ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਜਦੋਂ ਪਾਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਮੌਕੇ ਸਭ ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਭਰੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿਚ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਕੁੰਤੀਪੁੱਤਰ! ਇਹ ਪੁੱਤਰ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੱਚੀ ਰਾਖੀ ਕਰੇਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ ਸੀ। ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ, ਸੱਚਾ ਤੇ ਧਰਮਪ੍ਰਿਯ ਹੋਵੇਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਦਸ਼ਰਥਪੁੱਤਰ ਰਾਮ ਸੀ। ਇਹ ਦਾਨੀ ਅਤੇ ਸਭ ਲਈ ਆਸਰਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਔਸ਼ੀਨਰ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸ਼ਿਬੀ। ਇਹ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਪਸਾਰੇਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਦੁਸ਼ਯੰਤ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਯਜਮਾਨਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਤੀਰੰਦਾਜ਼ੀ ਵਿਚ ਦੋਵੇਂ ਅਰਜੁਨਾਂ ਵਾਂਗ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਹੋਵੇਗਾ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਅਜੈਯ ਹੋਵੇਗਾ, ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਪਾਰ ਨਾ ਹੋ ਸਕਣ ਯੋਗ ਹੋਵੇਗਾ। ਸ਼ੇਰਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਬਹਾਦਰ, ਹਿਮਾਲਿਆਂ ਵਾਂਗ ਅਟੱਲ, ਧਰਤੀ ਵਾਂਗ ਧੀਰਜਵਾਨ ਤੇ ਮਾਪਿਆਂ ਵਾਂਗ ਸਹਿਣਸ਼ੀਲ ਹੋਵੇਗਾ। ਆਪਣੇ ਦਾਦਾ ਵਾਂਗ ਨਿਰਪੱਖ, ਸ਼ਿਵ ਵਾਂਗ ਕ੍ਰਿਪਾਲੂ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਆਸਰਾ, ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਭੂ ਲਕਸ਼ਮੀ ਲਈ ਹਨ। ਇਹ ਪੁੱਤਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਭਗਤ ਹੋਵੇਗਾ, ਸਾਰੀਆਂ ਉੱਚ ਗੁਣਾਂ ਤੇ ਮਹਾਨਤਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਰੰਤਿਦੇਵ ਵਾਂਗ ਦਾਨੀ ਤੇ ਯਯਾਤੀ ਵਾਂਗ ਧਰਮਾਤਮਾ। ਇਸ ਦੀ ਸਥਿਰਤਾ ਬਲੀ ਵਾਂਗ ਹੋਵੇਗੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਭਗਤੀ ਵਿਚ ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਵਾਂਗ, ਇਹ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨਾ ਕਰੇਗਾ ਤੇ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰੇਗਾ। ਇਹ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਉਤਪਾਦਕ ਤੇ ਪੱਥ ਤੋਂ ਭਟਕਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਦੰਡਕ ਹੋਵੇਗਾ; ਧਰਮ ਲਈ ਇਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕਲੀ ਨੂੰ ਰੋਕੇਗਾ। ਜਦੋਂ ਇਸ ਨੂੰ ਤਖਸ਼ਕ ਸਾਂਪ ਦੁਆਰਾ ਮੌਤ ਆਉਣ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਮਿਲੇਗਾ, ਜੋ ਕਿ ਰਿਸ਼ੀਪੁੱਤਰ ਵਲੋਂ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇਗਾ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਭ ਮੋਹ ਛੱਡ ਕੇ ਹਰੀ ਦੇ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਗਾ। ਅਸਲ ਆਤਮਾ ਦਾ ਗਿਆਨ ਲੈਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਇਹ ਵਿਆਸਪੁੱਤਰ ਰਿਸ਼ੀ ਤੋਂ ਉਪਦੇਸ਼ ਸੁਣੇਗਾ ਅਤੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਕੇ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਸਿੱਧਾ ਪਰਮ ਪਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਗਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਭਵਿੱਖ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦੇ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਹ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਜੋ ਕੁਝ ਪਹਿਲਾਂ ਵੇਖ ਚੁੱਕਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਆਧਾਰ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪਰੀਖਿਆ ਲਏਗਾ। ਉਹ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧਣ ਲੱਗਿਆ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਵਲੋਂ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਲਕੜੀਆਂ ਵਾਂਗ ਪਾਲਿਆ ਗਿਆ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਉੱਤੇ ਹੋਏ ਅਪਰਾਧ ਦੀ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਵਜੋਂ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨਾ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਟੈਕਸ ਜਾਂ ਜੁਰਮਾਨਿਆਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਹੋਰ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਧਨ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ। ਉਸ ਦੇ ਭਾਵ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੇ, ਅਚ੍ਯੁਤ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਨਾਲ, ਉੱਤਰੀ ਦਿਸਾ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਧਨ ਲਿਆਇਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਿਲੇ ਧਨ ਨਾਲ, ਧਰਮਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਤਿੰਨ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨਾ ਕੀਤੀਆਂ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਆਦਰ ਤੇ ਡਰ ਨਾਲ ਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਰਾਜੇ ਦੇ ਨਿਮੰਤਰਣ ਤੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੁਆਰਾ ਰਾਜੇ ਦੀ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਵਾ ਕੇ, ਕੁਝ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਲਈ ਵਸੇ ਰਹੇ। ਫਿਰ, ਰਾਜੇ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਆਪਣੇ ਸਾਕਿਆਂ ਨਾਲ, ਅਰਜੁਨ ਅਤੇ ਯਾਦਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਦੁਆਰਕਾ ਵਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਹਰੀ ਦੇ ਇਸ ਬਚਪਨ ਵਾਲੇ ਚਮਤਕਾਰ—ਆਪਣੇ ਭਗਤ ਦੀ ਰੱਖਿਆ—ਨੂੰ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਲੜਕੇ ਆਪਣੇ ਜਵਾਨੀ ਵਿਚ ਅਦਭੁਤ ਸਮਝ ਕੇ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਪਰ ਇਹ ਹੈਰਾਨੀ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਪਰਮ ਕਰਤਾ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਜਹੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਅਘਾਸੁਰ ਵਰਗਾ ਪਾਪੀ ਵੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਹਰੀ ਨੇ ਛੂਹਿਆ, ਆਤਮ-ਸਮਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਗਿਆ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਲਈ ਬਹੁਤ ਹੀ ਅਲਭ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੇ ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਹੀ ਹਰੀ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਮਨ ਵਿਚ ਧਾਰ ਲਈ, ਉਹ ਭੀ ਭਗਤੀ ਦੇ ਉੱਚੇ ਪਥ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ; ਤਾਂ ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਭਰਮ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਸਦਾ ਆਤਮਿਕ ਆਨੰਦ ਵਿਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਕੀ ਗੱਲ ਕਰੀਏ! ਸੂਤ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: “ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਦਵਿਜੋ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਦੀਆਂ ਅਦਭੁਤ ਲੀਲਾਵਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਫਿਰ ਸੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਮਨ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਵਿਚ ਲੀਨ ਸੀ। ਰਾਜੇ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਹਰੀ ਨੇ ਜੋ ਬਚਪਨ ਵਿਚ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਲੜਕੇ ਆਪਣੀ ਜਵਾਨੀ ਵਿਚ ਕਿਵੇਂ ਗਾ ਸਕਦੇ ਸਨ, ਜਦਕਿ ਉਹ ਵੱਖਰੀ ਵਾਰੀ ਹੋਇਆ ਸੀ? ਹੇ ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ ਤੇ ਪੂਜਨੀਯ ਗੁਰੂ, ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਪਰਮ ਅਚੰਭਾ ਦੱਸੋ; ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਇਹ ਹਰੀ ਦੀ ਮਾਇਆ ਦਾ ਖੇਡ ਹੈ—ਇਸ ਦੀ ਹੋਰ ਕੋਈ ਵਿਆਖਿਆ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ। ਅਸੀਂ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਗੁਰੂ, ਭਾਵੇਂ ਅਸੀਂ ਸਿਰਫ ਨਾਂ ਦੇ ਹੀ ਕਸ਼ਤਰੀ ਹਾਂ, ਪਰ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲੋਂ ਸਦਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀ ਰਹੇ ਹਾਂ।“ ਸੂਤ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: “ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਬਦਰਾਯਣਪੁੱਤਰ (ਸੁਕਦੇਵ) ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਅਨੰਤ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਲੀਨ ਸਨ, ਯਾਦ ਆਉਣ ਉੱਤੇ, ਥੋੜੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਬਾਹਰਲੇ ਜਗਤ ਵਿਚ ਆਏ ਤੇ ਭਾਗਵਤ ਮਹਾਨ ਭਗਤ ਨੂੰ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ: ‘ਹੇ ਦਵਿਜੋ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਪੁੱਛਿਆ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹਰੀ ਦੇ ਲੀਲਾਵਾਨ ਅਵਤਾਰਾਂ ਤੇ ਕਰਤੱਬਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਕਥਾ ਸੁਣਾਈ ਹੈ। ਜੋ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਡਿੱਗੇ ਹੋਣ, ਪਰੇਸ਼ਾਨ, ਜ਼ਖਮੀ ਜਾਂ ਬੇਸਹਾਰਾ ਹੋਣ, ਜੇ ਉਹ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ "ਹਰੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ" ਆਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਅਨੰਤ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਹੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੁੱਖ ਮਿਟਾ ਦੇਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਹਨੇਰੇ ਤੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਕਥਾਵਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਜਿਕਰ ਨਹੀਂ, ਫ਼ਜ਼ੂਲ ਤੇ ਝੂਠੀਆਂ ਹਨ; ਸੱਚ, ਮੰਗਲ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਉਹੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਹਰੀ ਦੇ ਗੁਣ ਉਚਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹੀ ਕਥਾ ਸੁੰਦਰ, ਮਨਮੋਹਣੀ, ਸਦਾ ਨਵੀਂ ਤੇ ਮਨ ਦੇ ਵੱਡੇ ਉਤਸਵ ਵਾਂਗ ਹੈ; ਉਹੀ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਸੁੱਕਾ ਦੇਂਦੀ ਹੈ—ਜਦੋਂ ਉੱਚੀ ਖ਼ਿਆਤ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਹੜੀ ਵੀ ਵਾਣੀ, ਭਾਵੇਂ ਕਿੰਨੀ ਵੀ ਸ਼ੈਲੀਦਾਰ ਹੋਵੇ, ਜੇ ਉਹ ਹਰੀ ਦੇ ਜਗਤ-ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨਾਮ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ, ਉਹ ਕਾਂਵਾਂ ਦੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਵਾਲੇ ਥਾਂ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਹੰਸ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ; ਜਿੱਥੇ ਅਚ੍ਯੁਤ ਹੈ, ਉਥੇ ਹੀ ਸੱਚੇ ਭਗਤ ਹਨ। ਜਿਹੜੀ ਕਥਾ, ਭਾਵੇਂ ਛੰਦ ਵਿਚ ਅਪੂਰਨ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਜੇ ਉਸ ਵਿਚ ਅਨੰਤ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਨਾਮ ਅਤੇ ਗੁਣ ਹਨ, ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਦੁੱਖ ਧੋ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਭਲੇ ਲੋਕ ਉਸ ਨੂੰ ਸੁਣਦੇ, ਗਾਂਦੇ ਅਤੇ ਉਚਾਰਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਅਚ੍ਯੁਤ, ਜੋ ਕਰਮ ਰਾਗ ਰਹਿਤ ਹੋਣ, ਜਾਂ ਸ਼ੁੱਧ ਗਿਆਨ, ਜੇਕਰ ਉਹ ਤੇਰੀ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਣ, ਉਹ ਨਹੀਂ ਚਮਕਦੇ; ਤਾਂ ਫਿਰ ਹੋਰ ਕਰਮ, ਜੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਨਾ ਹੋਣ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਚਿਰਸਥਾਈ ਮੰਗਲ ਦੇ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਜੀਵਨ ਦੇ ਸਭ ਯਤਨ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਵਰਣਾਸ਼੍ਰਮ ਧਰਮ, ਤਪ, ਜਾਂ ਅਧਿਐਨ ਰਾਹੀਂ ਕੀਤੇ ਜਾਣ, ਉਹ ਉੱਤਮਤਾ ਤਾਂ ਹੀ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸ੍ਰੀਧਰ ਦੇ ਚਰਣਾਂ ਦੀ ਅਟੁੱਟ ਯਾਦ, ਅਤੇ ਹਰੀ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸੁਣਨ ਤੇ ਗਾਉਣ ਰਾਹੀਂ, ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਯਾਦ ਸਾਰੇ ਅਮੰਗਲਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਭਲਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਮਨ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਪਰਮ ਆਤਮ-ਭਗਤੀ ਤੇ ਗਿਆਨ-ਵੈਰਾਗ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਸੱਚਮੁੱਚ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਦਵਿਜ ਹੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਸਦਾ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਜੋ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਸਰਵ-ਆਤਮਾ ਤੇ ਸਰਵ-ਸੰਚਾਲਕ ਹਨ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਸਥਿਰ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ। ਮੈਂ ਵੀ, ਉਹ ਆਤਮ-ਤੱਤਵ, ਜੋ ਮੈਂ ਕਦੇ ਪਹਿਲਾਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਕੋਲੋਂ ਸੁਣਿਆ ਸੀ, ਯਾਦ ਕਰ ਲਿਆ, ਜਦੋਂ ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ ਰਾਜਾ ਉਪਵਾਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਸੀ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਕਰਤੱਬ ਸੁਣਾਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਸਾਰੇ ਅਮੰਗਲ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਅਟੱਲ ਮਨ ਅਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ, ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ, ਇਸ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਭਗਤ ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ ਦੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਲੋਂ ਕਹੀਆਂ ਗਈਆਂ, ਜੋ ਮਨੁੱਖੀ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਉਚਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ।