ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਜਦੋਂ ਮਹਾਰਾਜ਼ ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ ਨੂੰ ਇਹ ਪਤਾ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਤਕਸ਼ਕ, ਜੋ ਕਿ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਲੋਂ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣੇਗਾ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੇ ਸਾਰੇ ਮੋਹ-ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਹਰੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚਯ ਕੀਤਾ। ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਸਵਰੂਪ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ ਨੇ ਵਿਆਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਸੁਕਦੇਵ ਜੀ, ਤੋਂ ਉਪਦੇਸ਼ ਸੁਣਿਆ ਅਤੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਕੇ ਨਿਰਭੈ ਹੋ ਕੇ ਸਿੱਧਾ ਪਰਮ ਗਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਗਿਆਨੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦੇ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ ਦਾ ਇਹ ਨਾਮ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਇਸ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਛਲੇ ਜੀਵਨ ਦੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪਰਖ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਉਹ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਂਗ ਵਧਦਾ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਪਾਲਦੇ ਸਨ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਉੱਤੇ ਹੋਏ ਅਪਰਾਧ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ, ਘੋੜਾ ਯੱਗ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਧਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਟੈਕਸ ਜਾਂ ਜੁਰਮਾਨਿਆਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਹੋਰ ਕਿਹੜੇ ਤਰੀਕੇ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭਾਵ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੇ, ਅਚ੍ਯੁਤ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਨਾਲ, ਉੱਤਰੀ ਦਿਸ਼ਾ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਧਨ ਇਕੱਠਾ ਕਰ ਲਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਕੁਝ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨਾਲ ਧਰਮਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਵੱਡੀ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਡਰ-ਸਨਮਾਨ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਘੋੜਾ ਯੱਗ ਕਰਕੇ ਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਰਾਜੇ ਦੇ ਨਿਮੰਤਰਨ ਤੇ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਲੋਂ ਰਾਜੇ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਵਾਇਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਲਈ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਕੁਝ ਮਹੀਨੇ ਉਥੇ ਰਹੇ। ਫਿਰ, ਰਾਜੇ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਅਤੇ ਅਰਜੁਨ ਸਮੇਤ, ਦਵਾਰਕਾ ਵਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਹਰੀ ਦੇ ਇਸ ਬਚਪਨ ਦੇ ਚਮਤਕਾਰ—ਆਪਣੇ ਭਗਤ ਦੀ ਰੱਖਿਆ—ਨੂੰ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਯੁਵਕ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਵੀ ਅਜੇਬੀ ਨਾਲ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਤੇ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ। ਇਹ ਹੈਰਾਨੀ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਪਰਮਾਤਮਾ ਆਪਣੇ ਲੀਲਾਵਾਂ ਲਈ ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਅੱਗਾਸੁਰ ਵਰਗਾ ਮਹਾ ਪਾਪੀ ਵੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਪਾਪ ਸਿਰਫ਼ ਹਰੀ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ ਧੁਲ ਗਏ, ਉਹ ਵੀ ਐਸਾ ਅਦ੍ਵੈਤ ਸਵਰੂਪ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਗਿਆ ਜੋ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਲਈ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੇ ਸਿਰਫ਼ ਇਕ ਵਾਰੀ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ ਮਨ ਵਿੱਚ ਧਾਰ ਲਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਪਰਮ ਭਗਤੀ ਦਾ ਮਾਰਗ ਪਾ ਲਿਆ—ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਕੀ ਕਹਿਣਾ ਜੋ ਮੋਹ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਸਦਾ ਆਤਮਿਕ ਆਨੰਦ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ? ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਦੀਆਂ ਅਚੰਭਿਤ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਕਰਕੇ, ਮੁੜ ਸੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।" ਰਾਜੇ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਹਰੀ ਵਲੋਂ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਕੀਤੀ ਲੀਲਾ ਨੂੰ ਜਦ ਉਹ ਬੱਚੇ ਵੱਡੇ ਹੋ ਗਏ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਦਕਿ ਉਹ ਘਟਨਾ ਹੋਰ ਸਮੇਂ ਦੀ ਸੀ? ਹੇ ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ, ਹੇ ਆਦਰਨੀਯ ਅਚਾਰਯ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਇਹ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ। ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਹਰੀ ਦੀ ਮਾਇਆ ਦਾ ਖੇਡ ਹੈ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ।" ਅਸੀਂ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਗੁਰੂ, ਭਾਵੇਂ ਅਸੀਂ ਸਿਰਫ਼ ਨਾਮ-ਮਾਤਰ ਦੇ ਕਸ਼ਤਰੀ ਹਾਂ, ਪਰ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਦੀਆਂ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾਵਾਂ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਿੱਤ ਪੀ ਰਹੇ ਹਾਂ। ਸੂਤ ਜੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ: "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਬਦਰਾਯਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਅਨੰਤ ਚਿੱਤ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਸਨ, ਯਾਦ ਆਉਣ ਤੇ, ਬਾਹਰਲੇ ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਧੀਰੇ-ਧੀਰੇ ਭਗਵਤ ਭਗਤ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।" "ਹੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ, ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਪੁੱਛਿਆ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਭਗਵਾਨ ਦੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਅਤੇ ਕਰਤੂਤਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀਆਂ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਡਿੱਗ ਪਵੇ, ਦੁਖੀ ਹੋਵੇ, ਵੱਖੋ-ਵੱਖ ਹੋਲਤਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਜੇ ਉਹ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ‘ਹਰੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ’ ਆਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਸਿਰਫ਼ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਤੇ ਤਿੱਖੀ ਹਵਾ ਹਨੇਰੇ ਤੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਉਡਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਬਚਨ ਜਾਂ ਕਥਾਵਾਂ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀਆਂ, ਉਹ ਬੇਕਾਰ ਹਨ; ਸੱਚ, ਮੰਗਲ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਉਹੀ ਹੈ ਜੋ ਹਰੀ ਦੇ ਗੁਣ ਉਤਪੰਨ ਕਰੇ। ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੀ ਗਾਇਨ ਹੀ ਮਨ ਲਈ ਸਦਾ ਨਵੀਂ, ਆਨੰਦਮਈ ਤੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਸੁਕਾਉਣ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਜਿਹੜੀ ਵੀ ਵਾਣੀ, ਚਾਹੇ ਕਿੰਨੀ ਵੀ ਸੁੰਦਰ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਜੇ ਉਹ ਹਰੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਕਾਂਵਾਂ ਦੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਵਾਲੇ ਥਾਂ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਹੰਸ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ। ਜਿੱਥੇ ਅਚ੍ਯੁਤ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਹੋਵੇ, ਉਥੇ ਸੱਚੇ ਭਗਤ ਹੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਰਚਨਾ, ਚਾਹੇ ਛੰਦ ਵਿੱਚ ਅਪੂਰਨ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਜੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਅਨੰਤ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਨਾਮ ਤੇ ਗੁਣ ਹਨ, ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਧੋ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਸੱਜਣ ਲੋਕ ਉਸਨੂੰ ਸੁਣਦੇ, ਗਾਉਂਦੇ ਤੇ ਉਚਾਰਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਅਚ੍ਯੁਤ! ਚਾਹੇ ਕਰਮ ਵਿਅਕਾਰੀ ਹੋਣ ਜਾਂ ਗਿਆਨ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਜੇ ਉਹ ਤੇਰੀ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਣ, ਉਹ ਨਹੀਂ ਚਮਕਦੇ; ਫਿਰ ਭਾਵੇਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕਰਮ ਵੀ, ਜੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਨਾ ਹੋਣ, ਉਹ ਚਿਰਕਾਲ ਲਈ ਭਲਾ ਨਹੀਂ ਲਿਆਉਂਦੇ। ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਚਾਹੇ ਉਹ ਜਾਤੀ, ਆਸ਼੍ਰਮ ਦੇ ਕਰਤੱਬ, ਤਪ, ਜਾਂ ਅਧਿਐਨ ਹੋਣ—ਉਹ ਉਦੋਂ ਹੀ ਸਰਵੋਤਮ ਹਨ ਜਦ ਉਹ ਸ੍ਰੀਧਰ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਅਟੁੱਟ ਯਾਦ ਰੱਖਣ ਵਿੱਚ ਸਹਾਇਕ ਹੋਣ, ਹਰੀ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਸਦਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਸੁਣਨ ਤੇ ਗਾਉਣ ਰਾਹੀਂ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਯਾਦ ਸਾਰੇ ਅਸ਼ੁਭ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਭਲਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਮਨ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀ, ਅੰਤਹਕਰਨ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪਰਮ ਭਗਤੀ ਦਿੰਦੀ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਵੈਰਾਗ ਦੇ ਨਾਲ ਸੰਜੋਏ ਹੋਏ ਗਿਆਨ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕਰਵਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ, ਹੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ, ਬਹੁਤ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਜੋ ਨਾਰਾਇਣ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਸਰਵ-ਆਤਮਾ, ਸਰਵ-ਸੰਚਾਲਕ ਨੂੰ ਸਦਾ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਰੱਖ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਮੈਂ ਵੀ ਉਹੀ ਆਤਮਿਕ ਸੱਚ ਯਾਦ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉੱਚਤਮ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਬੋਲੀ ਤੋਂ ਸੁਣਿਆ ਸੀ, ਜਦ ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ ਰਾਜਾ ਉਪਵਾਸ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ ਅਤੇ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ-ਮੁਨੀਆਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹਰੀ ਦੇ ਉਹ ਮਹਾਨ ਕਾਰਜ ਦੱਸ ਦਿੱਤੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸਾਰੇ ਅਪਸ਼ਕੁਨ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਨਿਸ਼ਚਲ ਮਨ ਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਜਾਂ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਲਈ ਵੀ, ਇਹ ਕਥਾ ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚੰਦ੍ਰਮਾਸੀ ਦੇ ਬਾਰ੍ਹਵੇਂ ਜਾਂ ਗਿਆਰ੍ਹਵੇਂ ਦਿਨ ਇਹ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਜੋ ਇਸਨੂੰ ਉਪਵਾਸ ਤੇ ਸਵੈ-ਸੰਯਮ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ, ਸਵੈ-ਸੰਯਮ ਨਾਲ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਪੁਸ਼ਕਰ, ਮਥੁਰਾ ਜਾਂ ਦਵਾਰਕਾ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸੰਕਲਨ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਭਯ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਤੇ ਸੁਣਨ ਨਾਲ, ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ, ਸਿੱਧ, ਪਿਤਰ, ਮਨੂ ਤੇ ਰਾਜੇ, ਜੋ ਗਾਉਂਦੇ ਜਾਂ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਮਨੋ-ਕਾਮਨਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਰਿਗ, ਯਜੁਰ ਅਤੇ ਸਾਮ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਧੂ, ਘੀ ਅਤੇ ਦੁੱਧ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਵਾਂ ਵਰਗੇ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਭਗਤ ਇਹ ਪੁਰਾਣ ਸੰਕਲਨ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਪਰਮ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਪ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਪੜ੍ਹਨ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕਸ਼ਤਰੀ ਸਮੁੰਦਰ-ਸਮਾਨ ਰਾਜ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਵੈਸ਼ ਧਨ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਬਣਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸ਼ੂਦਰ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੋਰ ਕਿਤੇ, ਹਰੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੁਸ਼ਕਾਲੀ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਸਦਾ ਨਹੀਂ ਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ; ਪਰ ਇੱਥੇ, ਜਿਸ ਦਾ ਰੂਪ ਸਰਵ-ਵਿਆਪੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪੂਰੇ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਗਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਉਸ ਅਜਨਮੀ, ਅਨੰਤ, ਸੱਚੇ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਪਾਲਨਾ ਅਤੇ ਲਯ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਜਿਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਇੰਦਰ, ਸ਼ਿਵ ਆਦਿ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਸਮਝ ਸਕਦੇ—ਹੇ ਅਚ੍ਯੁਤ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।