ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ ਦੇ ਜਨਮ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮਹਾਨ ਭੂਮਿਕਾ ਨਾਲ। ਉਹ ਰਾਜਾ-ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਧਰਮ ਤੋਂ ਹਟਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਕਲੀ ਨੂੰ ਰੋਕੇਗਾ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਤਕਸ਼ਕ ਸੱਪ ਦੁਆਰਾ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਆਪਣੀ ਮੌਤ ਬਾਰੇ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਇੱਕ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵੱਲੋਂ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਮੋਹ-ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਹਰੀ ਦੇ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਏਗਾ। ਆਪਣੇ ਸਵ-ਰੂਪ ਦੀ ਸੱਚੀ ਗਲ ਜਾਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਵਿਆਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਰਿਸ਼ੀ ਤੋਂ ਗਿਆਨ ਸੁਣੇਗਾ ਅਤੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ ਨਿਰਭੈ ਹੋ ਕੇ ਸਿੱਧਾ ਪਰਮ ਪਦ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਵੇਗਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਾਰੇ ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ, ਪਹਿਲਾਂ ਜੋ ਦੇਖਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਬਾਰੇ ਸੋਚ ਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪਰਖ ਕਰੇਗਾ। ਉਹ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਵੱਲੋਂ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਲੱਕੜੀਆਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਲਿਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਚੰਦ ਦੀ ਵਾਧੀ ਵਾਂਗ ਤੁਰੰਤ ਵਧ ਗਿਆ। ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨਾਲ ਹੋਈ ਭੁੱਲ ਦਾ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਕਰਨ ਲਈ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਵਿਅਪਾਰ ਜਾਂ ਜੁਰਮਾਨਿਆਂ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਤਰੀਕਿਆਂ ਬਾਰੇ ਸੋਚਿਆ ਅਤੇ ਘੋੜਾ ਯਜਨਾ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ। ਰਾਜਾ ਦੀ ਮਨਸ਼ਾ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੇ, ਅਚ੍ਯੁਤ ਦੇ ਪ੍ਰੇਰਣ ਨਾਲ, ਉੱਤਰ ਦਿਸ਼ਾ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਧਨ ਲਿਆ। ਇਸ ਧਨ ਨਾਲ, ਧਰਮ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਤਿੰਨ ਘੋੜਾ ਯਜਨਾਵਾਂ ਕਰੀਆਂ, ਹਰੀ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਭਯ ਅਤੇ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਰਾਜਾ ਦੇ ਨਿਮੰਤਰਨ 'ਤੇ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੁਆਰਾ ਰਾਜਾ ਦੀ ਅਭਿ-ਸ਼ੇਕ ਕਰਵਾਈ, ਕੁਝ ਮਹੀਨੇ ਆਪਣੇ ਮਿਤਰਾਂ ਲਈ ਪਿਆਰ ਵਜੋਂ ਰਹਿ ਕੇ, ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਆਪਣੇ ਸਬੰਧੀਆਂ, ਅਰਜੁਨ ਅਤੇ ਯਾਦਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਦਵਾਰਕਾ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਹਰੀ ਦੇ ਬਚਪਨ ਦਾ ਇਹ ਕਾਰਜ—ਆਪਣੇ ਭਗਤ ਦੀ ਰੱਖਿਆ—ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਲੜਕੇ ਆਪਣੇ ਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ ਦੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋਏ। ਇਹ ਅਜੀਬ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਪਰਮ ਕਰਤਾ, ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਲੀਲਾਵਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਅਘਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਪਾਪ ਉਸ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ ਧੁਲ ਗਏ, ਉਸ ਨੇ ਵੀ ਪਰਮ ਪਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਲਈ ਵੱਡੀ ਵਿਰਲਤਾ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ ਮਨ ਵਿੱਚ ਧਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭਗਤੀ ਦੇ ਉੱਚੇ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਉਹ ਜੋ ਮੋਹ-ਮਾਇਆ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਸਦਾ ਆਤਮ-ਸੁਖ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਕੀ ਗੱਲ? ਸੂਤ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀਆਂ ਅਦਭੁਤ ਲੀਲਾਵਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਫਿਰ ਸੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਸੀ। ਰਾਜਾ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ: ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਹਰੀ ਦੀਆਂ ਬਚਪਨ ਦੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ, ਜੋ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਸਮੇਂ ਹੋਈਆਂ, ਉਹ ਲੜਕੇ ਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ? ਹੇ ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ, ਹੇ ਆਦਰਨੀਯ ਅਚਾਰਯ, ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਦੱਸੋ; ਇਹ ਸਿਰਫ ਹਰੀ ਦੀ ਮਾਇਆ ਦਾ ਕੰਮ ਹੈ—ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਵਜ੍ਹਾ ਨਹੀਂ। ਅਸੀਂ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਗੁਰੂ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਅਸੀਂ ਸਿਰਫ ਨਾਮ ਦੇ ਕਸ਼ਤਰੀ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀਆਂ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾਵਾਂ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਸਦਾ ਪੀ ਰਹੇ ਹਾਂ। ਸੂਤ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਬਦਰਾਯਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਅਨੰਤ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਸਨ, ਯਾਦ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਬਾਹਰੀ ਚੇਤਨਾ ਹਾਸਿਲ ਕਰਕੇ, ਧੀਰੇ-ਧੀਰੇ ਭਾਗਵਤ ਦੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਭਗਤ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਹੇ ਵਿਦਵਾਨੋ, ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਪੁੱਛਿਆ, ਮੈਂ ਭਗਵਾਨ ਦੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਅਤੇ ਅਵਤਾਰਾਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀਆਂ ਹਨ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ, ਭਾਵੇਂ ਡਿੱਗ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਦੁਖੀ, ਕੱਟਾ, ਜਾਂ ਬੇਬਸ ਹੋਵੇ, 'ਹਰੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ' ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਉਚਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਅਨੰਤ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਸੁਣਨ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਹਨੇਰੇ ਅਤੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਬੋਲ ਅਤੇ ਕਥਾਵਾਂ, ਜੋ ਪਰਮ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਹੀਂ ਦੱਸਦੀਆਂ, ਉਹ ਕਹਿਣ-ਸੁਣਣ ਵਾਲੀਆਂ ਨਹੀਂ; ਸੱਚ, ਮੰਗਲ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਉਹੀ ਹੈ, ਜੋ ਭਗਵਾਨ ਦੀਆਂ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਉਣ ਵਾਲੀ ਕਥਾ ਹੀ ਆਨੰਦਦਾਇਕ, ਮੋਹਕ, ਸਦਾ ਨਵੀਂ, ਤੇ ਮਨ ਦਾ ਵੱਡਾ ਤਿਉਹਾਰ ਹੈ; ਇਹ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਸੁੱਕਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਬੋਲ, ਭਾਵੇਂ ਕਿੰਨੇ ਹੀ ਸੁੰਦਰ ਹੋਣ, ਜੇ ਉਹ ਹਰੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਹੀਂ ਦੱਸਦੇ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਕਾਗਾਂ ਦੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਦੀ ਥਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਹੰਸ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ; ਜਿੱਥੇ ਅਚ੍ਯੁਤ ਮੌਜੂਦ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ ਭਗਤ ਹਨ। ਉਹ ਰਚਨਾ, ਭਾਵੇਂ ਮਾਪਦੰਡ ਵਿੱਚ ਅਧੂਰੀ ਹੋਵੇ, ਜੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਅਨੰਤ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਨਾਮ ਤੇ ਮਹਿਮਾ ਹਨ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਧੋ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਨੇਕ ਲੋਕ ਉਸ ਨੂੰ ਸੁਣਦੇ, ਗਾਉਂਦੇ ਤੇ ਉਚਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਅਚ੍ਯੁਤ, ਇੱਛਾ-ਰਹਿਤ ਕਰਮ ਅਤੇ ਸ਼ੁੱਧ ਗਿਆਨ ਵੀ, ਜੇ ਤੇਰੀ ਭਗਤੀ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਚਮਕਦੇ ਨਹੀਂ; ਫਿਰ, ਜੇ ਸਰਵੋਤਮ ਕਰਮ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਨਾ ਹੋਣ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਸਥਾਈ ਭਲਾਈ ਦੇ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਸ਼ੋਭਾ ਅਤੇ ਵਧਾਈ ਲਈ ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਉਪਰਾਲਾ—ਚਾਹੇ ਜਾਤੀ-ਅਸ਼੍ਰਮ ਦੇ ਕਰਤਵ, ਤਪ, ਜਾਂ ਅਧਿਐਨ—ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਸ਼੍ਰੀਧਰ ਦੇ ਕਮਲ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਅਟੱਲ ਯਾਦ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਹਰੀ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਭਯ ਤੇ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਸੁਣ ਕੇ ਤੇ ਗਾ ਕੇ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਕਮਲ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਯਾਦ ਸਾਰੇ ਅਸੁਭਾ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਚੰਗੀਤਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਮਨ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਅੰਤਰਯਾਮੀ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਪਰਮ ਭਕਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਗਿਆਨ, ਵਿਵੇਕ ਤੇ ਵੈਰਾਗ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਸੱਚਮੁੱਚ, ਤੁਸੀਂ ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬਹੁਤ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਨਾਰਾਯਣ, ਦੇਵ-ਦੇਵ, ਰਾਜਾ, ਅਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਆਤਮਾ ਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਟਿਕਾ ਕੇ, ਸਦਾ ਪੂਜਦੇ ਹੋ। ਮੈਂ ਵੀ, ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ ਉਪਵਾਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਤਪਸਵੀਆਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਉੱਚਤਮ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਮੁਖੋਂ ਸੁਣੀ ਸਵ-ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਅਨੰਤ ਕਰਤਾਵਾਂ ਵਾਲੇ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਮਹਿਮਾ-ਮਈ ਕਰਮ ਦੱਸ ਦਿੱਤੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਸਾਰੇ ਦੁਖ-ਭਾਗ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ, ਅਟੱਲ ਮਨ ਤੇ ਭਰੋਸੇ ਨਾਲ, ਇਸ ਨੂੰ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਕਥਾ ਚੰਦ੍ਰਮਾਸੀ ਦੇ ਦਸਵੇਂ ਜਾਂ ਬਾਰਵੇਂ ਦਿਨ ਸੁਣਨ ਨਾਲ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਨੂੰ ਉਪਵਾਸ ਤੇ ਸਵ-ਨਿਯੰਤਰਣ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹਨ ਵਾਲਾ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ, ਸਵ-ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਪਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਪੁਸ਼ਕਰ, ਮਥੁਰਾ ਜਾਂ ਦਵਾਰਕਾ ਵਿੱਚ ਇਹ ਕਥਾ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਰਭੈ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੇ ਗਾਇਨ ਤੇ ਸੁਣਨ ਨਾਲ, ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ, ਸਿਧ, ਪਿਤਰ, ਮਨੂ ਤੇ ਰਾਜੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇੱਛਾ-ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਗਾਉਂਦੇ ਜਾਂ ਸੁਣਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰਿਗ, ਯਜੁਰ ਤੇ ਸਾਮ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਧੂ, ਘੀ ਤੇ ਦੁੱਧ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਵਾਂ ਦੇ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਭਗਤ-ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਇਸ ਪੁਰਾਣ-ਸੰਘ੍ਰਹ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਭਗਵਾਨ ਦੁਆਰਾ ਕਹੇ ਪਰਮ ਪਦ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪੜ੍ਹਨ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਗਿਆਨ, ਕਸ਼ਤਰੀ ਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ-ਰਾਜ, ਵੈਸ਼ ਨੂੰ ਧਨ-ਸੰਪੱਤੀ ਤੇ ਸ਼ੂਦਰ ਨੂੰ ਪਾਪ-ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਹੋਰ ਕਿਤੇ, ਹਰੀ, ਜੋ ਕਲੀ ਦੀ ਗੰਦਗੀ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸਦਾ ਨਹੀਂ ਗਾਈ ਜਾਂਦੀ; ਪਰ ਇੱਥੇ, ਭਗਵਾਨ, ਜਿਸ ਦਾ ਰੂਪ ਸਭ-ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਕਥਾ ਹਰੇਕ ਸ਼ਲੋਕ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਕਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਚਾਰਨ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ, ਸਦਾ ਸੁਣਨ ਤੇ ਪੜ੍ਹਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ, ਆਤਮ-ਸੁਖ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਤੇ ਪਰਮ ਪਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਾਉਂਦੀ ਹੈ।