ਅਨੰਤ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਜਦੋਂ ਸੁਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ-ਦਰਦ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਹਨੇਰੇ ਅਤੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਹਟਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਉੱਚੇ ਸੁਭਾਵਾਂ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀਆਂ, ਉਹ ਖਾਲੀ ਅਤੇ ਝੂਠੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਹਨ—ਉਹ ਨਹੀਂ ਸੁਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ। ਸੱਚ, ਮੰਗਲ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਤਾਂ ਉਹੀ ਹੈ ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀਆਂ ਗੁਣਾਵਲੀਆਂ ਨੂੰ ਉਭਾਰਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਜਦੋਂ ਗਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹੀ ਗੱਲ ਆਨੰਦਮਈ, ਮਨਮੋਹਣੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਵੀਂ ਅਤੇ ਤਾਜ਼ਾ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਉਹੀ ਮਨ ਦਾ ਵੱਡਾ ਉਤਸਵ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਉਹੀ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਸੁੱਕਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਾਕ, ਚਾਹੇ ਕਿੰਨਾ ਵੀ ਸੁੰਦਰ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਹਰੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਹੀਂ ਉਚਾਰਦਾ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਕਾਂ ਦੀ ਥਾਂ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਹੰਸ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ; ਜਿੱਥੇ ਅਚੁਤ ਹੈ, ਉਥੇ ਹੀ ਪਵਿੱਰਤ ਭਗਤ ਹਨ। ਜੋ ਬੋਲ, ਚਾਹੇ ਛੰਦ ਵਿੱਚ ਅਪੂਰਣ ਹੋਣ, ਪਰ ਅਨੰਤ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਨਾਮ ਅਤੇ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਧੋ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਨੇਕ ਲੋਕ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣਦੇ, ਗਾਂਦੇ ਅਤੇ ਉਚਾਰਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਅਚੁਤ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਨਿਸ਼ਕਾਮ ਕਰਮ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਗਿਆਨ ਵੀ, ਜੇ ਤੇਰੀ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਚਮਕਦੇ ਨਹੀਂ; ਤਾਂ ਫਿਰ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਕਰਮ, ਜੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਨਾ ਹੋਣ, ਕਿਵੇਂ ਸਦਾ ਲਈ ਭਲਾ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਕੁਲ, ਆਸ਼੍ਰਮ ਦੀਆਂ ਜਿੰਨੀ ਵੀ ਰੀਤਾਂ, ਤਪ, ਪਾਠ, ਜੇ ਉਹ ਸ਼੍ਰੀਧਰ ਦੇ ਪਦਾਂ ਦੀ ਅਟੱਲ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਲਿਆਉਂਦੀਆਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਉੱਚੇ ਨਹੀਂ; ਪਰ ਜੇ ਹਰੀ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਚਾਰ ਕੇ, ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਪਦਾਂ ਦੀ ਯਾਦ ਸਭ ਅਸ਼ੁਭਤਾ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਭਲਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਮਨ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਅੰਤਰੀਅਤਮ ਪ੍ਰਭੂ ਵੱਲ ਸਰਵੋਚ ਭਗਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਗਿਆਨ, ਅਨੁਭਵ, ਵੈਰਾਗ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਸਚਮੁਚ, ਤੁਸੀਂ ਉੱਚੀ ਜਾਤ ਵਾਲੇ ਬਹੁਤ ਧਨਵਾਨ ਹੋ, ਜੋ ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਜੋ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ ਅਤੇ ਸੁਰਤ ਰੱਖੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਮੈਂ ਵੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਕਦੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਜੁਬਾਨੋਂ ਆਤਮਾ ਦਾ ਸਚ ਸੁਣਿਆ ਸੀ, ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ ਦੀ ਉਪਵਾਸ-ਸਥਿਤੀ ਵਿਚ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਉਸ ਸਚ ਦੀ ਯਾਦ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਕਰਤਬ ਬਿਆਨ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਵੱਡੀ ਮਹਿਮਾ ਸਭ ਅਸੁਭਤਾ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ, ਅਟੱਲ ਮਨ ਅਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ, ਹਰ ਰੋਜ਼—even ਇਕ ਪਲ ਲਈ—ਇਸ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਚੰਦ੍ਰਮਾਸੀ ਦੇ ਬਾਰਵੇਂ ਜਾਂ ਗਿਆਰਵੇਂ ਦਿਨ ਇਹ ਸੁਣਨਾ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਸਯੰਮ ਅਤੇ ਉਪਵਾਸ ਨਾਲ ਪਾਠ ਕਰਕੇ, ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ, ਸਯੰਮ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਪੁਸ਼ਕਰ, ਮਥੁਰਾ ਜਾਂ ਦੁਵਾਰਕਾ ਵਿਚ ਇਹ ਪਾਠ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਡਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੀ ਸਲਾਹ ਅਤੇ ਸੁਣਨ ਨਾਲ, ਦੇਵ, ਰਿਸ਼ੀ, ਸਿੱਧ, ਪਿਤਰ, ਮਨੂ ਅਤੇ ਰਾਜੇ, ਗਾਉਣ ਜਾਂ ਸੁਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਦੁਬਾਰਾ ਜਾਤ ਵਾਲਾ ਰਿਗ, ਯਜੁਰ, ਸਾਮ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਧ, ਘੀ ਅਤੇ ਦੁੱਧ ਦੀ ਧਾਰਾ ਦੇ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਭਗਤ ਦੁਬਾਰਾ ਜਾਤ ਵਾਲਾ ਇਹ ਪੁਰਾਣਾ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਦੁਆਰਾ ਕਹੀ ਸਰਵੋਚ ਆਸਥਾਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪੜ੍ਹਨ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਗਿਆਨ, ਕਸ਼ਤਰੀ ਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਰਾਜ-ਸਰਵਭੌਮਤਾ, ਵੈਸ਼ ਨੂੰ ਧਨ-ਸੰਪਤੀ, ਅਤੇ ਸ਼ੂਦਰ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਕਿਤੇ ਹੋਰ, ਹਰੀ, ਜੋ ਕਲੀ ਦੀ ਮਲਿਨਤਾ ਨੂੰ ਸਾੜਦਾ ਹੈ, ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਿਰੰਤਰ ਨਹੀਂ ਗਾਈ ਜਾਂਦੀ; ਪਰ ਇੱਥੇ, ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਭ-ਵਿਆਪਕ ਰੂਪ ਦੀ ਪੂਰੀ ਵਿਆਖਿਆ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ, ਇੱਕ-ਇੱਕ ਸ਼ਲੋਕ ਵਜੋਂ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਕਥਾਵਾਂ ਵਿਚ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਅਜਨਮਾ, ਅਨੰਤ, ਸੱਚ ਆਤਮਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਪਾਲਣ, ਪ੍ਰਲੈ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸਦੀ ਮਹਿਮਾ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਇੰਦਰ, ਸ਼ਿਵ ਆਦਿ ਲਈ ਵੀ ਪਕੜਨ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਸਦਾ-ਸਥਿਤ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਚ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜਿਸਦੀ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਨਵੀ-ਜੋੜੀ, ਸਥਿਰ ਅਤੇ ਚਲ ਰਹੀ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਸਦਾ ਆਸਥਾਨ ਕੇਵਲ ਧਨਵਾਨ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਵਿਆਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਆਪਣੇ ਆਨੰਦ ਵਿਚ ਲੀਨ ਸੀ, ਜੋ ਅਜੈਯ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮਨਮੋਹਣੀ ਲੀਲਾ ਨਾਲ ਖਿੱਚਿਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਜਿਸਨੇ ਦਇਆ ਨਾਲ ਇਹ ਪੁਰਾਣਾ, ਸਚ ਦਾ ਚਿਰਾਗ, ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ। ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਵਿਦੁਰਾ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਤੀਰਥ-ਯਾਤਰਾ ਦੌਰਾਨ ਮੈਤ੍ਰੇਯਾ ਰਿਸ਼ੀ ਤੋਂ ਆਤਮਾ ਦੇ ਮਾਰਗ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਲੈ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਹੁਣ ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ, ਉਸਦੀ ਗਿਆਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ। ਜਦ ਤੱਕ ਵਿਦੁਰਾ ਨੇ ਕੌਸ਼ਾਰਵ ਰਿਸ਼ੀ ਕੋਲ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛੇ, ਉਸਨੇ ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਅਦਵਿਤੀਯ ਭਗਤੀ ਪਾਈ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਸਵਾਲਾਂ ਤੋਂ ਹਟ ਗਿਆ। ਜਦ ਵਿਦੁਰਾ ਵਾਪਸ ਆਇਆ, ਧਰਮਪੁਤ੍ਰ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਭਰਾ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਯੁਯੁਤਸੁ, ਸੂਤ, ਕ੍ਰਿਪਾ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਿਥਾ—ਗਾਂਧਾਰੀ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ, ਸੁਭਦਰਾ, ਉੱਤਰਾ, ਕ੍ਰਿਪੀ ਅਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀਆਂ ਹੋਰ ਪਤਨੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਮਹਿਲਾ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ—ਸਭ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਠ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਜਿੰਦਗੀ ਹੀ ਵਾਪਸ ਆ ਗਈ ਹੋਵੇ, ਵਿਦੁਰਾ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਲਈ ਆਏ, ਗਲੇ ਲਗਾਇਆ ਅਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਲੋਚ ਤੋਂ ਗ੍ਰਸਤ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਹੰਝੂ ਵਗ ਪਏ; ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਆਦਰ-ਸਤਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਆਸਨ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਸੁਆਗਤ ਕੀਤਾ। ਜਦ ਉਹ ਖਾ ਚੁੱਕਾ, ਆਰਾਮ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਅਤੇ ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਬੈਠਾ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਸਭ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿਚ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਜੋ ਤੁਹਾਡੀ ਛਾਂ ਹੇਠ ਫਲ-ਫੂਲੇ, ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੂੰ ਅਤੇ ਸਾਡੀ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਵਿਸ਼, ਅੱਗ ਆਦਿ ਬਹੁਤ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾਇਆ? ਤੁਸੀਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਜੀਵਨ-ਯਾਪਨ ਕੀਤਾ? ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਉੱਚੇ-ਉੱਚੇ ਤੀਰਥ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨਾਂ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਕੀਤੀ? ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਜਿਹੇ ਭਗਤ ਤਾਂ ਆਪੇ ਹੀ ਤੀਰਥ ਹੋ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਗਦਾ-ਧਾਰੀ ਨੂੰ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਪਿਆਰੇ, ਕੀ ਸਾਡੇ ਮਿਤਰ-ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਭਗਤ ਹਨ, ਤੁਹਾਡੇ ਵੇਖੇ ਜਾਂ ਸੁਣੇ ਹਨ? ਕੀ ਯਾਦਵ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹਨ? ਧਰਮਰਾਜ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਦੁਰਾ ਨੇ ਜੋ ਕੁਝ ਉਸ ਨੇ ਅਨੁਭਵ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਸਭ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਯਾਦਵਾਂ ਦੀ ਨਾਸ-ਕਥਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ। ਕੁਝ ਅਤਿ ਦੁਖਦਾਈ ਅਤੇ ਨਾਅਸਹੀ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਦਇਆਵਾਨੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਦੁਖੀ ਹਾਲਤ ਦੱਸਣ ਤੋਂ ਰੋਕ ਦਿੱਤਾ। ਕੁਝ ਸਮਾਂ, ਵਿਦੁਰਾ ਉਥੇ ਰਿਹਾ, ਆਦਰ-ਸਤਕਾਰ ਪਾ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ, ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਭਲਾ ਅਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਕੇ। ਆਰਯਮਾ ਨੇ ਪਾਪੀਆਂ ਨੂੰ ਜਰੂਰੀ ਸਜ਼ਾ ਦਿੱਤੀ, ਜਦਕਿ ਯਮ, ਸ਼ਾਪ ਕਾਰਨ, ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਸ਼ੂਦਰ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਰਿਹਾ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਮੁੜ ਹਾਸਲ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪੋਤੇ ਨੂੰ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਉਤਰਾਧਿਕਾਰੀ ਦੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਜਗਤ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਜਿਹੇ ਸੀ, ਸਰਵੋਚ ਸੁਖ-ਸਮਰੱਥਾ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ। ਇੰਝ, ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਘਰ-ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਲਗੇ ਅਤੇ ਬੇ-ਪਰਵਾਹ ਰਹੇ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਸਮਾਂ, ਜੋ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ, ਅਣਜਾਣੇ ਹੀ ਲੰਘ ਗਿਆ। ਵਿਦੁਰਾ ਨੇ ਇਹ ਹਾਲਾਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜਲਦੀ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਜਾਓ; ਵੇਖੋ, ਖਤਰਾ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।