ ਯੋਗ ਸਜ਼ਾ ਦਿੱਤੀ, ਜਦਕਿ ਯਮ, ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਸ਼ੂਦਰ ਦੀ ਸਥਿਤੀ 'ਚ ਰਹੇ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਜਦ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਮੁੜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਪੌਤਾ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਉਤਰਾਧਿਕਾਰੀ ਦੇਖਿਆ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ—ਜੋ ਜਗਤ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ ਵਰਗੇ ਸਨ—ਨਾਲ ਉੱਚੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ। ਪਰ, ਜੋ ਲੋਕ ਘਰ-ਗ੍ਰਹਸਤੀ ਵਿੱਚ ਜੁੜੇ ਹੋਏ, ਅਜਾਣੇ ਅਤੇ ਮਗਨ ਰਹੇ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਸਮਾਂ, ਜੋ ਅਤਿ ਦੁਸ਼ਕਰ ਹੈ, ਚੁੱਪਚਾਪ ਲੰਘਦਾ ਗਿਆ। ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ, ਵਿਦੁਰਾ ਨੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਮਹਾਰਾਜ, ਤੁਰੰਤ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਜਾਓ; ਦੇਖੋ, ਖਤਰਾ ਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇੱਥੇ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਸਮੇਂ ਜਾਂ ਥਾਂ ਤੋਂ, ਕੋਈ ਉਪਾਏ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਪਰਮ-ਸਮਾਂ, ਪਰਮ-ਪੁਰਖ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।" "ਜਿਸ ਨੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੇ, ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਸਮੇਤ, ਪਕੜ ਲਏ; ਅਤੇ ਲੋਕ ਅਚਾਨਕ ਵਿਛੁੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਤਾਂ ਗੱਲ ਹੀ ਕੀ, ਜਿਵੇਂ ਧਨ ਆਦਿ। ਪਿਤਾ, ਭਰਾ, ਮਿੱਤਰ, ਪੁੱਤਰ—ਸਭ ਮਾਰੇ ਗਏ; ਜੁਆਨੀ ਚਲੀ ਗਈ; ਤੇਰਾ ਆਪਾ ਬੁਢਾਪੇ ਵਿੱਚ ਖਤਮ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤੇ ਤੂੰ ਦੂਜੇ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।" "ਅਹ, ਜੀਵਨ ਦੀ ਉਮੀਦ ਕਿੰਨੀ ਵੱਡੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਤੂੰ, ਇਕ ਸੰਭਾਲਕ ਵਾਂਗ, ਭੀਮ ਦੇ ਛੱਡੇ ਹੋਏ ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਅੱਗ ਲਾਈ, ਦਾਨ ਦਿੱਤੇ, ਜ਼ਹਿਰ ਦਿੱਤਾ, ਪਤਨੀਆਂ ਦੀ ਬੇਇਜ਼ਤੀ ਹੋਈ, ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਧਨ ਚੋਰੀ ਹੋਇਆ—ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਦਿੱਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਹੋਰ ਕੀ ਰਹਿ ਗਿਆ?" "ਤੇਰਾ ਸਰੀਰ, ਹੇ ਦਯਾਲੂ, ਜੀਵਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਬੁਢਾਪੇ ਨਾਲ ਥੱਕ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਪੁਰਾਣੇ ਕਪੜੇ, ਅਣਚਾਹੇ, ਛੱਡ ਦੇਵੇਗਾ।" "ਜੋ ਮਨੁੱਖ, ਇਸ ਸਰੀਰ ਦਾ ਲਕੜੀ ਹੋ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਵਿਛੋੜਾ ਕਰਕੇ, ਬੰਧਨਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਮੰਜਿਲ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾਂ ਛੱਡ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗਿਆਨੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਜੋ, ਆਪਣੇ ਜਾਂ ਦੂਜੇ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਵਿਛੋੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਖੁਦ-ਸੰਭਾਲ ਹੋ ਕੇ, ਹਰੀ ਨੂੰ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਘਰ ਛੱਡ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਰਵੋਤਮ ਮਨੁੱਖ ਹੈ।" "ਇਸ ਲਈ, ਉੱਤਰ ਦੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਵੋ; ਤੇਰਾ ਰਸਤਾ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਪਤਾ ਹੋਵੇ; ਇੱਥੋਂ ਅਗਲੇ, ਸਮਾਂ, ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਰਾਹੀਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਆਪਣੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਵਿਦੁਰਾ ਦੁਆਰਾ ਜਾਗਰੂਕ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬੰਧਨ ਕੱਟ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਵੱਲੋਂ ਦੱਸੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚਲ ਪਿਆ। ਸੁਬਾਲਾ ਦੀ ਧਰਮਵਤੀ ਪਤਨੀ, ਗਾਂਧਾਰੀ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਦੀ ਪੀਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲ ਪਈ, ਜਿਵੇਂ ਉੱਚੇ ਜੀਵ ਆਖਰੀ ਸਮੇਂ ਆਪਣੇ ਸੰਬੰਧ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੁ, ਸਭ ਨਾਲ ਸ਼ਾਂਤੀ ਕਰ ਕੇ, ਅੱਗ ਦੇ ਯਜਨ ਕਰੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤਿਲ, ਗਾਂ, ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਸੋਨਾ ਦੇ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਆਇਆ, ਵੱਡਿਆਂ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਮਾਪੇ ਜਾਂ ਸੁਬਾਲਾ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖਿਆ। ਉੱਥੇ, ਸੰਜਯਾ ਨੂੰ ਬੈਠਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗਾ, "ਹੇ ਗਾਵਲਗਨਾ, ਸਾਡਾ ਬਜ਼ੁਰਗ ਪਿਤਾ, ਜੋ ਹੁਣ ਅੰਨ੍ਹਾ ਹੈ, ਕਿੱਥੇ ਹੈ?" "ਸਾਡੀ ਮਾਂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਮਾਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ ਸੋਗ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ, ਕਿੱਥੇ ਹੈ? ਸਾਡਾ ਚਾਚਾ, ਸਾਡਾ ਮਿੱਤਰ, ਕਿੱਥੇ ਗਿਆ? ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਮੈਂ ਗਿਆਨ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹਾਂ ਤੇ ਹੁਣ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਗੰਗਾ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ ਹੋਣ, ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਰਾਹਤ ਲੈਣ ਲਈ," ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ ਅਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ। "ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਪੰਡੂ ਦੇ ਜਾ ਚਲਣ 'ਤੇ, ਸਾਡੇ ਚਾਚਿਆਂ ਨੇ ਸਾਡੇ ਸਾਰੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਮੁਸੀਬਤ ਤੋਂ ਬਚਾਇਆ। ਹੁਣ ਉਹ ਰੱਖਵਾਲੇ ਸਾਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਕਿੱਥੇ ਚਲੇ ਗਏ?" ਸੂਤਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਦਇਆ ਅਤੇ ਵਿਛੋੜੇ ਦੇ ਦੁਖ ਕਰਕੇ, ਸੰਜਯਾ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਨਾ ਵੇਖ ਸਕਿਆ, ਤੇ ਉੱਤਰ ਨਾ ਦੇ ਸਕਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਗਹਿਰੀ ਪੀੜ 'ਚ ਸੀ। ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਹੰਝੂ ਪੂੰਝ ਕੇ, ਸੰਜਯਾ ਨੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਚਰਨ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੁ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। "ਹੇ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਸ਼ਾਨ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਮਾਪਿਆਂ ਜਾਂ ਗਾਂਧਾਰੀ ਦੇ ਫੈਸਲੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਹੇ ਬਲਵਾਨ; ਮੈਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਦੁਆਰਾ ਵਿਅਕਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹਾਂ।" ਇਸ ਸਮੇਂ, ਮਹਾਨ ਮুনি ਨਾਰਦ, ਤੁੰਬੁਰੂ ਦੇ ਨਾਲ, ਆਏ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੇ ਉਠ ਕੇ, ਮੂਲ ਮਨੀ ਨੂੰ ਸਤਕਾਰ ਅਤੇ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਹੇ ਪੂਜਨੀਯ, ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਕਿ ਮੇਰੇ ਮਾਪੇ ਕਿੱਥੇ ਗਏ ਹਨ, ਨਾ ਹੀ ਮਾਂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਮਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ ਸੋਗ ਕਰਦੀ ਤੇ ਤਪ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਕਿੱਥੇ ਚਲੀ ਗਈ।" ਫਿਰ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਰਸਤਾ ਦੱਸਣ ਵਾਲਾ ਮਲਾਹ, ਮਹਾਨ ਮুনি ਨਾਰਦ ਨੇ, ਜੋ ਸਾਰਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਹੈ, ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ। "ਜਿਵੇਂ ਗਾਂ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਰੱਸੀ ਨਾਲ ਖੂਹ ਤੇ ਬੰਨ੍ਹੀਆਂ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਜੀਵ, ਨਾਮ ਅਤੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੇ ਬੰਨ੍ਹਨ ਵਿਚ, ਪ੍ਰਭੂ ਲਈ ਅਰਪਣ ਕਰਦੇ ਹਨ।" "ਜਿਵੇਂ ਖਿਡੌਣਿਆਂ ਦੀ ਮਿਲਾਪ ਅਤੇ ਵਿਛੋੜਾ, ਖਿਡਾਰੀ ਦੀ ਇੱਛਾ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮਿਲਾਪ ਅਤੇ ਵਿਛੋੜਾ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।" "ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਸੰਸਾਰ 'ਚ ਸਥਿਰ ਜਾਂ ਅਸਥਿਰ ਸਮਝਦੇ ਹੋ, ਉਹ ਅਸਲ 'ਚ ਨਾ ਤਾਂ ਸਥਿਰ ਹਨ, ਨਾ ਅਸਥਿਰ; ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਵਿਛੋੜਾ ਕਰਨਾ ਥੋੜਾ ਜਿਹਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਮੋਹ ਦੀ ਭੁੱਲ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।" "ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਪਿਆਰੇ, ਅਗਿਆਨਤਾ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਛੱਡੋ। ਉਹ ਬੇਚਾਰੇ ਅਤੇ ਦਯਾਲੂ ਲੋਕ, ਮੇਰੇ ਬਿਨਾ, ਕਿਵੇਂ ਜੀਵ ਸਕਦੇ ਹਨ?