ਜੋ ਕੋਈ ਭਗਤ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਪੁਰਾਣ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਵਲੋਂ ਦੱਸੇ ਹੋਏ ਪਰਮ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਪਵਿੱਤ੍ਰ ਗ੍ਰੰਥ ਦੇ ਪਾਠ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਖ਼ਤਰੀ ਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਵਰਗੀ ਅਖੰਡ ਰਾਜਸੱਤਾ, ਵੈਸ਼ ਨੂੰ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਦੀ ਪ੍ਰਭੂਤਾ ਅਤੇ ਸ਼ੂਦਰ ਦੇ ਪਾਪ ਧੋ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਤਾਂ ਹਰਿ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ ਅਤੇ ਕਲੀ ਦੇ ਮਲਿਨਤਾ ਨੂੰ ਸਾੜਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਦਾ ਸਤਕਾਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਪਰ ਇੱਥੇ, ਜਿਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਰੂਪ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਉਹ ਹਰ ਇੱਕ ਸ਼ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਉਸ ਅਜਨਮੀ, ਅਨੰਤ ਅਤੇ ਸੱਚੇ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਬਣਦਾ, ਟਿਕਦਾ ਅਤੇ ਮਿਟਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਇੰਦਰ, ਸ਼ਿਵ ਆਦਿਕ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ—ਹੇ ਅਚਲ ਪ੍ਰਭੂ! ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪਰਮ, ਸਦਾ-ਥਿਰ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਵੇਂ ਤੌਰ ਤੇ ਇਕੱਠੀ ਹੋ ਕੇ ਚਲ-ਅਚਲ ਸੰਸਾਰ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਅਸਲੀ ਨਿਵਾਸ ਸਿਰਫ਼ ਧੰਨ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਹੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੰਦਨ। ਮੈਂ ਵਿਆਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਤਮਿਕ ਆਨੰਦ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਅਜੈ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮੋਹਕ ਲੀਲਾ ਵਲ ਖਿੱਚਿਆ ਗਿਆ ਤੇ ਜਿਸ ਨੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਇਹ ਪੁਰਾਣ, ਸੱਚਾਈ ਦਾ ਦੀਵਾ, ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਜਗਤ ਅੱਗੇ ਰੱਖਿਆ। ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਵਿਦੁਰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਦੌਰਾਨ ਮੈਤਰੇਯਾ ਜੀ ਕੋਲੋਂ ਆਤਮ-ਮਾਰਗ ਬਾਰੇ ਸਿੱਖ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਗਿਆਨ ਦੀ ਭੁੱਖ ਮਿਟਾ ਕੇ ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਵਾਪਸ ਆਏ। ਜਦ ਤੱਕ ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਕਉਸ਼ਾਰਵ ਰਿਸ਼ੀ ਕੋਲ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛੇ, ਉਹ ਗੋਵਿੰਦ ਜੀ ਵਲ ਅਨਨ੍ਯ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਰਹੇ, ਤੇ ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਰੋਕ ਲਏ। ਜਦ ਉਹ ਵਾਪਸ ਆਏ, ਤਦ ਧਰਮਪੁਤ੍ਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਯੁਯੁਤ्सੁ, ਸੂਤ, ਕ੍ਰਿਪਾ ਅਤੇ ਪೃਥਾ ਨਾਲ, ਗਾਂਧਾਰੀ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ, ਸੁਭਦ੍ਰਾ, ਉੱਤਰਾ, ਕ੍ਰਿਪੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਸਭ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਠ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਜਿੰਦ ਵਾਪਸ ਆ ਗਈ ਹੋਵੇ, ਵਿਦੁਰ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੇ। ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਲੋਣ ਵਿਚ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਪਿਆਰ ਦੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੈਠਕ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ।