ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਜਦ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਮੁਰਾਦ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਦਾ ਇਰਾਦਾ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਉਸਦੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੇ, ਅਚੂਤ ਦੇ ਪ੍ਰੇਰਣ ਨਾਲ, ਉੱਤਰੀ ਦਿਸ਼ਾ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਧਨ ਇਕੱਠਾ ਕਰ ਲਿਆ। ਇਸ ਸੰਪਤੀ ਨਾਲ, ਧਰਮਪੁਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਤਿੰਨ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜ੍ਞ ਕਰਵਾਏ, ਅਤੇ ਹਰੀ ਦੀ ਭਾਰੀ ਭੈਅ ਅਤੇ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਰਾਜੇ ਦੇ ਬੁਲਾਵੇ 'ਤੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੁਆਰਾ ਰਾਜੇ ਦਾ ਅਭਿ-ਸ਼ੇਕ ਕਰਵਾਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ ਕੁਝ ਮਹੀਨੇ ਉਥੇ ਵਾਸ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਰਾਜੇ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਆਪਣੇ ਸਗੇ-ਸੰਬੰਧੀਆਂ, ਅਰਜੁਨ ਅਤੇ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਦੁਆਰਕਾ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਹਰੀ ਦੇ ਬਚਪਨ ਦੇ ਇਸ ਕਰਾਮਾਤੀ ਕੰਮ—ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਭਗਤ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ—ਨੂੰ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਲੜਕਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਜਵਾਨੀ ਸਮੇਂ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਅਚੰਭੇ ਨਾਲ ਇਸ ਬਾਰੇ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ। ਪਰ ਇਹ ਕੋਈ ਹੈਰਾਨੀ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਪਰਮ ਕਰਤਾ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਲੀਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਅਘਾਸੁਰ ਵਰਗਾ ਮਹਾਪਾਪੀ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਅਤਿ ਦੁਲਭ ਆਤਮ-ਸਮਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਿਸ ਨੇ ਜੇ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਵੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਟਿਕਾਇਆ, ਉਹ ਭੀ ਉੱਚੀ ਭਗਤੀ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ—ਫਿਰ ਜਿਸ ਨੇ ਮੋਹ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਸਦਾ ਆਤਮ-ਆਨੰਦ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਹੀ ਕੀ! ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਹੇ ਦੁਜਾਤੀਓ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀਆਂ ਅਦਭੁਤ ਲੀਲਾਵਾਂ ਸੁਣੀਆਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਫਿਰ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਕਰਕੇ, ਪੁੱਛਣ ਲੱਗਾ।" ਰਾਜੇ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਹਰੀ ਨੇ ਜੋ ਕੰਮ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਲੜਕਿਆਂ ਨੇ ਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਗਾਇਆ, ਜਦ ਇਹ ਵੱਖਰੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ?" "ਹੇ ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ, ਹੇ ਪੂਜਨਯ ਗੁਰੂ, ਇਹ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ—ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਇਹ ਹਰੀ ਦੀ ਮਾਇਆ ਦਾ ਹੀ ਚਮਤਕਾਰ ਹੈ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ।" "ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਗੁਰੂ, ਭਾਵੇਂ ਅਸੀਂ ਸਿਰਫ ਨਾਮ ਦੇ ਖ਼ਤਰੀ ਹਾਂ, ਪਰ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਿੱਤ ਪੀ ਰਹੇ ਹਾਂ।" ਸੂਤ ਜੀ ਫਿਰ ਆਖਦੇ ਹਨ: "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਬਦਰਾਯਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਅਨੰਤ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਸਨ, ਯਾਦ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਬਾਹਰਲੇ ਸੰਸਾਰ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਲਿਆ ਕੇ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਵਿੱਚ ਭਗਵਤ ਭਗਤ ਵਿੱਚੋਂ ਉਤਰੇ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।" "ਹੇ ਦੁਜਾਤੀਓ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਪੁੱਛਿਆ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਤੇ ਅਵਤਾਰਾਂ ਬਾਰੇ ਪੂਰੀ ਕਥਾ ਸੁਣਾਈ ਹੈ।" "ਜੋ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਡਿੱਗੇ ਹੋਣ, ਦੁਖੀ, ਕਟੇ ਜਾਂ ਬੇਬਸ ਹੋਣ, ਜੇ ਉਹ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ 'ਹਰੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ' ਆਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।" "ਜਦੋਂ ਅਨੰਤ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣੀ ਜਾਂ ਗਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਹਨੇਰੇ ਅਤੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਹਟਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।" "ਜਿਹੜੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਅਤੇ ਕਥਾਵਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਸੁਣਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ; ਸਿਰਫ ਉਹੀ ਗੱਲ ਸੱਚੀ, ਮੰਗਲਮਈ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਉਜਾਗਰ ਕਰਦੀ ਹੈ।" "ਸਿਰਫ ਉਹੀ ਕਥਾ ਸੁੰਦਰ, ਮਨੋਹਰ, ਸਦਾ ਤਾਜ਼ਾ ਤੇ ਨਵੀਂ ਹੈ; ਉਹੀ ਮਨ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਵੱਡਾ ਤਿਉਹਾਰ ਹੈ; ਉਹੀ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਸੁੱਕਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ—ਜਦੋਂ ਉੱਚੀ ਯਸ਼ਸਵੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।" "ਜਿਹੜੀ ਵੀ ਵਾਣੀ, ਭਾਵੇਂ ਕਿੰਨੀ ਸੋਹਣੀ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਜੇ ਉਹ ਹਰੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਹੀਂ ਉਚਾਰਦੀ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਕਾਂਵਾਂ ਦੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਵਾਲੇ ਥਾਂ ਵਰਗੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਹੰਸ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ; ਜਿੱਥੇ ਅਚੂਤ ਦਾ ਵਾਸ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ ਭਗਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।" "ਜੋ ਵੀ ਰਚਨਾ, ਚਾਹੇ ਛੰਦ ਵਿੱਚ ਅਪੂਰਨ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਜੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਅਨੰਤ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਨਾਮ ਤੇ ਗੁਣ ਹਨ, ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਧੋ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਸਤਪੁਰਖ ਉਸਨੂੰ ਸੁਣਦੇ, ਗਾਂਦੇ ਤੇ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹਨ।" "ਹੇ ਅਚੂਤ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਨਿਸ਼ਕਾਮ ਕਰਮ ਜਾਂ ਸ਼ੁੱਧ ਗਿਆਨ ਵੀ, ਜੇ ਉਹ ਤੇਰੀ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਉਹ ਨਹੀਂ ਚਮਕਦੇ; ਫਿਰ ਜੇਹੜੇ ਕਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਲੰਮੇ ਚਿਰ ਦਾ ਭਲਾ ਦੇ ਸਕਦੇ ਹਨ?" "ਮਾਨ-ਯਸ਼ ਤੇ ਲਾਭ ਲਈ ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਯਤਨ ਹੋਵੇ—ਚਾਹੇ ਵਰਣ-ਆਸ਼੍ਰਮ ਦੀ ਡਿਊਟੀ, ਤਪ, ਜਾਂ ਪਾਠ ਹੋਵੇ—ਉਹ ਤਾਂ ਤਦ ਹੀ ਸਰਵੋਤਮ ਹੈ, ਜਦ ਉਹ ਸ੍ਰੀਧਰ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਅਟੁੱਟ ਯਾਦ ਕਰਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਹਰੀ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਸੁਣਣ ਤੇ ਗਾਉਣ ਰਾਹੀਂ।" "ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਯਾਦ ਸਾਰੇ ਅਸ਼ੁਭ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਤੇ ਮੰਗਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਮਨ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀ, ਅੰਤਰਯਾਮੀ ਪ੍ਰਭੂ ਲਈ ਪਰਮ ਭਗਤੀ ਦਿੰਦੀ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਵੈਰਾਗ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।" "ਸੱਚਮੁੱਚ, ਤੁਸੀਂ ਦੁਜਾਤੀ ਸਭ ਤੋਂ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਨਾਰਾਇਣ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਸਰਵ-ਆਤਮਾ, ਸਰਵ-ਨਾਥ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ ਨਿੱਤ ਪੂਜਦੇ ਹੋ।" "ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਅਸਲੀ ਰੂਪ ਦੀ ਯਾਦ ਆ ਗਈ, ਜੋ ਮੈਂ ਕਦੇ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਕੋਲੋਂ ਸੁਣਿਆ ਸੀ, ਜਦ ਰਾਜਾ ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ ਉਪਵਾਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ।" "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਉੱਚੇ ਕਰਮ ਸੁਣਾਏ ਹਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਸਾਰੇ ਅਪਸ਼ਕੁਨ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ।" "ਜੋ ਕੋਈ ਭਾਵੇਂ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ, ਅਟੱਲ ਮਨ ਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ, ਇਸ ਕਥਾ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।" "ਜੋ ਕੋਈ ਇਹ ਕਥਾ ਚੰਦ੍ਰਮਾਸੀ ਦੇ ਬਾਰਵੀਂ ਜਾਂ ਗਿਆਰਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਇਸ ਨੂੰ ਉਪਵਾਸ ਤੇ ਸਯਮ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਜੋ ਕੋਈ ਸਯਮ ਨਾਲ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਪੁਸ਼ਕਰ, ਮਥੁਰਾ ਜਾਂ ਦੁਆਰਕਾ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸੰਕਲਪ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਡਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਜਿਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੇ ਗਾਇਨ ਤੇ ਸ਼੍ਰਵਣ ਨਾਲ, ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ, ਸਿੱਧ, ਪਿਤਰ, ਮਨੂ ਅਤੇ ਰਾਜੇ, ਗਾਉਣ ਜਾਂ ਸੁਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀਆਂ ਮੁਰਾਦਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਦੇ ਹਨ।" "ਜੋ ਦੁਜਾਤੀ ਰਿਗ, ਯਜੁਰ ਤੇ ਸਾਮ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਹਦ, ਘਿਉ ਤੇ ਦੁੱਧ ਦੇ ਦਰਿਆ ਵਰਗੇ ਫਲ ਪਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਜੋ ਭਗਤ ਦੁਜਾਤੀ ਇਹ ਪੁਰਾਣਿਕ ਸੰਕਲਪ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਦੁਆਰਾ ਉਚਾਰੇ ਹੋਏ ਪਰਮ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।" "ਇਹ ਪੜ੍ਹ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਗਿਆਨ, ਖ਼ਤਰੀ ਸਮੁੰਦਰ ਜਿਤੀ ਰਾਜਸੱਤਾ, ਵੈਸ਼ ਲਾਖਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਤੇ ਸ਼ੂਦਰ ਪਾਪ-ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" "ਹੋਰ ਕਿਤੇ, ਹਰੀ, ਜੋ ਸਾਰਿਆਂ ਦੇ ਨਾਥ ਹਨ ਤੇ ਕਲੀ ਯੁੱਗ ਦੇ ਅਸ਼ੁੱਧੀ ਦੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਸਾੜਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਿੱਤ ਨਹੀਂ ਗਾਈ ਜਾਂਦੀ; ਪਰ ਇੱਥੇ, ਜਿਸਦਾ ਰੂਪ ਸਰਵ-ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਲੋਕ-ਦਰ-ਸ਼ਲੋਕ, ਕਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਅਜਨਮੀ, ਅਨੰਤ, ਸੱਚੇ ਆਤਮਾ, ਜਿਸਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰਚਨਾ, ਪਾਲਣਾ ਤੇ ਲਯਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸਦੀ ਸਤਿਕੀਰਤੀ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਇੰਦਰ, ਸ਼ਿਵ ਆਦਿ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਸਮਝ ਸਕਦੇ—ਹੇ ਅਚੂਤ!" "ਸਦਾ-ਥਿਰ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜਿਸਦੀ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਇਹ ਚਲ-ਅਚਲ ਸੰਸਾਰ ਬਣਿਆ, ਤੇ ਜਿਸ ਦਾ ਆਸਰਾ ਸਿਰਫ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।" "ਮੈਂ ਵਿਆਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਸੁਖ ਵਿੱਚ ਲੀਨ, ਸਰਵ-ਬਾਹਰਲੇ ਵਾਸ਼ਨਾਵਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਅਜਿੱਤ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮੋਹਕ ਲੀਲਾ ਨਾਲ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਹੋਏ, ਤੇ ਦਇਆ ਕਰਕੇ ਇਹ ਪੁਰਾਣ—ਸੱਚ ਦਾ ਦੀਵਾ, ਪਾਪ ਨਾਸਕ—ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ।" ਸੂਤ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: "ਵਿਦੁਰਾ, ਜਿਸਨੇ ਆਪਣੀ ਤੀਰਥ-ਯਾਤਰਾ ਦੌਰਾਨ ਮੈਤ੍ਰੇਯਾ ਕੋਲੋਂ ਆਤਮਾ ਦੇ ਮਾਰਗ ਦੀ ਗਿਆਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਈ, ਹੁਣ ਆਪਣੀ ਗਿਆਨ-ਪਿਆਸ ਮਿਟਾ ਕੇ ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ।" "ਜਦ ਤੱਕ ਵਿਦੁਰਾ ਨੇ ਕਉਸ਼ਾਰਵ ਰਿਸ਼ੀ ਕੋਲ ਪੁੱਛੇ, ਉਹ ਗੋਵਿੰਦਾ ਵਿੱਚ ਅਨਨ ਭਗਤੀ ਕਰ ਬੈਠਾ, ਤੇ ਫਿਰ ਪੁੱਛਣ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।" "ਜਦ ਉਸਦੇ ਸਾਕ ਨੇ ਵਾਪਸੀ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਧਰਮਪੁਤਰ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਯੁਯੁਤਸੁ, ਸੂਤ, ਕ੍ਰਿਪਾ ਤੇ ਪ੍ਰਿਥਾ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ।" "ਗਾਂਧਾਰੀ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸੁਭਦ੍ਰਾ, ਉੱਤਰਾ, ਕ੍ਰਿਪੀ ਤੇ ਹੋਰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਹੋਰ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਵੀ ਮਿਲਣ ਆਈਆਂ।