ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਜਦੋਂ ਨਵਾਂ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਬਾਰੇ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਇਹ ਬੱਚਾ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਨੁਰਾਤਾ ਦੇ ਨਾਂਅ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਵੇਗਾ—ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ। ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਇਹ ਮਹਾਨ ਭਗਤ ਤੇ ਉੱਚ ਆਤਮਾ ਹੋਵੇਗਾ।” ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਕੀ ਇਹ ਬੱਚਾ ਸਾਡੇ ਰਾਜਵੰਸ਼ ਦੇ ਮਹਾਨ, ਧਰਮੀ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਪੰਥ ਤੇ ਚੱਲੇਗਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗੇ ਤੇ ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਸਦਾ ਸਲਾਹੁੰਦੇ ਹਨ?” ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਹੇ ਪ੍ਰਿਥਾ ਪੁੱਤਰ, ਇਹ ਬੱਚਾ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੱਚੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇਗਾ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਖਵਾਕੂ ਵਾਂਗ। ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਅਤੇ ਸੱਚਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਦਸ਼ਰਥ ਪੁੱਤਰ ਰਾਮ ਸੀ। ਇਹ ਦਾਨੀ ਅਤੇ ਸਭ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਸ਼ਿਬੀ ਰਾਜਾ ਵਾਂਗ। ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਧਾਵੇਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਦੁਸ਼ਯੰਤ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਯਸ਼ਵੰਤ ਹੋਇਆ। ਧਨੁਰਧਾਰੀ ਵਿੱਚ ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਅਰਜੁਨਾਵਾਂ ਦੀ ਸਮਾਨਤਾ ਰਖੇਗਾ; ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਅਜੈਯ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਅਤਿਕ੍ਰਮਣਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ। ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਹਿਮਾਲਿਆ ਵਾਂਗ ਅਟੱਲ, ਧਰਤੀ ਵਾਂਗ ਧੀਰਜੀ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਵਾਂਗ ਸਹਿਣਸ਼ੀਲ ਹੋਵੇਗਾ। ਆਪਣੇ ਦਾਦਾ ਵਾਂਗ ਨਿਰਪੱਖ, ਸ਼ਿਵ ਵਾਂਗ ਕ੍ਰਿਪਾਲੂ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ, ਜਿਵੇਂ ਲਕਸ਼ਮੀ ਲਈ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ। ਇਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਭਗਤ ਹੋਵੇਗਾ, ਸਭ ਉੱਚ ਗੁਣਾਂ ਅਤੇ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ; ਦਾਨ ਵਿੱਚ ਰੰਤਿਦੇਵ ਵਾਂਗ, ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਯਯਾਤੀ ਵਾਂਗ। ਸਥਿਰਤਾ ਵਿੱਚ ਬਲੀ ਰਾਜਾ ਵਰਗਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਵਾਂਗ; ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨਾ ਕਰੇਗਾ ਅਤੇ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰੇਗਾ। ਇਹ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਉਤਪਾਦਕ ਅਤੇ ਪਥ ਤੋਂ ਭਟਕਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਦਮਨਕਾਰੀ ਹੋਵੇਗਾ; ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਕਲੀ ਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਰੋਕੇਗਾ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਸੁਣੇਗਾ ਕਿ ਤਕਸ਼ਕ, ਜਿਸਨੂੰ ਰਿਸ਼ੀ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਭੇਜਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਲਿਆਉਣ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਾਰੇ ਮੋਹ ਛੱਡ ਕੇ ਹਰੀ ਦੇ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਸਵਰੂਪ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਇਹ ਵਿਆਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਰਿਸ਼ੀ ਤੋਂ ਉਪਦੇਸ਼ ਸੁਣੇਗਾ ਅਤੇ ਗੰਗਾ ਕੰਢੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਕੇ ਨਿਰਭੈ ਹੋ ਕੇ ਸਿੱਧਾ ਪਰਮ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਵੇਗਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦੇ ਕੇ, ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਪਰਤ ਲਿਆ। ਇਹ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ ਨਾਂਅ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਛਲੇ ਵੇਖੇ ਹੋਏ ਅਨੁਭਵਾਂ ਦੇ ਆਧਾਰ 'ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪਰਖ ਕਰੇਗਾ। ਉਹ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪਿਤਾ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਉਸ ਨੂੰ ਲੱਕੜਾਂ ਨਾਲ ਪਾਲਦਾ ਹੋਵੇ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਸਬੰਧੀਆਂ ਵਿਰੁੱਧ ਹੋਈ ਗਲਤੀ ਦਾ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਕਰਨ ਵਾਸਤੇ, ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨਾ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਟੈਕਸ ਜਾਂ ਜੁਰਮਾਨਿਆਂ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਧਨ ਇਕੱਠਾ ਕਰੇ। ਉਸ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੇ, ਅਚੂਤ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਨਾਲ, ਉੱਤਰੀ ਦਿਸਾ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਧਨ ਲਿਆ ਕੇ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਕੱਤਰ ਕੀਤੇ ਧਨ ਨਾਲ, ਧਰਮਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਤਿੰਨ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨਾਵਾਂ ਕਰਵਾਈਆਂ ਅਤੇ ਹਰੀ ਦੀ ਮਹਾਨ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਰਾਜਾ ਦੇ ਸੱਦੇ 'ਤੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵੱਲੋਂ ਰਾਜਾ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਵਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਲਈ ਪਿਆਰ ਵਜੋਂ ਕੁਝ ਮਹੀਨੇ ਉਥੇ ਵਿਅਤੀਤ ਕੀਤੇ। ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਆਪਣੇ ਸਾਕਿਆਂ, ਅਰਜੁਨ ਅਤੇ ਯਾਦਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਦੁਆਰਕਾ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਹਰੀ ਦੇ ਇਸ ਬਚਪਨ ਦੇ ਚਮਤਕਾਰ—ਆਪਣੇ ਭਗਤ ਦੀ ਰੱਖਿਆ—ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਨੌਜਵਾਨ ਲੜਕਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਆਸ਼ਚਰਜ ਨਾਲ ਸੁਣਾਇਆ। ਪਰ ਇਹ ਤਾਂ ਅਚੰਭੇ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਪਰਮ ਕਰਤਾਰ ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਖੇਡਾਂ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਅਘਾਸੁਰ, ਜਿਸ ਦੇ ਪਾਪ ਸਿਰਫ਼ ਛੂਹ ਨਾਲ ਲਹਿ ਗਏ, ਉਹ ਵੀ ਉਹੀ ਅਤਿ ਦੁਲੱਭ ਸਥਿਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਜੋ ਪਾਪੀਆਂ ਲਈ ਵੀ ਆਸਾਨ ਨਹੀਂ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਵਾਰ ਵੀ ਹਰੀ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਟਿਕਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਰਮ ਭਗਤੀ ਦਾ ਪਥ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਉਹ ਜੋ ਮੋਹ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਨਿੱਤ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਆਤਮਾ ਦੀ ਆਨੰਦ ਅਨੁਭੂਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਹੀ ਕੀ। ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਦੁਜਾਤੀ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਅਦਭੁਤ ਚਮਤਕਾਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੁਬਾਰਾ ਸੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਸੀ।” ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਹਰੀ ਨੇ ਜੋ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਲੜਕੇ ਆਪਣੇ ਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਦ ਕਿ ਇਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਮਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ?” “ਹੇ ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ, ਹੇ ਆਦਰਨੀਯ ਅਚਾਰਯ, ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਪਰਮ ਅਚੰਭਾ ਦੱਸੋ; ਇਹ ਤਾਂ ਹਰੀ ਦੀ ਮਾਇਆ ਦਾ ਹੀ ਚਮਤਕਾਰ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ। ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਹਾਂ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਸਿਰਫ਼ ਨਾਂ ਵਾਸਤੇ ਹੀ ਖਸ਼ਤਰੀ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲੋਂ ਨਿੱਤ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀਆਂ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾਵਾਂ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀ ਰਹੇ ਹਾਂ।” ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੱਛਣ ਤੇ, ਬਦਰਾਯਣ ਪੁੱਤਰ (ਸੁਕਦੇਵ ਜੀ), ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਦਾ ਚਿੱਤ ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਸੀ, ਯਾਦ ਆਉਣ ਤੇ, ਬਾਹਰਲੇ ਜਗਤ ਵੱਲ ਮੁੜ ਕੇ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਉਸ ਭਗਤ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।” “ਹੇ ਦੁਜਾਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਪੁੱਛਿਆ, ਮੈਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਲੀਲਾਵਤਾਰ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਆਵਾਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਰਣਨ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਡਿੱਗਦਾ, ਸੰਕਟ ਵਿੱਚ, ਜ਼ਖਮੀ ਜਾਂ ਬੇਬਸ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਹਰੀ ਨੂੰ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਹੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪੀੜ੍ਹ ਸਾਫ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਤਿੱਖਾ ਸੂਰਜ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਹਨੇਰੇ ਤੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਉਡਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਅਤੇ ਕਥਾਵਾਂ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀਆਂ, ਉਹ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਸੁਣੀਆਂ ਜਾਂ ਦੱਸੀਆਂ ਜਾਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ; ਸੱਚ, ਮੰਗਲ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਉਹੀ ਹੈ, ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਉਤਪੰਨ ਕਰੇ। ਉਹੀ ਗੱਲ ਮਨ ਨੂੰ ਖਿੜਾਉਣ ਵਾਲੀ, ਮੋਹਕ, ਨਵੀਂ-ਨਵੀਂ ਤੇ ਨਿੱਤ ਤਾਜ਼ਾ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਉਹੀ ਮਨ ਦੀ ਸਦੀਵੀ ਮਹਾ-ਉਤਸਵ ਹੈ; ਉਹੀ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਸੁੱਕਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ—ਜਦੋਂ ਉੱਤਮ ਯਸ਼ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਹੜੀ ਵੀ ਵਾਣੀ, ਭਾਵੇਂ ਕਿੰਨੀ ਵੀ ਵਿਅਕਰਨ-ਮੁਤਾਬਕ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਜੇ ਉਹ ਹਰੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਕਾਵਾਂ ਦੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਵਾਲੇ ਘਾਟ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਹੰਸ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ; ਜਿੱਥੇ ਅਚੂਤ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ ਭਗਤ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਰਚਨਾ, ਭਾਵੇਂ ਛੰਦ ਵਿੱਚ ਅਪੂਰਨ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਜੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਨਾਮ ਤੇ ਗੁਣ ਹਨ, ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਧੋ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਉਸਨੂੰ ਸੁਣਦੇ, ਗਾਉਂਦੇ ਤੇ ਉਚਾਰਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਅਚੂਤ, ਭਾਵੇਂ ਕਰਮ ਵਾਸਨਾ ਰਹਿਤ ਹੋਣ, ਜਾਂ ਗਿਆਨ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਜੇ ਤੇਰੀ ਭਗਤੀ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਨਹੀਂ ਚਮਕਦੇ; ਫਿਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕਰਮ ਵੀ, ਜੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਚਿਰਸਥਾਈ ਭਲਾਈ ਨਹੀਂ ਲਿਆਉਂਦੇ। ਜਾਤੀ-ਅਸ਼ਰਮ ਦੇ ਕਰਮ, ਤਪ, ਪਾਠ ਜਾਂ ਮਾਣ ਤੇ ਵਧਾਈ ਲਈ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਉੱਦਮ, ਸਿਰਫ਼ ਤਦ ਹੀ ਉੱਤਮ ਹਨ, ਜਦ ਉਹ ਸ੍ਰੀਧਰ ਦੇ ਕਮਲ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਅਟੱਲ ਯਾਦ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਹਰੀ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸੁਣ ਕੇ ਤੇ ਗਾ ਕੇ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਕਮਲ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਯਾਦ ਸਾਰੇ ਅਸ਼ੁਭ ਨਾਸ਼ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਭਲਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਮਨ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀ, ਪਰਮ ਭਗਤੀ ਦਿੰਦੀ, ਅਤੇ ਗਿਆਨ-ਵੈਰਾਗ ਦੇ ਨਾਲ ਅਨੁਭਵ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕਰਵਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੁਜਾਤੀ, ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਬਹੁਤ ਧੰਨ ਹੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਨਾਰਾਇਣ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਸਰਵ-ਆਤਮਾ, ਰਾਜਾ, ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਕਰਕੇ ਨਿੱਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਮੈਂ ਵੀ, ਜਿਸ ਸੱਚ ਆਤਮਾ ਦੀ ਯਾਦ ਹੁਣ ਆਈ, ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਮੁਖਾਰਵਿੰਦ ਤੋਂ ਸੁਣਿਆ ਸੀ, ਜਦ ਰਾਜਾ ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ ਉਪਵਾਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤੇ ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ-ਮੁਨੀਆਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਸੀ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਮਹਾਨ ਕਥਾ ਸੰਪੂਰਨ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ ਰਾਜਾ ਦੀ ਜਨਮਕਥਾ, ਉਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਅਦਭੁਤ ਲੀਲਾ ਦਾ ਵਰਣਨ ਹੈ।