ਇੱਕ ਵਾਰ, ਜਿਸ ਨੇ ਕੇਵਲ ਇਕ ਵਾਰੀ ਹੀ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮੂਰਤ ਰੱਖੀ, ਉਹ ਭਗਤੀ ਦੇ ਉੱਚੇ ਰਾਹ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ; ਤਾਂ ਫਿਰ ਉਸ ਦੀ ਕੀ ਗੱਲ, ਜੋ ਮੋਹ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਸਦਾ ਅਬਿਨਾਸੀ ਆਤਮਾ ਦੀ ਆਨੰਦ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦਾ ਹੈ? ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ ਹੋਏ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਅਚੰਭੇ ਕਾਰਜ ਸੁਣੇ, ਫਿਰ ਸੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਵਿੱਚ ਲਗਾ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਹਰੀ ਨੇ ਜੋ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਲੜਕੇ ਆਪਣੇ ਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਗਾ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਵੱਖਰੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ ਸੀ?” ਉਸ ਨੇ ਅੱਗੇ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ, ਹੇ ਆਦਰਨੀਅ ਅਚਾਰਯ, ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਦੱਸੋ; ਇਹ ਹਰੀ ਦੀ ਮਾਇਆ ਦਾ ਹੀ ਕੰਮ ਹੈ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਵਜ੍ਹਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ।” “ਅਸੀਂ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁਭਾਗੀ ਹਾਂ, ਹੇ ਅਚਾਰਯ, ਭਾਵੇਂ ਅਸੀਂ ਸਿਰਫ਼ ਨਾਂ ਦੇ ਕਸ਼ਤਰੀ ਹਾਂ, ਪਰ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਿਰੰਤਰ ਪੀ ਰਹੇ ਹਾਂ।” ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, “ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਬਦਰਾਯਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਅਨੰਤ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਆਇਆ; ਬਾਹਰਲੇ ਹੋਸ਼ ਨੂੰ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਭਾਗਵਤ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭਗਤ ਨੂੰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।” “ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਖੇਡਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਾਰਜ ਪੂਰੇ ਸੁਣਾਏ ਹਨ।” “ਚਾਹੇ ਕੋਈ ਡਿੱਗ ਜਾਵੇ, ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋਵੇ, ਕੱਟਿਆ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਬੇਸਹਾਰਾ ਹੋਵੇ, ਜੇ ਉਹ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ‘ਹਰੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ’ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।” “ਜਦੋਂ ਅਨੰਤ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਸੁਣ ਕੇ ਅਨੁਭਵ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦੁੱਖ-ਵਿਆਥਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਹਨੇਰੇ ਅਤੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਹਟਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।” “ਉਹ ਬੋਲ, ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟਤਾ ਨਹੀਂ ਦੱਸਦੇ, ਝੂਠ ਅਤੇ ਖੋਖਲੇ ਹਨ; ਸੱਚ, ਮੰਗਲ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਉਹੀ ਹੈ, ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਉਜਾਗਰ ਕਰਦੀ ਹੈ।” “ਉਹੀ ਕਥਾ ਸੁਣਣ ਅਤੇ ਗਾਉਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਜੋ ਰਸਭਰੀ, ਮਨਮੋਹਣੀ, ਸਦਾ ਤਾਜ਼ਾ ਅਤੇ ਨਵੀਂ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਉਹੀ ਮਨ ਦਾ ਮਹਾਂ-ਉਤਸਵ ਹੈ; ਉਹੀ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਸੁੱਕਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ—ਜਦੋਂ ਉੱਤਮ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।” “ਜੋ ਵਾਕ, ਚਾਹੇ ਕਿੰਨੇ ਹੀ ਸੁਸਜਿਤ ਹੋਣ, ਪਰ ਹਰੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਹੀਂ ਦੱਸਦੇ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਕਾਂਵਾਂ ਦੀ ਨ੍ਹਾਉਣ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਹੰਸ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ; ਜਿਥੇ ਅਚੁਤ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ ਭਗਤ ਹਨ।” “ਉਹ ਵਾਕ, ਚਾਹੇ ਮੀਟਰ ਵਿੱਚ ਅਪੂਰਨ ਹੋਣ, ਪਰ ਜੇ ਅਨੰਤ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਨਾਮ ਅਤੇ ਗੁਣ ਹਨ, ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਧੋ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਸਜਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣਦੇ, ਗਾਉਂਦੇ ਅਤੇ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹਨ।” “ਹੇ ਅਚੁਤ, ਇੱਥੇ ਤੱਕ ਕਿ ਇੱਛਾ-ਰਹਿਤ ਕਰਮ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਗਿਆਨ ਵੀ, ਜੇ ਤੇਰੀ ਭਗਤੀ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਚਮਕਦੇ ਨਹੀਂ; ਤਾਂ ਫਿਰ, ਜੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕਰਮ ਵੀ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਨਾ ਹੋਣ, ਉਹ ਸਦਾ ਲਈ ਭਲਾ ਕਿਵੇਂ ਦੇ ਸਕਦੇ ਹਨ?” “ਕੁਲ ਅਤੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਦੇ ਕਰਤਵਾਂ, ਤਪ, ਜਾਂ ਅਧਿਐਨ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਅਤੇ ਵੈਭਵ ਲਈ ਸਾਰੀ ਮਿਹਨਤ, ਉਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਸ੍ਰੀਧਰ ਦੇ ਕਮਲ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਅਟੱਲ ਯਾਦ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ—ਹਰੀ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਸੁਣ ਕੇ ਅਤੇ ਗਾ ਕੇ।” “ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਕਮਲ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਯਾਦ ਸਾਰੇ ਅਸ਼ੁਭ ਮਿਟਾ ਕੇ ਭਲਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਮਨ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਅੰਦਰਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਲਈ ਉੱਚੀ ਭਗਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਨੁਭਵ-ਯੁਕਤ ਗਿਆਨ ਤੇ ਵੈਰਾਗ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।” “ਤੁਸੀਂ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ, ਵਾਕਈ ਵੱਡੇ ਭਾਗਵਾਨ ਹੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਨਿਰੰਤਰ ਨਾਰਾਇਣ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਅਟੱਲ ਰੱਖ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹੋ।” “ਮੈਂ ਵੀ ਉਸ ਆਤਮਾ ਦੀ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ ਲਿਆ, ਜੋ ਮੈਂ ਕਦੇ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਮੁਖੋਂ, ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ ਰਾਜਾ ਦੀ ਉਪਵਾਸ ਦੌਰਾਨ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਹਾਜਰੀ ਵਿੱਚ ਸੁਣਿਆ ਸੀ।” “ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਕਰਤਬ ਸੁਣਾਏ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਮਹਿਮਾ ਸਾਰੇ ਅਭਾਗ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।” “ਜੋ ਕੋਈ, ਅਟੱਲ ਮਨ ਅਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ, ਇਸ ਕਥਾ ਨੂੰ ਰੋਜ਼ ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਇਕ ਪਲ ਲਈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।” “ਇਸ ਨੂੰ ਚੰਦ੍ਰਮਾਂ ਦੇ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਜਾਂ ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਸੁਣਣ ਨਾਲ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਸੰਯਮ ਅਤੇ ਉਪਵਾਸ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹਨ ਵਾਲਾ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।” “ਜੋ ਕੋਈ, ਸੰਯਮ ਨਾਲ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਪੁਸ਼ਕਰ, ਮਥੁਰਾ ਜਾਂ ਦੁਵਾਰਕਾ ਵਿੱਚ ਇਸ ਕਥਾ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਡਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।” “ਜਿਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੇ ਗਾਇਨ ਅਤੇ ਸੁਣਨ ਨਾਲ, ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ, ਸਿੱਧ, ਪਿਤਰ, ਮਨੂ ਅਤੇ ਰਾਜੇ, ਗਾਉਣ ਜਾਂ ਸੁਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਇੱਛਾ-ਪੂਰਨ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।” “ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ, ਜੋ ਰਿਗ, ਯਜੁਰ ਅਤੇ ਸਾਮ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸ਼ਹਦ, ਘੀ, ਅਤੇ ਦੁੱਧ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਵਾਂ ਦੇ ਫਲ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ।” “ਜੋ ਭਗਤ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ, ਇਸ ਪੁਰਾਣ ਕਥਾ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਸ ਉੱਚੀ ਵਾਸਤਵਿਕਤਾ ਨੂੰ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਕੀਤਾ।” “ਪੜ੍ਹਨ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਗਿਆਨ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਕਸ਼ਤਰੀ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਰਾਜਤਾ, ਵੈਸ਼ ਵੈਭਵ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਅਤੇ ਸ਼ੂਦਰ ਪਾਪ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।” “ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ ਤੇ, ਹਰੀ, ਸਭ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਕਲੀ ਦੀ ਮਲਿਨਤਾ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਦਾ ਨਿਰੰਤਰ ਗਾਇਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਪਰ ਇੱਥੇ, ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਸ ਦੀ ਸਰੂਪ ਸਭ-ਪਾਸਾਰ ਹੈ, ਹਰ ਸ਼ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।” “ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਅਜਨਮਾ, ਅਨੰਤ, ਸੱਚੇ ਆਤਮਾ, ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰਚਨਾ, ਪਾਲਣਾ ਅਤੇ ਸੰਘਾਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਇੰਦ੍ਰ, ਸ਼ਿਵ ਆਦਿ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ—ਹੇ ਅਚੁਤ!” “ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਦੇਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਨਵੀਂ-ਨਵੀਂ ਸ਼ਕਤੀ ਸਥਿਰ ਅਤੇ ਚਲਦੇ ਜਗਤ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਦਾ ਅਸਲ ਨਿਵਾਸ ਕੇਵਲ ਭਾਗਵਾਨ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।” “ਮੈਂ ਵਿਆਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਆਪਣੇ ਆਨੰਦ ਵਿੱਚ ਲੀਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਅਜੋਕੇ ਖੇਡ-ਰੂਪ ਵਲ ਖਿੱਚਿਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਨੇ ਦਇਆ ਨਾਲ ਇਹ ਪੁਰਾਣ, ਸੱਚ ਦਾ ਚਿਰਾਗ, ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸੀ, ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ।” ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਵਿਦੁਰਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਯਾਤਰਾ ਦੌਰਾਨ ਮੈਤਰੇਯਾ ਤੋਂ ਆਤਮਾ ਦੇ ਰਾਹ ਬਾਰੇ ਗਿਆਨ ਲਿਆ, ਹੁਣ ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਵਾਪਸ ਆਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗਿਆਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋ ਗਈ ਸੀ।” “ਜਦ ਤਕ ਵਿਦੁਰਾ ਨੇ ਕੌਸ਼ਾਰਵ ਰਿਸ਼ੀ ਕੋਲ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛੇ, ਉਹ ਗੋਵਿੰਦਾ ਲਈ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਏ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਹ ਸਵਾਲ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ।” “ਜਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਕਾ ਵਿਦੁਰਾ ਵਾਪਸ ਆਏ, ਧਰਮਪੁਤ੍ਰ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਯੁਯੁਤਸੁ, ਸੂਤ, ਕ੍ਰਿਪਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰਿਥਾ ਨਾਲ ਮਿਲੇ।” “ਗਾਂਧਾਰੀ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸੁਭਦਰਾ, ਉੱਤਰਾ, ਕ੍ਰਿਪੀ ਅਤੇ ਪਾਂਡੂ ਦੀਆਂ ਹੋਰ ਪਤਨੀਅਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਮਹਿਲਾ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ।” “ਸਭ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਠ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਜਿੰਦਗੀ ਹੀ ਵਾਪਸ ਆ ਗਈ ਹੋਵੇ, ਵਿਦੁਰਾ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ, ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।” “ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਲਗਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਪਿਆਰ ਦੇ ਹੰਝੂਆਂ ਦੀ ਧਾਰ ਵਗਾ ਰਹੇ ਸਨ; ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਤਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਸਨ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ।” “ਜਦ ਵਿਦੁਰਾ ਨੇ ਖਾਣਾ ਖਾ ਲਿਆ, ਆਰਾਮ ਕਰ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਸੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਬੈਠੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਝੁਕ ਕੇ, ਸਭ ਦੀ ਹਾਜਰੀ ਵਿੱਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।” ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੁਹਾਡੇ ਸਹਾਰੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਲਾ ਪਾਇਆ, ਅਤੇ ਮਾਂ ਸਮੇਤ ਕਈ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ—ਜਿਵੇਂ ਜ਼ਹਿਰ ਅਤੇ ਅੱਗ—ਤੋਂ ਬਚੇ?” “ਕਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਧਰਤੀ ਤੇ ਘੁੰਮਦੇ ਹੋਏ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਇਆ? ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਧਰਤੀ ਦੇ ਉੱਤਮ ਤੀਰਥ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਖੇਤਰਾਂ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਕੀਤੀ?” “ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਜਿਹੇ ਭਗਤ ਹੀ ਤੀਰਥ ਹਨ; ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਗਦਾ-ਧਾਰੀ ਨੂੰ ਰੱਖ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋ।