ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਆਪਣੇ ਸਬੰਧੀਆਂ ਦੇ ਖਿਲਾਫ ਹੋਏ ਦੋਸ਼ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ, ਘੋੜੇ ਦੀ ਯਜਨਾ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਧਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਟੈਕਸ ਜਾਂ ਜੁਰਮਾਨਿਆਂ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਰਸਤੇ ਲੱਭਣ 'ਤੇ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸਦੀ ਮਨੋਭਾਵਨਾ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਸਦੇ ਭਰਾ, ਅਚਯੁਤ ਦੇ ਪ੍ਰੇਰਣ ਨਾਲ, ਉੱਤਰ ਦੀ ਦਿਸ਼ਾ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਧਨ ਲੈ ਆਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਕੱਠਾ ਹੋਏ ਸਰੋਤਾਂ ਨਾਲ, ਧਰਮਪੁਤ੍ਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਤਿੰਨ ਘੋੜੇ ਯਜਨਾਵਾਂ ਕੀਤੀਆਂ, ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਡਰ ਅਤੇ ਸਤਕਾਰ ਨਾਲ ਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਰਾਜਾ ਦੇ ਨਿਮੰਤ੍ਰਣ 'ਤੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੁਆਰਾ ਰਾਜਾ ਦੀ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਵਾਈ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਲਈ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਕਾਰਨ ਕੁਝ ਮਹੀਨੇ ਉਥੇ ਰਹੇ। ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਾਲ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ, ਅਰਜੁਨ ਅਤੇ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਦਵਾਰਕਾ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਏ। ਹਰੀ ਦੇ ਇਸ ਬਚਪਨ ਦੇ ਕਰਤਬ—ਆਪਣੇ ਭਗਤ ਦੀ ਮੁਕਤੀ—ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਨੌਜਵਾਨ ਲੜਕਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਯੁਵਕ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਦੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਇਸ ਬਾਰੇ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਇਹ ਗੱਲ ਹੈਰਾਨੀ ਵਾਲੀ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਸਰਵੋਚ ਮਾਲਕ, ਜੋ ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਗਾ ਜਿਵੇਂ ਪਾਪੀ ਵੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ, ਅਤਿ ਦੁਲਭ ਸਵਰੂਪ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਏ। ਜਿਸਨੇ ਇਕ ਵਾਰੀ ਹੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਮਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖੀ, ਉਹ ਸਰਵੋਚ ਭਗਤੀ ਦੇ ਪਥ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਉਹ ਜੋ ਮੋਹ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਸਦਾ-ਸਦਾ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਆਤਮਾ ਦੀ ਅਨੰਦ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਕੀ ਕਹਿਣਾ? ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਦੁਵਾਰਾ ਜੰਮੇ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਅਦਭੁਤ ਕਰਤਬ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੁਬਾਰਾ ਸੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, ਉਸਦਾ ਮਨ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਵਿੱਚ ਲਗਾ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਹਰੀ ਨੇ ਜੋ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਲੜਕਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਯੁਵਕ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਗਾਇਆ, ਜਦਕਿ ਇਹ ਵੱਖਰੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ ਸੀ? ਹੇ ਮਹਾਂ ਯੋਗੀ, ਹੇ ਆਦਰਨੀਯ ਅਚਾਰਯ, ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਉੱਚਤ ਅਚੰਭਾ ਦੱਸੋ; ਇਹ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਹਰੀ ਦੀ ਮਾਇਆ ਦਾ ਕੰਮ ਹੈ—ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਸਮਝ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਅਚਾਰਯ, ਅਸੀਂ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਹਾਂ, ਭਾਵੇਂ ਅਸੀਂ ਸਿਰਫ਼ ਨਾਮ ਦੇ ਕਸ਼ਤਰੀ ਹਾਂ, ਪਰ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਸਦਾ ਪੀ ਰਹੇ ਹਾਂ। ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਬਦਰਾਯਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਅਨੰਤ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਲਗਾ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਯਾਦ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਬਾਹਰਲੇ ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਭਾਗਵਤ ਦੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਭਗਤ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਹੇ ਦੁਵਾਰਾ ਜੰਮੇ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਪੁੱਛਿਆ, ਮੈਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਲੀਲਾਵਾਂ ਅਤੇ ਕਰਤਬਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਚਾਹੇ ਕੋਈ ਡਿੱਗ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋਵੇ, ਕੱਟਿਆ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਬੇਸਹਾਰਾ ਹੋਵੇ, ਜੇ ਉਹ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ "ਹਰੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ" ਉਚਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਅਨੰਤ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਸੁਣਨ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੁਖ-ਕਲੇਸ਼ ਨੂੰ ਸਾਫ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਹਨੇਰੇ ਅਤੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਹਟਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਖਾਲੀ ਬਾਤਾਂ ਅਤੇ ਝੂਠੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਉਹ ਕਥਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ; ਸੱਚ, ਮੰਗਲਮਈ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਉਹੀ ਹੈ, ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਉਜਾਗਰ ਕਰੇ। ਉਹੀ ਕਥਾ ਸੁੰਦਰ, ਮਨੋਹਰ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਾਜ਼ਾ ਅਤੇ ਨਵੀਂ ਹੈ; ਉਹੀ ਮਨ ਦਾ ਵੱਡਾ ਤੇ ਲਗਾਤਾਰ ਤਿਉਹਾਰ ਹੈ; ਉਹੀ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦੁਖਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਸੁਕਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ—ਜਦਕਿ ਭਲਿਆਤਮ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਵੀ ਬੋਲ, ਭਾਵੇਂ ਕਿੰਨਾ ਹੀ ਸੁੰਦਰ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਜੇ ਉਹ ਹਰੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਹੀਂ ਉਚਾਰਨ ਕਰਦਾ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਕਾਂ ਦੀ ਨ੍ਹਾਉਣ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਹੰਸ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ; ਜਿੱਥੇ ਅਚਯੁਤ ਮੌਜੂਦ ਹਨ, ਉਥੇ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ ਭਗਤ ਹਨ। ਉਹ ਬੋਲ, ਭਾਵੇਂ ਛੰਦ ਵਿੱਚ ਅਪੂਰਨ ਹੋ, ਪਰ ਜੇ ਉਹ ਅਨੰਤ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਨਾਮ ਅਤੇ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਸ਼ਾਮਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਧੋ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਨੇਕ ਲੋਕ ਉਸ ਨੂੰ ਸੁਣਦੇ, ਗਾਉਂਦੇ ਅਤੇ ਉਚਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਅਚਯੁਤ, ਇੱਥੋਂ ਤਕ ਕਿ ਰਾਗ-ਦਵੈਸ਼ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਕਰਮ ਅਤੇ ਸ਼ੁੱਧ ਗਿਆਨ ਵੀ, ਜੇ ਤੇਰੀ ਭਗਤੀ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਤਾਂ ਚਮਕਦੇ ਨਹੀਂ; ਫਿਰ ਜੇ ਸਰਵੋਤਮ ਕਰਮ ਵੀ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਨਾ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਸਥਾਈ ਭਲਾਈ ਕਿਵੇਂ ਦੇ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਕੁਲ, ਆਸ਼੍ਰਮ, ਤਪ, ਜਾਂ ਅਧਿਆਨ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤੀ ਹਰ ਕੋਸ਼ਿਸ਼, ਜਦਕਿ ਉਹ ਸ਼੍ਰੀਧਰ ਦੇ ਕਮਲ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਯਾਦ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ—ਹਰੀ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਡਰ ਅਤੇ ਸਤਕਾਰ ਨਾਲ ਸੁਣਨ ਅਤੇ ਗਾਉਣ ਦੁਆਰਾ—ਤਬ ਹੀ ਉੱਤਮ ਹੈ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਕਮਲ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਯਾਦ ਸਾਰੇ ਅਸ਼ੁਭ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਭਲਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਮਨ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਅੰਦਰਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਲਈ ਸਰਵੋਚ ਭਗਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਗਿਆਨ-ਵੈਰਾਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਵਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਸੱਚਮੁੱਚ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਦੁਵਾਰਾ ਜੰਮੇ ਹੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਨਾਰਾਇਣ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਸਰਵਜੀਵਾਂ ਦੇ ਆਤਮਾ, ਸਰਵਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਸਥਿਰ ਕਰਕੇ, ਸਦਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਮੈਂ ਵੀ, ਜਿਸ ਸੱਚ ਨੂੰ ਮੈਂ ਕਦੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਸੁਣਿਆ ਸੀ, ਜਦ ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ ਰਾਜਾ ਉਪਵਾਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਸੇਵਕਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਆਤਮ-ਸੱਚ ਦੀ ਯਾਦ ਆ ਗਈ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਹਾਨ ਕਰਤਬਾਂ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਕਰਤਬ ਸੁਣਾਏ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਸਾਰੇ ਦੁਖ-ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ, ਅਡੋਲ ਮਨ ਅਤੇ ਭਰੋਸੇ ਨਾਲ, ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਇਸ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਇਕ ਪਲ ਲਈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਕਥਾ ਨੂੰ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇ ਦੂਜੇ ਜਾਂ ਗਿਆਰਵੇਂ ਦਿਨ ਸੁਣਣ ਨਾਲ, ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਨੂੰ ਸਯਮ ਅਤੇ ਉਪਵਾਸ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹਨ 'ਤੇ, ਮਨੁੱਖ ਪਾਪ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ, ਸਯਮ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਇਸ ਸੰਕਲਨ ਨੂੰ ਪੁਸ਼ਕਰ, ਮਥੁਰਾ ਜਾਂ ਦਵਾਰਕਾ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਡਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੇ ਗੀਤ ਅਤੇ ਸੁਣਨ ਨਾਲ, ਦੇਵ, ਰਿਸ਼ੀ, ਸਿੱਧ, ਪਿਤਰ, ਮਨੁ ਅਤੇ ਰਾਜਾ, ਗਾਉਣ ਜਾਂ ਸੁਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਦੁਵਾਰਾ ਜੰਮੇ, ਜੋ ਰਿਗ, ਯਜੁਰ ਅਤੇ ਸਾਮ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਹਦ, ਘੀ ਅਤੇ ਦੁੱਧ ਦੀ ਧਾਰਾ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਭਗਤ ਦੁਵਾਰਾ ਜੰਮੇ, ਇਸ ਪੁਰਾਣ ਸੰਕਲਨ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਸਰਵੋਚ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਅਧਿਆਨ ਦੁਆਰਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਗਿਆਨ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਕਸ਼ਤਰੀ ਸਮੁੰਦਰ ਦਾ ਰਾਜ, ਵੈਸ਼ਯ ਧਨ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਅਤੇ ਸ਼ੂਦਰ ਪਾਪ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੋਰ ਕਿਤੇ, ਸਭ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਰੀ, ਜੋ ਕਲੀ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸਦਾ ਨਹੀਂ ਗਾਈ ਜਾਂਦੀ; ਪਰ ਇੱਥੇ, ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਸ ਦਾ ਰੂਪ ਸਰਵ-ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੰਕਤੀ-ਪੰਕਤੀ ਵਿੱਚ, ਕਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਅਜਨਮਾ, ਅਨੰਤ, ਸੱਚਾ ਆਤਮਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਪਾਲਣ ਅਤੇ ਲੈਣ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਇੰਦਰ, ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਸਮਝ ਸਕਦੇ—ਹੇ ਅਚਯੁਤ! ਸਦਾ-ਸਦਾ ਦੇਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਚ, ਜਿਸ ਦੀ ਨਵੀਂ-ਨਵੀਂ ਸ਼ਕਤੀ, ਅਡੋਲ ਅਤੇ ਚਲ ਰਹੇ ਸੰਸਾਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਦਾ ਧਾਮ ਕੇਵਲ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਮੈਂ ਵਿਆਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਅਨੰਦ ਵਿੱਚ ਲੀਨ, ਸਾਰੇ ਹੋਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਅਜੈਯ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮਨੋਹਰ ਲੀਲਾ ਨਾਲ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਦਇਆ ਕਰਕੇ, ਇਸ ਪੁਰਾਣ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਸੱਚ ਦਾ ਦੀਵਾ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸਕ ਹੈ। ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਵਿਦੁਰਾ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਤੀਰਥ-ਯਾਤਰਾ ਦੌਰਾਨ ਮੈਤਰੇਯਾ ਤੋਂ ਆਤਮਾ ਦੇ ਪਥ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਲੈ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਹੁਣ ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ, ਉਸਦੀ ਗਿਆਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ। ਜਦ ਤਕ ਵਿਦੁਰਾ ਨੇ ਕੌਸ਼ਾਰਵ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਪੁੱਛੇ, ਉਸਨੇ ਗੋਵਿੰਦਾ ਲਈ ਅਨਨਿਆ ਭਗਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਈ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਹ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਪੁੱਛਣ ਤੋਂ ਰੁਕ ਗਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਆਪਣਾ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਵਾਪਸ ਆਇਆ ਦੇਖਦੇ ਹਨ, ਧਰਮਪੁਤ੍ਰ ਆਪਣੇ ਭਰਾ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਯੁਯੁਤਸੁ, ਸੂਤ, ਕ੍ਰਿਪਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰਿਥਾ ਦੇ ਨਾਲ...