ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਨੇ ਹਰੀ ਦੇ ਬਚਪਨ ਦੀ ਉਹ ਕਰਾਮਾਤ ਦੇਖੀ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਭਗਤ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਇਸ ਘਟਨਾ ਨੂੰ ਅਪਨੇ ਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ ਅਚੰਭੇ ਨਾਲ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਕੋਈ ਹੈਰਾਨੀ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਪਰਮ ਕਰਤਾ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਲੀਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸੰਭਵ ਹੈ। ਅਘਾਸੁਰ, ਜਿਸਦੇ ਪਾਪ ਹਰੀ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ ਧੋਏ ਗਏ, ਉਹ ਵੀ ਆਤਮ-ਸਮਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਗਿਆ—ਇਹ ਪਾਪੀਆਂ ਲਈ ਵੱਡੀ ਦੁਰਲਭ ਵਸਤੂ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਭੀ ਹਰੀ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭਗਤੀ ਦੇ ਉੱਚੇ ਪੱਧਰ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਉਹ ਜਿਹੜਾ ਮੋਹ-ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਸਦਾ ਆਤਮ-ਆਨੰਦ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਕੀ ਗੱਲ ਕਰੀਏ। ਸੁਤਾ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ, ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀਆਂ ਅਚੰਭੀ ਲੀਲਾਵਾਂ ਸੁਣੀਆਂ, ਉਸਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਉਹ ਸੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੂੰ ਮੁੜ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗਾ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਹਰੀ ਨੇ ਜੋ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਗਾਇਆ, ਜਦ ਕਿ ਇਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਮਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ? ਹੇ ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ, ਹੇ ਸਤਕਾਰੀ ਗੁਰੂ, ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਦੱਸੋ; ਇਹ ਹਰੀ ਦੀ ਮਾਇਆ ਦਾ ਹੀ ਕੰਮ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਵਜ੍ਹਾ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਗੁਰੂ, ਅਸੀਂ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਹਾਂ, ਭਾਵੇਂ ਸਿਰਫ਼ ਨਾਮ ਦੇ ਕਸ਼ਤਰੀ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਤੁਸੀਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀ ਰਹੇ ਹਾਂ। ਸੁਤਾ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਬਦਰਾਯਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ—ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੰਦਰੀਆਂ ਅਨੰਤ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋਈਆਂ ਸਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਆਇਆ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬਾਹਰਲੇ ਭਾਵ ਨੂੰ ਜਤਨ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਤੇ ਭਾਗਵਤ ਦੇ ਮਹਾਨ ਭਗਤ ਨੂੰ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਪੁੱਛਿਆ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹਰੀ ਦੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਅਪਕ ਕਰਤੱਬ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣਾਏ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਡਿੱਗਦਾ, ਦੁਖੀ, ਕੱਟਿਆ ਜਾਂ ਬੇਸਹਾਰਾ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ 'ਹਰੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ' ਆਖੇ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਅਨੰਤ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਹੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧੋ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਹਨੇਰੇ ਤੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਬੋਲ ਤੇ ਕਥਾਵਾਂ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਗਲ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀਆਂ, ਉਹ ਸੁਣਨ ਯੋਗ ਨਹੀਂ; ਸੱਚ, ਮੰਗਲ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਉਥੇ ਹੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀਆਂ ਗੁਣ ਗਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹੀ ਗਾਥਾ ਸੁਣਨ-ਗਾਉਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਜੋ ਮਨ ਨੂੰ ਰਸਦੀ, ਮਨਮੋਹਣੀ, ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਨਵੀਂ ਤੇ ਤਾਜ਼ਾ, ਤੇ ਮਨ ਦਾ ਵੱਡਾ ਤਿਉਹਾਰ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਉਹੀ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਸੁੱਕਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ—ਜਦੋਂ ਉੱਤਮ ਕੀਰਤੀ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਚਾਹੇ ਬੋਲ ਕਿੰਨੇ ਵੀ ਸੁੰਦਰ ਹੋਣ, ਜੇ ਉਹ ਹਰੀ ਦੀ ਕੀਰਤੀ ਨਹੀਂ ਗਾਉਂਦੇ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਕਾਗਾਂ ਦੇ ਇਸ਼ਨਾਨ-ਸਥਾਨ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਹੰਸ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ; ਜਿੱਥੇ ਅਚੁਤ ਹੈ, ਉਥੇ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ ਭਗਤ ਹਨ। ਉਹ ਬੋਲ, ਭਾਵੇਂ ਲਯ ਵਿੱਚ ਅਧੂਰੇ ਹੋਣ, ਜੇ ਅਨੰਤ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਨਾਮ ਤੇ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਸ਼ਾਮਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਧੋ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਧਰਮਵਾਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣਦੇ, ਗਾਉਂਦੇ ਤੇ ਉਚਾਰਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਅਚੁਤ, ਵਿਸ਼-ਰਹਿਤ ਕਰਮ ਜਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਗਿਆਨ ਭੀ, ਜੇ ਤੇਰੀ ਭਗਤੀ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਚਮਕਦੇ ਨਹੀਂ; ਫਿਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕਰਮ ਭੀ, ਜੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਨਾ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਸਦਾ ਲਈ ਭਲਾ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ। ਕੁਲ, ਆਸ਼੍ਰਮ, ਤਪ, ਅਧਿਆਨ—ਇਹਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਕੀਤੀ ਉੱਨਤਿ ਤੇ ਯਸ਼, ਉੱਚੀ ਤਦ ਹੀ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਸ਼੍ਰੀਧਰ ਦੇ ਕਮਲ-ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਅਟੱਲ ਯਾਦ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਹਰੀ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਸੁਣ ਕੇ ਤੇ ਗਾ ਕੇ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਕਮਲ-ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਯਾਦ ਸਭ ਅਸ਼ੁਭਤਾ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਤੇ ਭਲਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਮਨ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀ, ਅੰਤਰਯਾਮੀ ਪ੍ਰਭੂ ਨਾਲ ਉੱਚੀ ਭਗਤੀ ਦਿੰਦੀ, ਤੇ ਗਿਆਨ-ਵੈਰਾਗ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕਰਵਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਸੱਚਮੁਚ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਨਾਰਾਇਣ, ਦੇਵ-ਦੇਵ, ਸਰਵ-ਅਧਿਕਾਰੀ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਨੂੰ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਟਿਕਾ ਕੇ ਸਦਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਮੈਂ ਵੀ, ਉਹ ਸੱਚੀ ਆਤਮਾ ਦੀ ਯਾਦ, ਜੋ ਮੈਂ ਕਦੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਵਾਣੀ ਤੋਂ ਸੁਣੀ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ ਉਪਵਾਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਮੁਨੀਆਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਮੁੜ ਯਾਦ ਆ ਗਈ ਹੈ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੱਡੇ ਕਰਮ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਮਹਿਮਾ ਭਰੇ ਕਰਤੱਬ ਸੁਣਾਏ ਹਨ, ਜਿਸਦੀ ਵੱਡੀਅਾਈ ਸਭ ਅਸ਼ੁਭਤਾ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ, ਅਡੋਲ ਮਨ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ, ਹਰ ਰੋਜ਼, ਭਾਵੇਂ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ, ਇਸ ਕਥਾ ਨੂੰ ਉਚਾਰਦਾ ਜਾਂ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਕਥਾ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇ ਦਸਮੀ ਜਾਂ ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਸੁਣਨ ਨਾਲ, ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਨੂੰ ਉਪਵਾਸ ਤੇ ਸਯਮ ਨਾਲ ਉਚਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਪਾਪ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ, ਸਯਮ-ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਪੁਸ਼ਕਰ, ਮਥੁਰਾ ਜਾਂ ਦੁਆਰਕਾ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸੰਘ੍ਰਹ ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਡਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਤੇ ਸੁਣਨ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਾ, ਰਿਸ਼ੀ, ਸਿੱਧ, ਪਿਤਰ, ਮਨੂ ਤੇ ਰਾਜਾ, ਗਾਉਣ ਜਾਂ ਸੁਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਇੱਛਾ-ਪੂਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ, ਜੋ ਰਿਗ, ਯਜੁਰ ਤੇ ਸਾਮ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਧ, ਘੀ ਤੇ ਦੁੱਧ ਦੀ ਧਾਰਾ ਦੇ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਪੁਰਾਣ ਸੰਘ੍ਰਹ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹਣ ਵਾਲਾ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ, ਉਹ ਉੱਚਾ ਅਬੋਧ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਵਰਨਨ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਪੜ੍ਹਨ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਗਿਆਨ, ਕਸ਼ਤਰੀ ਸਮੁੰਦਰ ਦਾ ਰਾਜ, ਵੈਸ਼ ਲਕੜੀ ਦੀ ਧਨ-ਸੰਪਤੀ, ਤੇ ਸ਼ੂਦਰ ਪਾਪ-ਮੁਕਤੀ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਕਿਤੇ ਹੋਰ, ਹਰੀ, ਜੋ ਕਲੀ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਭੰਡਾਰ ਨੂੰ ਸਾੜਦਾ ਹੈ, ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸਦਾ ਨਹੀਂ ਗਾਈ ਜਾਂਦੀ; ਪਰ ਇੱਥੇ, ਸਰਵ-ਵਿਆਪਕ ਪ੍ਰਭੂ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਆਖਿਆ-ਵਿਆਖਿਆ ਕੇ, ਕਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਅਜਨਮਾ, ਅਨੰਤ, ਸੱਚੀ ਆਤਮਾ, ਜਿਸਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਪਾਲਣ ਤੇ ਲਯ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਭੀ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਇੰਦ੍ਰ, ਸ਼ਿਵ ਆਦਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਪਕੜਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ—ਹੇ ਅਚੁਤ! ਸਦਾ-ਸਥਾਈ ਪਰਮ-ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜਿਸਦੀ ਆਪਣੀ ਨਵੀਂ ਇਕੱਠੀ ਹੋਈ ਸ਼ਕਤੀ, ਸਥਿਰ ਤੇ ਚਲਦੇ ਜਗਤ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਸਦਾ ਅਬੋਧ ਕੇਵਲ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਵਿਅਾਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਆਤਮ-ਆਨੰਦ ਵਿੱਚ ਲੀਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ, ਅਜੈ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮਨਮੋਹਣੀ ਲੀਲਾ ਵੱਲ ਖਿੱਚਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਜਿਸ ਨੇ ਦਇਆ ਕਰਕੇ ਇਹ ਪੁਰਾਣ, ਸੱਚ ਦਾ ਦੀਵਾ, ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸਕ, ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ। ਸੁਤਾ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਵਿਦੁਰ, ਮੈਤ੍ਰੇਯਾ ਜੀ ਤੋਂ ਆਤਮਾ ਦੇ ਰਾਹ ਬਾਰੇ ਯਾਤਰਾ ਦੌਰਾਨ ਸਿਖ ਕੇ, ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਵਾਪਸ ਆਇਆ; ਉਸਦੀ ਗਿਆਨ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਹੋ ਗਈ ਸੀ। ਜਦ ਤਕ ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਕੌਸ਼ਾਰਵ ਰਿਸ਼ੀ ਕੋਲ ਸਵਾਲ ਕੀਤੇ, ਉਸਨੇ ਗੋਵਿੰਦਾ ਲਈ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਭਗਤੀ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਸਵਾਲਾਂ ਤੋਂ ਹਟ ਗਿਆ। ਜਦ ਉਸਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖਿਆ, ਧਰਮਪੁਤ੍ਰ ਆਪਣੇ ਭਰਾ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਯੁਯੁਤ्सੁ, ਸੁਤਾ, ਕ੍ਰਿਪਾ ਤੇ ਪ੍ਰਿਥਾ, ਗਾਂਧਾਰੀ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸੁਭਦਰਾ, ਉੱਤਰਾ, ਕ੍ਰਿਪੀ, ਤੇ ਪਾਂਡੂ ਦੀਆਂ ਹੋਰ ਪਤਨੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਹੋਰ ਮਹਿਲਾਵਾਂ, ਸਭ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਠ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਜਿੰਦਗੀ ਹੀ ਮੁੜ ਆ ਗਈ ਹੋਵੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵਿਦੁਰ ਨੂੰ ਯਥਾ-ਵਿਧੀ ਮਿਲ ਕੇ, ਗਲੇ ਲਗਾ ਕੇ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਸੁਆਗਤ ਕੀਤਾ। ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਲੋੜ ਤੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਪਿਆਰ ਦੇ ਹੰਜੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ; ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਵਿਦੁਰ ਨੂੰ ਆਸਨ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਸੁਆਗਤ ਕੀਤਾ। ਜਦ ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਖਾਣ-ਪੀਣ, ਆਰਾਮ ਕਰ ਲਿਆ ਤੇ ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਵੱਸਦਾ ਹੋਇਆ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਸਭ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਪੁੱਛਿਆ: ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੁਹਾਡੀ ਛਾਂ ਹੇਠਾਂ ਜੀਵਨ ਪਾਇਆ, ਤੇ ਜਿਹੜੇ ਤੁਸੀਂ ਤੇ ਸਾਡੀ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਖਤਰਨਾਕ ਮੌਕੇ—ਜਿਵੇਂ ਜ਼ਹਿਰ ਤੇ ਅੱਗ—ਵਿੱਚ ਬਚਾਇਆ?