ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਭ ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦੇ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਆਦਰ ਪਾ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਉਹ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਪਰੀਖ਼ਿਤ ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੋਇਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਛਲੇ ਵੇਖੇ ਹੋਏ ਚਿੰਤਨ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪਰਖ ਕਰੇਗਾ। ਉਹ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਚੰਨ ਦੀ ਵਧਦੀ ਕਲਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਉਸਨੂੰ ਲੱਕੜਾਂ ਨਾਲ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਪਾਲਦੇ ਰਹੇ। ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨਾਲ ਹੋਏ ਅਪਰਾਧ ਦਾ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਕਰਨ ਲਈ, ਅਸ਼੍ਵਮੇਧ ਯਜਨਾ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ। ਉਸਨੇ ਧਨ ਇਕੱਠਾ ਕਰ ਲਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਉਸਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਟੈਕਸ ਜਾਂ ਜੁਰਮਾਨਿਆਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਹੋਰ ਕਿਹੜਾ ਰਸਤਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਰਾਜੇ ਦੀ ਇਹ ਇੱਛਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਸਦੇ ਭਰਾ, ਅਚ੍ਯੁਤ ਵਲੋਂ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉੱਤਰੀ ਦਿਸ਼ਾ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਧਨ ਲੈ ਆਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਾਧਨਾਂ ਨਾਲ, ਧਰਮਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਤਿੰਨ ਅਸ਼੍ਵਮੇਧ ਯਜਨਾਵਾਂ ਕੀਤੀਆਂ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਭੀਤੀ ਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਰਾਜੇ ਵਲੋਂ ਸੱਦੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਰਾਹੀਂ ਰਾਜੇ ਦੀ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਵਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਲਈ ਪ੍ਰੇਮ ਕਰਕੇ, ਕੁਝ ਮਹੀਨੇ ਉਥੇ ਹੀ ਵਿਅਤੀਤ ਕੀਤੇ। ਫਿਰ, ਰਾਜੇ ਤੋਂ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਆਪਣੇ ਸਾਕਿਆਂ ਨਾਲ, ਅਰਜੁਨ ਅਤੇ ਯਾਦਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਦੁਆਰਕਾ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਹਰੀ ਦੇ ਇਸ ਬਚਪਨ ਵਾਲੇ ਚਮਤਕਾਰ — ਆਪਣੇ ਭਗਤ ਦੀ ਰੱਖਿਆ — ਨੂੰ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਮੁੰਡਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਜਵਾਨੀ ਸਮੇਂ ਵੇਖਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਉਹ ਇਸ ਦੀ ਆਸ਼ਚਰਜ ਭਰੀ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਇਹ ਕੋਈ ਅਜੀਬ ਗੱਲ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਪਰਮ ਕਰਤਾਰ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਲੀਲਾਵਾਂ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਛੋਹ ਨਾਲ ਅਘਾਸੁਰ ਵਰਗੇ ਪਾਪੀ ਵੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਦੁਲਭ ਹੈ, ਆਤਮ-ਸਮਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਸ ਨੇ ਕੇਵਲ ਇਕ ਵਾਰੀ ਹੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਮਨ ਵਿਚ ਧਾਰ ਲਈ, ਉਹ ਭੀ ਉੱਚੀ ਭਗਤੀ ਦੀ ਪਥ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਉਹ ਜੋ ਮੋਹ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਸਦਾ ਆਤਮਕ ਆਨੰਦ ਵਿਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਬਾਰੇ ਕੀ ਕਹਿਣਾ? ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਹੇ ਦਵਿਜੋ! ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ, ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀਆਂ ਅਚੰਭਿਤ ਕਰਤੂਤਾਂ ਸੁਣੀਆਂ, ਫਿਰ ਸੂਕਦੇਵ ਜੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, ਉਸਦਾ ਮਨ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਵਿਚ ਲੀਨ ਸੀ।" ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਹਰੀ ਨੇ ਜੋ ਬਚਪਨ ਵਿਚ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਮੁੰਡਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਜਵਾਨੀ ਚ ਗਾਇਆ, ਜਦਕਿ ਉਹ ਵੱਖਰੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੀ — ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਹੋਇਆ? ਹੇ ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ, ਹੇ ਆਦਰਨੀਯ ਅਚਾਰਯ, ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਪਰਮ ਅਚੰਭਾ ਦੱਸੋ; ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਇਹ ਹਰੀ ਦੀ ਮਾਇਆ ਦਾ ਹੀ ਕੰਮ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਕਾਰਣ ਨਹੀਂ। ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਹਾਂ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਅਸੀਂ ਸਿਰਫ ਨਾਂ ਦੇ ਹੀ ਕਸ਼ਤਰੀ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀਆਂ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾਵਾਂ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਿਰੰਤਰ ਪੀ ਰਹੇ ਹਾਂ।" ਸੂਤ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਬਦਰਾਯਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਅਨੰਤ ਚਿੱਤ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਯਾਦ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਬਾਹਰਲੇ ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਆਏ ਅਤੇ ਭਗਵਤ ਭਗਤਾਂ ਵਿਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।" "ਹੇ ਦਵਿਜੋ, ਤੁਸੀਂ ਜਿਵੇਂ ਪੁੱਛਿਆ, ਮੈਂ ਇਥੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਤੇ ਕਰਤੂਤਾਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਦਿੱਤੀਆਂ ਹਨ।" "ਜੋ ਕੋਈ ਭੀ, ਪਏ ਹੋਏ, ਡਿਗੇ ਹੋਏ, ਦੁਖੀ, ਘਾਇਲ ਜਾਂ ਬੇਸਹਾਰਾ ਹੋ ਕੇ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ 'ਹਰੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ' ਆਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਅਨੰਤ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਸੁਣਨ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ-ਕਲੇਸ਼ ਪੂਰੇ ਤੌਰ ਤੇ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਹਨੇਰੇ ਤੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਉਡਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।" "ਜਿਹੜੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਅਤੇ ਝੂਠੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ, ਜੋ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀਆਂ, ਉਹ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਕਹਿਣੀਆਂ; ਕੇਵਲ ਉਹੀ ਸੱਚ ਹੈ, ਉਹੀ ਮੰਗਲਮਈ ਹੈ, ਉਹੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਉਹੀ ਰਸ ਭਰੀ, ਸੁਹਾਵਣੀ, ਸਦਾ ਨਵੀਂ ਤੇ ਤਾਜ਼ਾ ਹੈ; ਉਹੀ ਮਨ ਦਾ ਮਹਾਨ ਤਿਉਹਾਰ ਹੈ; ਉਹੀ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ-ਸਾਗਰ ਨੂੰ ਸੁੱਕਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਉੱਤਮ ਯਸ਼ ਦੀ ਗਾਥਾ ਗਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।" "ਜਿਹੜੀ ਵੀ ਬੋਲ, ਚਾਹੇ ਕਿੰਨੀ ਵੀ ਵਿਧਵਤ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਜੇ ਉਹ ਹਰੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਹੀਂ ਗਾਂਦੀ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਕਾਂਵਾਂ ਦੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਵਾਲੇ ਥਾਂ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਹੰਸ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ; ਜਿਥੇ ਅਚ੍ਯੁਤ ਦੀ ਉਪਸਥਿਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ ਭਗਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।" "ਉਹ ਬਾਣੀ, ਭਾਵੇਂ ਛੰਦ ਵਿਚ ਅਪੂਰਨ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਜੇ ਉਹ ਅਨੰਤ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਨਾਮ ਤੇ ਗੁਣ ਰੱਖਦੀ ਹੈ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਧੋ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਸੱਜਣ ਉਸਨੂੰ ਸੁਣਦੇ, ਗਾਂਦੇ ਤੇ ਉਚਾਰਦੇ ਹਨ।" "ਹੇ ਅਚ੍ਯੁਤ! ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਨਿਸ਼ਕਾਮ ਕਰਮ ਜਾਂ ਸ਼ੁੱਧ ਗਿਆਨ ਵੀ, ਜੇ ਤੇਰੀ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ, ਤਦ ਵੀ ਚਮਕਦੇ ਨਹੀਂ; ਫਿਰ ਜੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਨਾ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਚੰਗੇ ਤੋਂ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਵੀ ਸਥਾਈ ਭਲਾ ਨਹੀਂ ਦੇਂਦੇ।" "ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਜੋ ਕੁਝ ਭੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਤੇ ਵਧਾਈ ਲਈ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ — ਵਰਣ-ਆਸ਼੍ਰਮ ਦੇ ਕਰਮ, ਤਪ, ਪਾਠ — ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤਦ ਹੀ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਹਰੀ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸੁਣ ਕੇ ਤੇ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਸ੍ਰੀਧਰ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਅਟੱਲ ਸਮਰਨ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ।" "ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਯਾਦ ਸਾਰੀ ਅਸ਼ੁਭਤਾ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਮੰਗਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਮਨ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀ, ਅੰਤਰਯਾਮੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤਿ ਦਿੰਦੀ, ਤੇ ਗਿਆਨ-ਵੈਰਾਗ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕਰਵਾਉਂਦੀ ਹੈ।" "ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਵਿਜ, ਵਾਸਤਵ ਵਿਚ, ਬਹੁਤ ਧੰਨ ਹੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਨਾਰਾਇਣ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਸਰਵ-ਆਤਮਾ, ਰਾਜਾ, ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਅਟੱਲ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ ਨਿੱਤ ਪੂਜਦੇ ਹੋ।" "ਮੈਂ ਭੀ, ਜਿਸ ਸੱਚ ਦੀ ਯਾਦ ਹੁਣ ਆਈ, ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਸੁਣੀ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਪਰੀਖ਼ਿਤ ਉਪਵਾਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿਚ ਇਹ ਕਥਾ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ।" "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਕਰਮ ਦੱਸ ਦਿੱਤੇ, ਜਿਸਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਸਾਰੇ ਅਪਸ਼ੁਕੁਨ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ।" "ਜੋ ਕੋਈ, ਅਡੋਲ ਚਿੱਤ ਤੇ ਭਰੋਸੇ ਨਾਲ, ਇਸ ਕਥਾ ਨੂੰ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਹੀ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਚੰਦ੍ਰਮਾਸੀ ਦੇ ਬਾਰ੍ਹਵੀਂ ਜਾਂ ਗਿਆਰਵੀਂ ਤਿੱਥੀ ਨੂੰ ਇਹ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਜੇ ਇਸਨੂੰ ਸਯਮ ਤੇ ਉਪਵਾਸ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।" "ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਪੁਸ਼ਕਰ, ਮਥੁਰਾ ਜਾਂ ਦੁਆਰਕਾ ਵਿਚ ਇਹ ਸੰਕਲਨ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਭੈ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਜਿਸ ਦੀ ਸਿਫਤ ਅਤੇ ਸੁਣਨ ਦੁਆਰਾ ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ, ਸਿੱਧ, ਪਿਤਰ, ਮਨੂ ਅਤੇ ਰਾਜੇ, ਗਾਉਣ ਜਾਂ ਸੁਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮਨਚਾਹੀ ਵਸਤੂ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।" "ਜੋ ਦਵਿਜ ਰਿਗ, ਯਜੁਰ ਅਤੇ ਸਾਮ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਹਦ, ਘਿਉ ਅਤੇ ਦੁੱਧ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਵਾਂ ਵਰਗਾ ਫਲ ਪਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਜੋ ਭਗਤ ਦਵਿਜ ਇਹ ਪੁਰਾਣਕਥਾ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਪਰਮ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਵਰਣਨ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਕੀਤਾ।" "ਇਸ ਪਾਠ ਦੁਆਰਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਗਿਆਨ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਕਸ਼ਤਰੀ ਸਮੁੰਦਰ-ਸਮਪੱਤੀ ਦਾ ਰਾਜ, ਵੈਸ਼ ਆਰਥਿਕ ਵਸਤੀ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਤੇ ਸ਼ੂਦਰ ਪਾਪ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ ਤੇ, ਜਿਥੇ ਕਲੀ ਦੌਰ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਜਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹਰੀ ਨਿੱਤ ਨਹੀਂ ਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ; ਪਰ ਇੱਥੇ, ਸਰਵਵਿਆਪਕ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ, ਸ਼ਲੋਕ-ਦਰ-ਸ਼ਲੋਕ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।" "ਮੈਂ ਉਸ ਅਜਨਮਾ, ਅਨੰਤ, ਸੱਚੇ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਪਾਲਣਾ ਤੇ ਲਯ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸਦੀ ਸਿਫਤ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਇੰਦਰ, ਸ਼ਿਵ ਆਦਿ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਸਮਝ ਸਕਦੇ — ਹੇ ਅਚ੍ਯੁਤ!" "ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਨਵੀਂ ਸ਼ਕਤੀ, ਚਲ ਤੇ ਅਚਲ ਸੰਸਾਰ ਰਚਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਸ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਕੇਵਲ ਧੰਨਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" "ਮੈਂ ਵਿਅਾਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਤਮ-ਆਨੰਦ ਵਿਚ ਲੀਨ, ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਕੇ, ਅਜੈ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮੋਹਕ ਲੀਲਾ ਵਲ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦਇਆ ਕਰਕੇ ਇਹ ਪੁਰਾਣ, ਸੱਚ ਦਾ ਦੀਵਾ, ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸਕ, ਜਗਤ ਅੱਗੇ ਰੱਖਿਆ।