ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦਿੱਤੀ, ਤਦ ਕਰਿṣਣ ਆਪਣੇ ਸਾਕਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਅਰਜੁਨ ਅਤੇ ਯਾਦਵਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ, ਦੁਆਰਕਾ ਵਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਹ ਘਟਨਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਕੁੜੇ-ਕੁੜੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ ਵੀ ਹਰਿ ਦੇ ਬਚਪਨ ਵਾਲੇ ਵੱਡੇ ਕਰਤਬ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਵਡਿਆਈ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ। ਇਹ ਹੈਰਾਨੀ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਜੋ ਪਰਮ ਕਰਤਾ ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਵਿਚ ਲੀਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਅਘਾ ਵਰਗੇ ਮਹਾ ਪਾਪੀ ਨੂੰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ ਅਜ੍ਹੇ ਅਦਵੈਤ ਸਥਾਨ ਤੇ ਪਹੁੰਚਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਲਈ ਬਹੁਤ ਦੁਲਭ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੇ ਇਕ ਵਾਰੀ ਭੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਚਿੱਤਰ ਮਨ ਵਿਚ ਰੱਖ ਲਿਆ, ਉਹ ਭੀ ਪਰਮ ਭਗਤੀ ਦੇ ਮਾਰਗ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਕੀ ਗੱਲ ਕਰੀਏ ਜੋ ਮੋਹ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਨਿਰੰਤਰ ਆਤਮਿਕ ਆਨੰਦ ਵਿਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ? ਸੂਤ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਦੁਜਾਤੀ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ, ਜਦ ਕਰਿṣਣ ਦੇ ਅਦਭੁਤ ਚਮਤਕਾਰ ਸੁਣੇ, ਫਿਰ ਸੂਕਦੇਵ ਜੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਮਨ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਿਹੜਾ ਕੰਮ ਹਰਿ ਨੇ ਬਚਪਨ ਵਿਚ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਜਵਾਨ ਹੋ ਕੇ ਕੁੜੇ-ਕੁੜੀਆਂ ਕਿਵੇਂ ਗਾ ਰਹੇ ਹਨ, ਜਦਕਿ ਇਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਮਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ? ਹੇ ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ, ਹੇ ਆਦਰਨੀਯ ਅਚਾਰਯ, ਇਹ ਵੱਡਾ ਅਸ਼ਚਰਜ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ; ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਇਹ ਸਿਰਫ ਹਰਿ ਦੀ ਮਾਇਆ ਦਾ ਖੇਡ ਹੈ—ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੋਰ ਕੋਈ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ। ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਹਾਂ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਅਸੀਂ ਸਿਰਫ ਨਾਮਾਂ ਦੇ ਹੀ ਕਸ਼ਤਰੀ ਹਾਂ, ਪਰ ਤੁਹਾਡੀ ਬਖ਼ਸ਼ੀ ਹੋਈ ਕਰਿṣਣ ਦੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਕਥਾ ਨਿੱਤ ਸੁਣਦੇ ਹਾਂ। ਸੂਤ ਜੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਬਦਰਾਯਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਅਨੰਤ ਪਰਮਾਤਮਾ ਵਿਚ ਲੀਨ ਸਨ, ਯਾਦ ਆਉਣ ਤੇ, ਬਾਹਰਲੇ ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਧੀਰੇ-ਧੀਰੇ ਭਗਵਤ ਭਗਤ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦੇਣ ਲੱਗੇ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਹੇ ਦੁਜਾਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਪੁੱਛਿਆ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹਰਿ ਦੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਅਤੇ ਉਨਾਂ ਦੇ ਕਰਤਬ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸ ਦਿੱਤੇ ਹਨ। ਜੋ ਕੋਈ ਭੀ ਡਿੱਗਦਾ, ਪੈਂਦਾ, ਦੁਖੀ, ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਜਾਂ ਅਸਹਾਇ ਹੋ ਕੇ "ਹਰੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ" ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਆਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਅਨੰਤ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਦੁੱਖ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਹਨੇਰੇ ਤੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੀਆਂ ਗੱਲਾਂ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀਆਂ, ਉਹ ਕਦੇ ਨਾਂ ਹੀ ਦੱਸਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ; ਸੱਚ, ਮੰਗਲ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਉਹੀ ਹੈ ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਗੁਣ ਉਤਪੰਨ ਕਰੇ। ਉਹੀ ਕਥਾ ਸੁਹਾਵਣੀ, ਮਨਮੋਹਣੀ, ਨਵੀਂ-ਨਵੀਂ ਤੇ ਸਦਾ ਤਾਜ਼ਾ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਉਹੀ ਮਨ ਦਾ ਵੱਡਾ ਤਿਉਹਾਰ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਉਹੀ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਸੁੱਕਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ—ਜਦ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਗਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਹੜੀ ਵਾਣੀ, ਭਾਵੇਂ ਕਿੰਨੀ ਵੀ ਸੁੰਦਰ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਜੇ ਉੱਚੁਤ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਹੀਂ ਉਚਾਰਦੀ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਕਾਂਵਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਹੰਸ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ; ਜਿਥੇ ਅਚੁਤ ਹੈ, ਓਥੇ ਹੀ ਖਰੇ ਭਗਤ ਹਨ। ਜਿਹੜੀ ਰਚਨਾ, ਭਾਵੇਂ ਛੰਦ ਵਿਚ ਥੋੜੀ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਜੇ ਅਨੰਤ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਨਾਮ ਤੇ ਗੁਣ ਹਨ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਧੋ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਨੇਕ ਲੋਕ ਉਸਨੂੰ ਸੁਣਦੇ, ਗਾਉਂਦੇ ਤੇ ਉਚਾਰਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਅਚੁਤ, ਭਾਵੇਂ ਕਰਮ ਵਿਅਸਨਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਣ, ਗਿਆਨ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਜੇ ਤੁਹਾਡੀ ਭਗਤੀ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਚਮਕਦੇ ਨਹੀਂ; ਫਿਰ ਹੋਰ ਕਰਮ, ਜੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਨਹੀਂ, ਹੋਰ ਕਿੱਥੇ ਲੰਮੀ ਭਲਾਈ ਲਿਆਉਣਗੇ? ਜਤਨ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਜਾਤੀ ਤੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਦੇ ਧਰਮ, ਤਪ, ਜਾਂ ਪਾਠ ਰਾਹੀਂ ਹੋਵੇ, ਉਹੋ ਤਕ ਹੀ ਸਰਵੋਤਮ ਹੈ ਜਦ ਉਹ ਸ੍ਰੀਧਰ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਅਟੁੱਟ ਯਾਦ ਦਿਵਾਏ, ਹਰਿ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸੁਣ ਕੇ ਤੇ ਉਚਾਰ ਕੇ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਯਾਦ ਸਭ ਅਸ਼ੁਭਤਾ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਮੰਗਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਮਨ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀ, ਅੰਤਰਯਾਮੀ ਪ੍ਰਭੂ ਪ੍ਰਤੀ ਪਰਮ ਭਗਤੀ ਦਿੰਦੀ ਅਤੇ ਗਿਆਨ-ਵੈਰਾਗ ਪੂਰਨ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਸੱਚਮੁੱਚ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੁਜਾਤੀ ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਜੋ ਨਾਰਾਯਣ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਰਵ-ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਅਡੋਲ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ ਨਿੱਤ ਸੇਵਦੇ ਹੋ। ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਉਹ ਆਤਮ-ਤੱਤਵ ਯਾਦ ਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਮੈਂ ਕਦੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਸੁਣਿਆ ਸੀ, ਜਦ ਰਾਜਾ ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ ਉਪਵਾਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ-ਮੁਨੀਆਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਸੀ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਕਰਤਬ ਦੱਸ ਦਿੱਤੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸਭ ਅਸ਼ੁਭਤਾ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਭੀ ਡੋਲ੍ਹੇ ਬਿਨਾ, ਨਿਸ਼ਠਾ ਨਾਲ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਜਾਂ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਇਹ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਨੂੰ ਚੰਦ੍ਰਮਾਸੀ ਦੇ ਬਾਰਹਵੇਂ ਜਾਂ ਗਿਆਰਵੇਂ ਦਿਨ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਸਯਮ ਤੇ ਉਪਵਾਸ ਨਾਲ ਪਾਠ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਯਮ ਨਾਲ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਪੁਸ਼ਕਰ, ਮਥੁਰਾ ਜਾਂ ਦੁਆਰਕਾ ਵਿਚ ਇਹ ਸੰਕਲਨ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਡਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੇ ਉਚਾਰਣ ਤੇ ਸੁਣਨ ਨਾਲ, ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ, ਸਿੱਧ, ਪਿਤਰ, ਮਨੂ ਅਤੇ ਰਾਜੇ ਭੀ, ਜੋ ਗਾਉਂਦੇ ਜਾਂ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਮਨਚਾਹੀਆਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਦੁਜਾਤੀ ਜੋ ਰਿਗ, ਯਜੁਰ ਤੇ ਸਾਮ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸ਼ਹਦ, ਘਿਉ ਤੇ ਦੁੱਧ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਵਾਂ ਵਰਗਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਭਗਤ ਦੁਜਾਤੀ, ਜੋ ਇਹ ਪੁਰਾਣ ਸੰਕਲਨ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਹ ਪਰਮ ਧਾਮ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਪੜ੍ਹਨ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਗਿਆਨ, ਕਸ਼ਤਰੀ ਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਪਰੀ ਰਾਜ, ਵੈਸ਼ ਨੂੰ ਧਨ ਤੇ ਸ਼ੂਦਰ ਨੂੰ ਪਾਪ ਤੋਂ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਹੋਰ ਕਿਤੇ, ਹਰਿ, ਜੋ ਕਲੀਯੁਗ ਦੇ ਮਲ ਨੂੰ ਸਾੜਦਾ ਹੈ, ਨਿੱਤ ਨਹੀਂ ਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ; ਪਰ ਇੱਥੇ, ਜਿਥੇ ਹਰਿ ਦੀ ਸਰਬ-ਵਿਆਪਕ ਲੀਲਾ, ਸ਼ਲੋਕ-ਦਰ-ਸ਼ਲੋਕ, ਕਥਾਵਾਂ ਰਾਹੀਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਚਾਰੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਉਸ ਅਜਨਮੀ, ਅਨੰਤ, ਸੱਚੇ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਪਾਲਨ ਤੇ ਲਯ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰਨਾ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਇੰਦਰ, ਸ਼ਿਵ ਵਰਗੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਔਖਾ ਹੈ—ਹੇ ਅਚੁਤ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਪਰਮ ਦੇਵ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਨਵੀਂ ਇਕੱਠੀ ਹੋਈ ਸ਼ਕਤੀ, ਅਡੋਲ ਤੇ ਚਲਾਇਮਾਨ ਸੰਸਾਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਰੱਖਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਸ ਦਾ ਧਾਮ ਸਿਰਫ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ—ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਮੈਂ ਵਿਆਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਤਮ-ਆਨੰਦ ਵਿਚ ਲੀਨ, ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਕੇ, ਅਜਿੱਤ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮਨਮੋਹਣੀ ਲੀਲਾ ਵਲ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਹੋਏ, ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦਇਆ ਕਰਕੇ ਇਹ ਪੁਰਾਣ, ਸੱਚ ਦਾ ਚਿਰਾਗ, ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸਕ, ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ। ਸੂਤ ਜੀ ਫਿਰ ਦੱਸਦੇ ਹਨ: ਵਿਦੁਰ ਜੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤੀਰਥ-ਯਾਤਰਾ ਦੌਰਾਨ ਮੈਤ੍ਰੇਯਾ ਰਿਸ਼ੀ ਕੋਲੋਂ ਆਤਮ-ਮਾਰਗ ਦੀ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਹੁਣ ਆਪਣੀ ਗਿਆਨ-ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਪੂਰੀ ਹੋਣ 'ਤੇ ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ। ਜਦ ਤੱਕ ਵਿਦੁਰ ਮਹਾਰਾਜ ਕਉਸ਼ਾਰਵ ਰਿਸ਼ੀ ਕੋਲ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਪੁੱਛਦੇ ਰਹੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਇਕਮਾਤ੍ਰ ਗੋਵਿੰਦ ਵਲ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਹੋਰ ਪੁੱਛਣ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਉਹ ਵਾਪਸ ਆਏ, ਧਰਮਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਯੁਯੁਤਸੁ, ਸੂਤ, ਕ੍ਰਿਪ, ਤੇ ਪ੍ਰਿਥਾ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਗਾਂਧਾਰੀ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸੁਭਦ੍ਰਾ, ਉੱਤਰਾ, ਕ੍ਰਿਪੀ ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀਆਂ ਹੋਰ ਘਰਵਾਲੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਕੁੜੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਸਭ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਜੀਵਨ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕੋਲ ਆ ਕੇ, ਵਿਦੁਰ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ। ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਲੋਚ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ 'ਚੋਂ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਹੰਝੂ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਏ; ਰਾਜਾ ਨੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਸਨ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਸੁਆਗਤ ਕੀਤਾ। ਜਦ ਵਿਦੁਰ ਜੀ ਨੇ ਭੋਜਨ ਕਰ ਲਿਆ, ਆਰਾਮ ਕਰ ਲਿਆ ਤੇ ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਬੈਠੇ, ਤਾਂ ਰਾਜਾ, ਨਿਵਰਤਾ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਸਭ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ 'ਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।