ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਉਹ ਪੁੱਤਰ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਬਹਾਦਰ, ਹਿਮਾਲਿਆ ਵਾਂਗ ਅਟੱਲ, ਧਰਤੀ ਵਾਂਗ ਧੀਰਜ ਵਾਲਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਵਾਂਗ ਸਹਿਨਸ਼ੀਲ ਸੀ। ਆਪਣੇ ਦਾਦਾ ਵਾਂਗ ਨਿਆਂਪ੍ਰੇਮੀ, ਸ਼ਿਵ ਵਾਂਗ ਦਯਾਲੂ, ਹਰ ਜੀਵ ਦੇ ਆਸਰੇ, ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਭੂ ਲਕਸ਼ਮੀ ਲਈ ਆਸਰਾ ਹਨ। ਉਹ ਸਦਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਭਗਵਾਨ ਦਾ ਭਗਤ, ਸਭ ਉੱਚੀਆਂ ਗੁਣਾਂ ਅਤੇ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਦਾਨ ਵਿੱਚ ਰਂਤਿਦੇਵ ਵਾਂਗ, ਤੇ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਯਯਾਤੀ ਵਾਂਗ ਸੀ। ਸਥਿਰਤਾ ਵਿੱਚ ਉਹ ਬਲੀ ਵਾਂਗ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਵਾਂਗ ਸੀ। ਉਹ ਅਸ਼੍ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਕਰੇਗਾ ਅਤੇ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰੇਗਾ। ਉਹ ਰਾਜਰਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਚਲਾਏਗਾ ਅਤੇ ਜੋ ਧਰਮ ਤੋਂ ਹਟਣਗੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੰਡ ਦੇਵੇਗਾ; ਧਰਮ ਦੀ ਰਾਖੀ ਲਈ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕਲੀ ਨੂੰ ਰੋਕੇਗਾ। ਜਦੋਂ ਉਸ Takshaka ਸੱਪ ਦੁਆਰਾ, ਜੋ ਕਿ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਭੇਜਿਆ, ਆਪਣੀ ਮੌਤ ਆਉਣ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣੇਗਾ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਮੋਹ-ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਦੇਵੇਗਾ ਅਤੇ ਹਰੀ ਦੇ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਗਾ। ਆਪਣੇ ਅਸਲੀ ਸਵਰੂਪ ਦੀ ਜਿਗਿਆਸਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਵਿਆਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਰਿਸ਼ੀ ਤੋਂ ਗਿਆਨ ਸੁਣੇਗਾ ਅਤੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਨਿਰਭੈ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਹ ਤਿਆਗ ਕੇ ਸਿੱਧਾ ਪਰਮ ਗਤੀ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਵੇਗਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਇਹ ਸਭ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਸਨਮਾਨਤ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਪਰਤ ਗਏ। ਉਹ ਪੁੱਤਰ "ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ" ਨਾਮ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇ ਵੇਖੇ ਹੋਏ ਚਮਤਕਾਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪਰਖ ਕਰੇਗਾ। ਉਹ ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਦਿਨ-ਦਿਨ ਪਾਲਨਾ ਨਾਲ ਜਲਦੀ ਵਧਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਆਪਣੇ ਸਵਜਨਾਂ ਉੱਤੇ ਹੋਈ ਭੂਲ ਦਾ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਕਰਨ ਲਈ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਅਸ਼੍ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਵਿੱਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਟੈਕਸ ਜਾਂ ਜੁਰਮਾਨਿਆਂ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਤਰੀਕੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਮਨਸ਼ਾ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਸਦੇ ਭਰਾ, ਅਚੁਤ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ) ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਨਾਲ, ਉੱਤਰੀ ਦਿਸ਼ਾ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਧਨ ਲਿਆਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਕੱਠੇ ਕੀਤੇ ਸੰਸਾਧਨਾਂ ਨਾਲ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਜੋ ਧਰਮਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਤਿੰਨ ਅਸ਼੍ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਕੀਤੇ ਅਤੇ ਹਰੀ ਦੀ ਡਰ ਅਤੇ ਭੈ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਰਾਜੇ ਦੇ ਨਿਮੰਤਰਣ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੁਆਰਾ ਰਾਜੇ ਦੀ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਵਾ ਕੇ, ਕੁਝ ਮਹੀਨੇ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤੀ ਕਰਕੇ ਉਥੇ ਵਿਅਤੀਤ ਕੀਤੇ। ਫਿਰ, ਰਾਜੇ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਆਪਣੇ ਸਬੰਧੀਆਂ, ਅਰਜੁਨ ਅਤੇ ਯਾਦਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਦੁਆਰਕਾ ਵਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਹਰੀ ਦੇ ਇਸ ਬਚਪਨ ਦੇ ਚਮਤਕਾਰ—ਆਪਣੇ ਭਗਤ ਦੀ ਰੱਖਿਆ—ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਨੌਜਵਾਨ ਲੜਕੇ ਆਪਣੇ ਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ ਚਰਚਾ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਇਹ ਹੈਰਾਨੀ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਪਰਮ ਕਰਤਾਰ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਲੀਲਾਵਾਂ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ ਅਘਾਸੁਰ ਵਰਗਾ ਪਾਪੀ ਵੀ ਪਰਮ ਪਦਵੀ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਜਿਸ ਨੇ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਵੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵਸਾਇਆ, ਉਹ ਵੀ ਭਗਤੀ ਦੇ ਉੱਚੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਪਾ ਗਿਆ; ਤਾਂ ਜੋ ਕੋਈ ਮੋਹ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਸਦਾ ਆਤਮਾ ਦੇ ਆਨੰਦ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹੇ, ਉਹਦੀ ਕੀ ਗੱਲ? ਸੂਤ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਦੁਜਜਾਤੀਓ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਅਦਭੁਤ ਚਮਤਕਾਰ ਸੁਣੇ, ਉਹ ਫਿਰ ਸੂਕਦੇਵ ਜੀ ਕੋਲ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗਾ, ਉਸਦਾ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ।" ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਹਰੀ ਨੇ ਜੋ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਲੜਕੇ ਆਪਣੇ ਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਗਾ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਜਦ ਕਿ ਉਹ ਵੱਖਰੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਘਟਨਾ ਸੀ? ਹੇ ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ, ਹੇ ਆਦਰਯੋਗ੍ਯ ਅਚਾਰਯ, ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਪਰਮ ਅਚੰਭਾ ਦੱਸੋ। ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਇਹ ਹਰੀ ਦੀ ਮਾਇਆ ਦਾ ਕੰਮ ਹੈ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਕਾਰਣ ਨਹੀਂ।" "ਅਸੀਂ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਅਚਾਰਯ, ਭਾਵੇਂ ਅਸੀਂ ਸਿਰਫ ਨਾਮ ਮਾਤ੍ਰ ਦੇ ਕਸ਼ਤਰੀ ਹਾਂ, ਪਰ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਸਦਾ ਪੀ ਰਹੇ ਹਾਂ।" ਸੂਤ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: "ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ ਪੁੱਛਣ ਤੇ, ਬਦਰਾਯਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਅਨੰਤ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਸਨ, ਯਾਦ ਆਉਣ ਤੇ, ਬਾਹਰੀ ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਭਗਵਤ ਭਗਤ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।" "ਹੇ ਦੁਜਜਾਤੀਓ, ਤੁਸੀਂ ਜਿਵੇਂ ਪੁੱਛਿਆ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹਰੀ ਦੇ ਲੀਲਾਵਾਂ ਅਤੇ ਕਰਤੱਬਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਕਥਾ ਸੁਣਾ ਦਿੱਤੀ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਡਿੱਗ ਪਵੇ, ਦੁਖੀ ਹੋਵੇ, ਜਖਮੀ ਜਾਂ ਅਸਹਾਇ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਜੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ 'ਹਰੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ' ਆਖੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਅਨੰਤ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸਦੀ ਤਾਕਤ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਆ ਵੱਸਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ-ਕਲੇਸ਼ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੂਰ ਕਰ ਦੇਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਤੇ ਤੀਜੀ ਹਵਾ ਹਨੇਰੇ ਤੇ ਬੱਦਲ ਹਟਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।" "ਜਿਹੜੀਆਂ ਗੱਲਾਂ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀਆਂ, ਉਹ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਸੁਣੀਆਂ ਜਾਂ ਦੱਸੀਆਂ ਜਾਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ; ਸੱਚ, ਮੰਗਲ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਉਸ ਵਿਚ ਹੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਗੁਣ ਉਚਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹੀ ਕਥਾ ਸੁਹਾਵਣੀ, ਮਨੋਹਰ, ਸਦਾ ਨਵੀ ਤੇ ਤਾਜ਼ੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਉਹੀ ਮਨ ਦਾ ਸਦਾ ਵੱਡਾ ਤਿਉਹਾਰ ਹੈ; ਉਹੀ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਸੁੱਕਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ—ਜਦ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।" "ਜਿਹੜੀ ਵੀ ਬੋਲ-ਚਾਲ, ਭਾਵੇਂ ਕਿੰਨੀ ਵੀ ਸੁੰਦਰ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਜੇ ਉਹ ਹਰੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਕਾਂਵਾਂ ਦੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਦੀ ਥਾਂ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਹੰਸ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ; ਜਿੱਥੇ ਅਚੁਤ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉੱਥੇ ਹੀ ਸੱਚੇ ਭਗਤ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਰਚਨਾ, ਭਾਵੇਂ ਛੰਦ ਵਿੱਚ ਅਪੂਰਨ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਜੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਅਨੰਤ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਨਾਮ ਤੇ ਗੁਣ ਹਨ, ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਧੋ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਸਤਪੁਰਖ ਉਸਨੂੰ ਸੁਣਦੇ, ਗਾਉਂਦੇ ਤੇ ਉਚਾਰਦੇ ਹਨ।" "ਹੇ ਅਚੁਤ, ਭਾਵੇਂ ਕੋਈ ਕਰਮ ਨਿਸ਼ਕਾਮ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਗਿਆਨ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਜੇ ਤੇਰੀ ਭਗਤੀ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਚਮਕਦਾ ਨਹੀਂ; ਤਾਂ ਫਿਰ ਹੋਰ ਕਰਮ, ਜੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਨਾ ਹੋਣ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਸਦਾ ਲਈ ਭਲਾ ਦੇ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਯਤਨ, ਭਾਵੇਂ ਆਸ-ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾ ਲਈ ਹੋਵੇ, ਵਰਣ-ਆਸ਼੍ਰਮ ਦੇ ਕਰਮ, ਤਪ, ਅਧਿਐਨ, ਉਹ ਤਦ ਹੀ ਸਰਵੋਤਮ ਹੈ, ਜਦ ਉਹ ਸ੍ਰੀਧਰ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਅਟੁੱਟ ਯਾਦ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਹਰੀ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਭਾਵ ਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਸੁਣ ਕੇ ਤੇ ਗਾ ਕੇ।" "ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਯਾਦ ਸਭ ਅਸ਼ੁਭਤਾ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਸੁਖ-ਸ਼ਾਂਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਅੰਤਰਯਾਮੀ ਪ੍ਰਭੂ ਲਈ ਪਰਮ ਭਗਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਗਿਆਨ-ਵੈਰਾਗ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕਰਵਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਦੁਜਜਾਤੀ, ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ, ਬਹੁਤ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਸਦਾ ਨਾਰਾਇਣ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਸਰਵ-ਆਤਮਾ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਵਸਾਇਆ ਹੈ।" "ਮੈਂ ਵੀ, ਉਹ ਆਤਮਾ ਦਾ ਸੱਚ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਮੁਖੋਂ ਸੁਣਿਆ ਸੀ, ਜਦ ਰਾਜਾ ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ ਉਪਵਾਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਕਰਤੱਬਾਂ ਦੀ ਕਥਾ ਦੱਸੀ, ਜਿਸਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਸਾਰੇ ਅਸ਼ੁਭ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ।" "ਜੇ ਕੋਈ ਅਡੋਲ ਚਿੱਤ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ, ਰੋਜ਼, ਭਾਵੇਂ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ, ਇਸ ਕਥਾ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰੇ ਜਾਂ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੇ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚੰਦ੍ਰਮਾਸੀ ਦੇ ਬਾਰ੍ਹਵੇ ਜਾਂ ਗਿਆਰ੍ਹਵੇ ਤਿਥੀ ਨੂੰ ਇਹ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਸੰਯਮ ਤੇ ਉਪਵਾਸ ਨਾਲ ਪਾਠ ਕਰਨ ਨਾਲ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਸੰਯਮੀ, ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਪੁਸ਼ਕਰ, ਮਥੁਰਾ ਜਾਂ ਦੁਆਰਕਾ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸੰਕਲਪ ਪਾਠ ਕਰੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਡਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਜਿਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੇ ਗੁਣਗਾਨ ਅਤੇ ਸੁਣਨ ਨਾਲ, ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ, ਸਿੱਧ, ਪਿਤਰ, ਮਨੁ ਅਤੇ ਰਾਜੇ, ਜੋ ਇਹ ਗਾਉਂਦੇ ਜਾਂ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਦੇ ਹਨ।