ਇੱਕ ਦਿਨ, ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਕਹਾਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜੇ ਕੋਈ ਦੁਇਜਨ, ਜੋ ਰਿਗ, ਯਜੁਰ ਅਤੇ ਸਾਮ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਪਾਠ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਾਧੂ, ਘੀ ਅਤੇ ਦੁੱਧ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਵਾਂ ਵਰਗੇ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਰ, ਜੋ ਦੁਇਜਨ ਭਗਵਤ ਪੁਰਾਣ ਦੀ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਪਾਠ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਦੁਆਰਾ ਉਚਾਰਿਆ ਗਿਆ ਪਰਮ ਧਾਮ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਪਾਠ ਰਾਹੀਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਕਸ਼ਤਰੀ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਰਾਜਸਤਾ, ਵੈਸ਼ ਲੱਖ-ਪਤੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਸ਼ੂਦ੍ਰ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ, ਹਰੀ, ਜੋ ਕਲੀ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਦੀ ਸਤਤ ਗਾਥਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ; ਪਰ ਇਥੇ, ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਸ ਦੀ ਸਰੂਪ ਸਭ ਕੁਝ ਸਮੇਟ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਦੀ ਪੂਰੀ ਪਾਠ, ਕਥਾਵਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਸ਼ਲੋਕ-ਸ਼ਲੋਕ ਹੋ ਕੇ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਆਖਿਆ—"ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਅਜਨਮਾ, ਅਨੰਤ, ਸੱਚੇ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਪਾਲਣ ਅਤੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਤਕ ਪ੍ਰਭੂ—ਬ੍ਰਹਮਾ, ਇੰਦਰ, ਸ਼ਿਵ ਆਦਿ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦੇ।" ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ—"ਸਦਾ-ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਸ ਦੀ ਨਵੀਂ ਇਕੱਤਰ ਸ਼ਕਤੀ ਦੁਆਰਾ ਇਹ ਸਥਿਰ ਤੇ ਚਲਣ ਵਾਲੀ ਦੁਨੀਆਂ ਉਸ ਵਿੱਚ ਹੀ ਬਣੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਦਾ ਧਾਮ ਕੇਵਲ ਭਾਗਵਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।" ਫਿਰ, ਉਹ ਵਿਆਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਸੁਖ ਵਿੱਚ ਲੀਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਖੁਸ਼, ਅਜੈਯ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਰਮਣੀਯ ਲੀਲਾ ਨਾਲ ਖਿੱਚੇ ਹੋਏ, ਦਇਆਵਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਇਸ ਪੁਰਾਣ ਨੂੰ ਪਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਚਾਈ ਦਾ ਚਿਰਾਗ ਹੈ, ਪਾਪ ਨਾਸਕ। ਕਥਾ ਅੱਗੇ ਵਧਦੀ ਹੈ। ਵਿਦੁਰ ਜੀ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਤੀਰਥ-ਯਾਤਰਾ ਦੌਰਾਨ ਮੈਤ੍ਰੇਯਾ ਮੁਨੀ ਤੋਂ ਆਤਮਾ ਦੀ ਮਾਰਗ ਦੀ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਹੁਣ ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗਿਆਨ ਦੀ ਪਿਆਸ ਹਲ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਵਿਦੁਰ ਜੀ ਨੇ ਕਉਸ਼ਾਰਵ ਰਿਸ਼ੀ ਕੋਲ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਪੁੱਛਣੇ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤੇ, ਉਹ ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਅਨਨ ਭਕਤੀ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਪਸ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਧਰਮਪੁਤ੍ਰ (ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ) ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਯੁਯੁਤ्सੁ, ਸੂਤ, ਕ੍ਰਿਪਾ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਿਥਾ ਨਾਲ, ਗਾਂਧਾਰੀ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ, ਸੁਭਦਰਾ, ਉੱਤਰਾ, ਕ੍ਰਿਪੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਮਹਿਲਾਵਾਂ—all ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਠ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਵਿਦੁਰ ਜੀ ਦੇ ਵਿੱਛੋੜੇ ਦੀ ਲੋੜ-ਲੋੜ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਸਭ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਪਿਆਰ ਦੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਸੀਟ ਲਾਈ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ। ਜਦੋਂ ਵਿਦੁਰ ਜੀ ਨੇ ਭੋਜਨ ਕਰ ਲਿਆ, ਆਰਾਮ ਕਰ ਲਿਆ, ਤੇ ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਸੀਟ 'ਤੇ ਬੈਠ ਗਏ, ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਸਭ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ 'ਚ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, "ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਸ਼੍ਰੇ 'ਚ ਪਾਲਿਆ, ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ, ਸਾਡੀ ਮਾਂ ਸਮੇਤ, ਜ਼ਹਿਰ, ਅੱਗ ਆਦਿ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾਇਆ?" "ਤੁਸੀਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਜੀਵਨ ਜਿਆ? ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਮੁੱਖ ਤੀਰਥਾਂ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨਾਂ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਕੀਤੀ?" "ਭਗਤ, ਤੁਸੀਂ ਖੁਦ ਹੀ ਤੀਰਥ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ 'ਚ ਗਦਾ-ਧਾਰੀ ਨੂੰ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋ।" "ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਸੱਜਣ-ਸਬੰਧੀ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਉਪਾਸਕ ਹਨ, ਨੂੰ ਮਿਲੇ ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੁਣੀ? ਕੀ ਯਾਦਵ ਆਪਣੀ ਨਗਰੀ 'ਚ ਸੁਖੀ ਹਨ?" ਵਿਦੁਰ ਜੀ ਨੇ ਧਰਮਰਾਜ ਦੇ ਪ੍ਰਸ਼ਨਾਂ ਦੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਿਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਨੁਭਵ ਕੀਤਾ, ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਰਕੇ, ਪਰ ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਦੱਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਦਇਆਵਾਨ ਸਨ, ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਦੁਖੀਤਾ ਦੇਖਣ ਸਮਰਥ ਨਹੀਂ ਸਨ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ, ਵਿਦੁਰ ਜੀ ਉਥੇ ਰਹੇ, ਆਦਰ ਅਤੇ ਸੁਖੀ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ, ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਲਈ ਭਲਾਈ ਅਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਆਰਯਮਾ ਨੇ ਪਾਪੀਆਂ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਲੋੜ ਸੀ, ਅਤੇ ਯਮ, ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਸ਼ੂਦਰ ਬਣੇ ਰਹੇ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਰਾਜ ਪਾਠ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਪੋਤਾ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਉਤਰਾਧਿਕਾਰੀ ਦੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਵਾਂਗ ਸਨ, ਪਰਮ ਸੁਖ 'ਚ ਮਸਤ ਹੋਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਲੋਕ ਘਰ-ਵਾਸੀ ਤੇ ਲਗਨ ਵਾਲੇ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਲੀਨ, ਸਮੇਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਪਾਰ ਹੁੰਦਾ, ਅਣਜਾਣੇ ਹੀ ਗੁਆ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਵਿਦੁਰ ਜੀ ਨੇ ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਰਾਜਾ, ਜਲਦੀ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਜਾਓ; ਦੇਖੋ, ਖਤਰਾ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।" "ਇੱਥੇ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਥਾਂ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਸਮੇਂ, ਕੋਈ ਉਪਾਏ ਨਹੀਂ; ਇਹ ਪਰਮ ਸਮਾਂ, ਪ੍ਰਭੂ, ਸਾਡੇ ਸਭ ਲਈ ਆ ਚੁੱਕਾ ਹੈ।" "ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜਾਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਅਚਾਨਕ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਹੋਰਾਂ—ਧਨ ਆਦਿ—ਦਾ ਕੀ ਕਹਿਣਾ?" "ਪਿਤਾ, ਭਰਾ, ਦੋਸਤ, ਪੁੱਤਰ—ਸਭ ਮਾਰੇ ਗਏ; ਜਵਾਨੀ ਚਲੀ ਗਈ; ਤੇਰਾ ਆਪ ਬੁੱਢੇਪੇ 'ਚ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਤੂੰ ਦੂਜੇ ਦੇ ਘਰ 'ਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈਂ।" "ਇਹ ਜੀਵਨ ਦੀ ਆਸ ਕਿੰਨੀ ਵੱਡੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਤੂੰ, ਇੱਕ ਸੰਭਾਲਕ ਵਾਂਗ, ਭੀਮ ਦੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।" "ਅੱਗ ਲਾਈ ਗਈ, ਦਾਨ ਦਿੱਤੇ, ਜ਼ਹਿਰ ਦਿੱਤਾ, ਪਤਨੀਆਂ ਦੀ ਬੇਇੱਜ਼ਤੀ ਹੋਈ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਧਨ ਛਿਨਿਆ—ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਹਨਾਂ ਲਈ ਜਾਨ ਦਿੱਤੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਹੁਣ ਕੀ ਰਹਿ ਗਿਆ?" "ਤੇਰਾ ਸਰੀਰ ਵੀ, ਜੀਵਨ ਦੀ ਆਸ ਕਰ ਕੇ, ਅਣਇੱਛਾ ਹੋ ਕੇ, ਬੁੱਢੇਪੇ ਨਾਲ ਥੱਕ ਕੇ, ਪੁਰਾਣੇ ਕਪੜਿਆਂ ਵਾਂਗ ਛੱਡ ਜਾਵੇਗਾ।" "ਜੋ ਆਪਣੀ ਸਰੀਰ ਦੀ ਲੋੜ ਖਤਮ ਕਰ ਕੇ, ਬੰਧਨਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਬਿਨਾਂ ਪਰਵਾਹ ਦੇ, ਇਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗਿਆਨੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਜੋ, ਆਪਣੇ ਜਾਂ ਦੂਜੇ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਵਿਭਿੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ 'ਚ ਹਰੀ ਨੂੰ ਰੱਖ ਕੇ, ਘਰ ਛੱਡ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਰਮ ਮਨੁੱਖ ਹੈ।" "ਇਸ ਲਈ, ਉੱਤਰ ਦੀ ਦਿਸਾ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਜਾਓ, ਤੇਰਾ ਰਾਹ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਨ ਪਤਾ ਹੋਵੇ; ਇੱਥੋਂ ਅੱਗੇ, ਸਮਾਂ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਆਪਣੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਵਿਦੁਰ ਜੀ ਦੁਆਰਾ ਜਾਗਰੂਕ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਮਜ਼ਬੂਤ ਮਮਤਾ ਦੇ ਬੰਧਨ ਕੱਟ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੁਆਰਾ ਦੱਸੇ ਰਾਹ 'ਤੇ ਚੱਲ ਪਏ। ਸੁਬਲਾ ਦੀ ਪੁੱਤਰ, ਗਾਂਧਾਰੀ, ਜੋ ਪਤੀ-ਭਗਤ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲੀ, ਆਪਣਾ ਅਧਿਕਾਰ ਦਾ ਸਟਿਕ ਛੱਡ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਉੱਚ ਆਤਮਾਵਾਂ ਆਖਰੀ ਵੇਲੇ ਆਪਣੇ ਮਮਤਾ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੂ (ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ), ਸਭ ਨਾਲ ਸ਼ਾਂਤੀ ਕਰਕੇ, ਅੱਗ ਦੇ ਯਜਨ ਕਰੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤਿਲ, ਗਾਂ, ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਸੋਨਾ ਦਿਤਾ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਗਿਆ, ਵੱਡਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਮਾਪੇ ਜਾਂ ਸੁਬਲਾ ਦੀ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਨਾ ਦੇਖਿਆ। ਉਥੇ, ਸੰਜਯਾ ਨੂੰ ਬੈਠਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਕੇ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ, "ਗਵਲਗਨ, ਸਾਡਾ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਪਿਤਾ, ਹੁਣ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਵੰਜਾ, ਕਿੱਥੇ ਹੈ?" "ਮਾਂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਮਾਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ ਦੁਖੀ ਹੈ, ਕਿੱਥੇ ਹੈ? ਸਾਡਾ ਮਾਮਾ, ਸਾਡਾ ਮਿੱਤਰ, ਕਿੱਥੇ ਗਿਆ? ਸ਼ਾਇਦ, ਉਹ ਸਮਝਦਾ ਹੋਵੇ ਕਿ ਮੈਂ ਅਜਾਣ ਹਾਂ, ਤੇ ਹੁਣ ਰਿਸ਼ਤੇ-ਨਾਤੇ ਤੋਂ ਵੰਜਾ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਗੰਗਾ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਦੁਖ ਤੋਂ ਛੁੱਟੀ ਲੈਣ ਲਈ," ਉਹ ਸੋਚਦਾ ਹੋਇਆ ਦੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। "ਜਦੋਂ ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਪੰਡੂ ਚਲੇ ਗਏ, ਸਾਡੇ ਮਾਮਿਆਂ ਨੇ ਸਾਡੇ ਸੱਜਣ ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਮੁਸੀਬਤ ਤੋਂ ਬਚਾਇਆ। ਹੁਣ ਉਹ ਰਖਵਾਲੇ ਸਾਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਕਿੱਥੇ ਚਲੇ ਗਏ?