ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਪਾਰਿਕਸ਼ਿਤ ਮਹਾਰਾਜ, ਆਪਣੇ ਦਾਦਾ ਵਾਂਗ ਬਿਲਕੁਲ ਨਿਰਪੱਖ ਸੀ। ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਵਾਂਗ ਦਇਆਲੂ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਆਸਰਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂ ਲਈ ਲਕਸ਼ਮੀ ਜੀ। ਉਹ ਸਦਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਭਗਤ ਰਹੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਉੱਚੇ ਗੁਣ ਤੇ ਮਹਾਨਤਾ ਸੀ। ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਰੰਤਿਦੇਵ ਵਾਂਗ, ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਯਯਾਤੀ ਵਾਂਗ, ਅਟੱਲਤਾ ਵਿੱਚ ਬਲੀ ਵਾਂਗ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਵਾਂਗ। ਪਾਰਿਕਸ਼ਿਤ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯੱਗ ਕਰੇਗਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰੇਗਾ। ਉਹ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਪਾਪੀਆਂ ਨੂੰ ਦੰਡ ਦੇਵੇਗਾ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਕਲੀ ਯੁੱਗ ਨੂੰ ਰੋਕੇਗਾ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਤੱਕਸ਼ਕ ਸੱਪ ਵਲੋਂ ਆਪਣੀ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਮੌਤ ਬਾਰੇ ਸੁਣੇਗਾ, ਜੋ ਕਿ ਇਕ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਭੇਜਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰਕ ਮੋਹ-ਮਾਇਆ ਛੱਡ ਕੇ ਹਰਿ-ਧਾਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਵੇਗਾ। ਆਪਣੀ ਅਸਲ ਸੁਰਤ ਦੀ ਜਿਗਿਆਸਾ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਵਿਆਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਰਿਸ਼ੀ ਤੋਂ ਉਪਦੇਸ਼ ਸੁਣੇਗਾ ਅਤੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਕੇ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਸਿੱਧਾ ਪਰਮ ਪਦ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਵੇਗਾ। ਐਸੇ ਹੀ, ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਭ ਗੁਣ ਮਹਾਰਾਜ ਪਾਰਿਕਸ਼ਿਤ ਵਿੱਚ ਵੇਖੇ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇ ਕੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਘਰ ਪਰਤ ਗਏ। ਇਹ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਪਾਰਿਕਸ਼ਿਤ ਨਾਮ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇ ਅਨੁਭਵਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪਰਖ ਕਰੇਗਾ। ਉਹ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਂਗ ਵਧਦਾ ਗਿਆ, ਪਿਤਾ ਵਲੋਂ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਸਨਮਾਨ ਨਾਲ ਪਾਲਿਆ ਗਿਆ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਕਿਆਂ ਉੱਤੇ ਹੋਈ ਗਲਤੀ ਦਾ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ ਕਰਨ ਲਈ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯੱਗ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਟੈਕਸ ਜਾਂ ਜੁਰਮਾਨਿਆਂ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਧਨ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭਰਾ, ਅਚੂਤ ਦੇ ਪ੍ਰੇਰਣ ਨਾਲ, ਉੱਤਰੀ ਦਿਸ਼ਾ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਧਨ ਲੈ ਕੇ ਆਏ। ਇਸ ਧਨ ਨਾਲ, ਧਰਮਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯੱਗ ਕਰਕੇ, ਡਰ ਅਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਮਹਾਰਾਜ ਦੀ ਨਿਮੰਤਰਣ ਤੇ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਲੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਵਾ ਕੇ, ਕੁਝ ਮਹੀਨੇ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਰਹਿ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਵੱਡਾ ਸਨੇਹ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਆਪਣੇ ਸਾਕਿਆਂ, ਅਰਜੁਨ ਅਤੇ ਯਾਦਵਾਂ ਸਮੇਤ ਦੁਆਰਕਾ ਵਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਇਹ ਜੋ ਹਰੀ ਦੇ ਬਚਪਨ ਦੇ ਚਮਤਕਾਰਿਕ ਕਰਤੱਬ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੇ ਭਗਤ ਦੀ ਰੱਖਿਆ, ਉਹ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਨੌਜਵਾਨ ਲੜਕੇ ਆਪਣੇ ਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ ਵੀ ਅਚੰਭੇ ਨਾਲ ਦੱਸਦੇ ਰਹੇ। ਇਹ ਕੋਈ ਵੱਡੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਪਰਮਾਤਮਾ ਆਪਣੇ ਲੀਲਾਵਾਂ ਲਈ ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਅਘਾਸੁਰ ਵਾਂਗਾ ਭਿਆਨਕ ਪਾਪੀ ਵੀ, ਜਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਹ ਵੀ ਆਤਮ-ਸਮਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਗਿਆ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਦੁਲਭ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੇ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਮਨ ਵਿੱਚ ਧਾਰਨ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਭਗਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਗਿਆ। ਤਾਂ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮੋਹ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਸਦਾ ਆਤਮ-ਆਨੰਦ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਹੀ ਵੱਖਰੀ ਹੈ। ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਹੇ ਵਿਦਵਾਨੋ! ਐਸਾ ਸੁਣ ਕੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਮਹਾਰਾਜ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਕਥਾ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਸੀ, ਫਿਰ ਸੂਕਦੇਵ ਜੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੇ, “ਮਹਾਰਾਜ! ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਹਰੀ ਦੇ ਬਚਪਨ ਦੇ ਕਰਤੱਬ, ਜੋ ਹੋਰ ਸਮੇਂ ਹੋਏ, ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਲੜਕੇ ਆਪਣੀ ਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ ਗਾ ਰਹੇ ਹਨ? ਇਹ ਵੱਡਾ ਵਿਸ਼ਮਾਦ ਹੈ। ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਇਹ ਹਰੀ ਦੀ ਮਾਇਆ ਦਾ ਖੇਡ ਹੈ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਕਾਰਣ ਨਹੀਂ। ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਹਰ ਵੇਲੇ ਤੁਹਾਡੇ ਵਲੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਰਸ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੁਣਦੇ ਹਾਂ।” ਸੂਤ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਬਦਰਾਯਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਸਨ, ਯਾਦ ਆਉਣ ਤੇ, ਬਾਹਰਲੇ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਭਗਵਤ ਭਗਤ ਮਹਾਰਾਜ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। “ਹੇ ਦੋਹਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮੇ ਹੋਏ! ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਪੁੱਛਿਆ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹਰੀ ਦੇ ਲੀਲਾਵਾਂ ਅਤੇ ਕਰਤੱਬਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣਾ ਦਿੱਤਾ। ਜੇ ਕੋਈ ਪਾਪੀ, ਦੁਖੀ, ਡਿੱਗਿਆ ਜਾਂ ਆਸਹਾਇ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ‘ਹਰੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ’ ਆਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ-ਕਲੇਸ਼ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੂਰ ਕਰ ਦੇਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਹਨੇਰੇ ਤੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਹਟਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਵਚਨ ਜਾਂ ਕਥਾਵਾਂ, ਜੋ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਹੀਂ ਦੱਸਦੀਆਂ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਸੁਣਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਸੱਚ, ਮੰਗਲਮਈ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਤਾਂ ਓਥੇ ਹੀ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਗੁਣ ਗਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸੱਚੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਆਕਰਸ਼ਣ, ਨਵੀਂ ਤਾਜਗੀ ਤੇ ਮਨ ਦਾ ਵੱਡਾ ਤਿਉਹਾਰ ਵੀ ਓਥੇ ਹੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਹਰੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹੀ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਾਗਰ ਨੂੰ ਸੁਕਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜਿਹੜੀ ਵੀ ਬਾਣੀ, ਭਾਵੇਂ ਓਹ ਕਿੰਨੀ ਵੀ ਚਿਤ੍ਰਿਤ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਜੇ ਹਰੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਹੀਂ ਦੱਸਦੀ, ਉਹ ਕਾਵਾਂ ਦੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਵਾਲੇ ਥਾਂ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਹੰਸ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ; ਜਿੱਥੇ ਅਚੂਤ ਦੀ ਉਪਸਥਿਤੀ ਹੈ, ਓਥੇ ਹੀ ਸੱਚੇ ਭਗਤ ਹਨ। ਉਹ ਰਚਨਾ, ਭਾਵੇਂ ਛੰਦ ਵਿੱਚ ਥੋੜ੍ਹੀ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਜਿੱਥੇ ਅਨੰਤ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਨਾਮ ਤੇ ਗੁਣ ਹਨ, ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਧੋ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਨੇਕ ਲੋਕ ਉਸਨੂੰ ਸੁਣਦੇ, ਗਾਉਂਦੇ ਤੇ ਸੁਣਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਅਚੂਤ! ਇੱਥੋਂ ਤਕ ਕਿ ਨਿਸ਼ਕਾਮ ਕਰਮ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਗਿਆਨ ਵੀ, ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ; ਤਾਂ ਫਿਰ ਹੋਰ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਕੀ ਗੱਲ, ਜੇ ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਨਾ ਹੋਣ? ਕਿਸੇ ਵੀ ਯਤਨ ਦਾ ਸਰਵੋਤਮ ਫਲ ਤਾਂ ਓਦੋਂ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਉਹ ਸਦਾ-ਥਿਰ ਹਰੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਯਾਦ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਗੁਣ ਸੁਣਨ ਤੇ ਗਾਉਣ ਰਾਹੀਂ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਯਾਦ ਸਾਰੇ ਅਸ਼ੁਭ ਹਟਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਚਿੱਤ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਪਰਮ ਭਗਤੀ ਤੇ ਗਿਆਨ-ਵੈਰਾਗ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਸੱਚਮੁੱਚ, ਤੁਸੀਂ ਦੋਹਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮੇ ਹੋਏ ਬਹੁਤ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਨਾਰਾਇਣ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਆਤਮਾ, ਨੂੰ ਸਦਾ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ ਪੂਜਦੇ ਹੋ। ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਉਹ ਆਤਮ-ਤੱਤਵ ਯਾਦ ਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮਹਾਰਾਜ ਪਾਰਿਕਸ਼ਿਤ ਦੇ ਉਪਵਾਸ ਸਮੇਂ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਉੱਚੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਮੁਖੋਂ ਸੁਣਿਆ ਸੀ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ! ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹਰੀ ਦੇ ਮਹਾਨ ਕਰਤੱਬ ਸੁਣਾ ਦਿੱਤੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸਾਰੇ ਅਪਸ਼ਕੁਨ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ, ਅਟੱਲ ਮਨ ਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਜਾਂ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਲਈ ਵੀ ਇਹ ਕਥਾ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚੰਦ੍ਰਮਾਸ ਦੇ ਬਾਰ੍ਹਵੀਂ ਜਾਂ ਗਿਆਰਵੀਂ ਤਿੱਥ ਨੂੰ ਇਹ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਸੰਯਮ ਤੇ ਉਪਵਾਸ ਨਾਲ ਪਾਠ ਕਰਨ ਨਾਲ ਪਾਪ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸੰਯਮ ਨਾਲ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਪੁਸ਼ਕਰ, ਮਥੁਰਾ ਜਾਂ ਦੁਆਰਕਾ ਵਿੱਚ ਇਹ ਕਥਾ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਡਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਇਨ ਤੇ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ, ਸਿੱਧ, ਪਿਤਰ, ਮਨੂ ਅਤੇ ਰਾਜੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਅਨੁਗ੍ਰਹ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਮਹਾਨ ਹੈ। ਅਤੇ ਜੋ ਦੋਹਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮੇ ਰਿਗ, ਯਜੁਰ ਅਤੇ ਸਾਮ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸ਼ਹਦ, ਘੀ ਅਤੇ ਦੁੱਧ ਦੀ ਧਾਰਾ ਵਰਗੇ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਚਲਦੀ ਰਹੀ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੁਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿੱਤ ਨੂੰ ਆਨੰਦਤ ਕਰਦੀ ਤੇ ਹਰੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਧਾਉਂਦੀ।