ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਜਦ ਕਿਸਮਤ ਦੀ ਅਟੱਲ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਜਦ ਵੱਡੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗਾਂ ਦੇ ਚਿੱਟੇ ਵਾਲ ਆਪਣੇ ਅੰਤ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਗਏ, ਤਦ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਸਰਵਸ਼ਕਤਿਮਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਵਿ਷্ণੂ ਨੇ ਇਸ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਲਈ ਭੇਜਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਬੱਚਾ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ “ਵਿਸ਼੍ਣੁਰਾਤ” ਦੇ ਨਾਂਅ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਵੇਗਾ—ਵਿਸ਼੍ਣੂ ਵਲੋਂ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ। ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਭਗਤ ਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਇਸ ਉੱਤੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਕੀ ਇਹ ਬੱਚਾ ਸਾਡੇ ਰਾਜਸੀ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਉੱਚੀ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਰੰਪਰਾ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰੇਗਾ? ਉਹ ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਗਿਆਨੀ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਦਾ ਸਿਫਤ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ?” ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਹੇ ਪૃਥਾ ਪੁੱਤਰ, ਇਹ ਬੱਚਾ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੱਚੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਇਕਸ਼ਵਾਕੂ ਸੀ। ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਤੇ ਸੱਚਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਦਸ਼ਰਥ ਪੁੱਤਰ ਰਾਮ ਸੀ। ਦਾਨ ਦੇਣ ਤੇ ਆਸਰਾ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਇਹ ਔਸ਼ੀਨਰ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸ਼ਿਬੀ ਵਾਂਗ ਹੋਵੇਗਾ; ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨੂੰ ਇਹ ਦੁਸ਼ਯੰਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ ਵਿਖੇੜੇਗਾ। ਧਨੁਧਾਰੀ ਵਿੱਚ ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਅਰਜੁਨਾਂ ਵਾਂਗ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਹੋਵੇਗਾ; ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਅਪਰਾਜਿਤ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਅਟੱਲ ਹੋਵੇਗਾ। ਇਹ ਸ਼ੇਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਬਹਾਦੁਰ, ਹਿਮਾਲਿਆ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ, ਧਰਤੀ ਵਾਂਗ ਧੀਰਜਵਾਨ ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਵਾਂਗ ਸਹਿਣਸ਼ੀਲ ਹੋਵੇਗਾ। ਆਪਣੇ ਦਾਦਾ ਵਾਂਗ ਨਿਆਈ, ਸ਼ਿਵ ਵਾਂਗ ਦਇਆਲੂ, ਸਾਰਿਆਂ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਆਸਰਾ, ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਭੂ ਲਕਸ਼ਮੀ ਲਈ ਹਨ। ਇਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿਚ ਲਗਨ ਵਾਲਾ, ਸਾਰੇ ਉੱਤਮ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਤੇ ਮਹਾਨਤਾ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇਗਾ; ਦਾਨ ਵਿੱਚ ਰੰਤਿਦੇਵ ਵਾਂਗ ਤੇ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਯਯਾਤੀ ਵਾਂਗ। ਸਥਿਰਤਾ ਵਿੱਚ ਬਲੀ ਵਾਂਗ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਵਾਂਗ; ਇਹ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯੱਗ ਕਰੇਗਾ ਤੇ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰੇਗਾ। ਇਹ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਉਤਪਾਦਕ ਤੇ ਪਥ ਤੋਂ ਭਟਕਿਆਂ ਦਾ ਦੰਡਕ ਹੋਵੇਗਾ; ਧਰਮ ਦੀ ਰਾਖੀ ਲਈ ਇਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕਲੀ ਨੂੰ ਰੋਕੇਗਾ। ਜਦ ਤක්ෂਕ, ਜੋ ਕਿ ਰਿਸ਼ੀ ਪੁੱਤਰ ਵਲੋਂ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇਗਾ, ਮੌਤ ਦੀ ਸੂਚਨਾ ਦੇਵੇਗਾ, ਤਦ ਇਹ ਸਾਰੇ ਮੋਹ ਤਿਆਗ ਕੇ ਹਰੀ ਦੇ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਗਾ। ਆਪਣੀ ਅਸਲੀ ਸੁਰਤ ਜਾਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਇਹ ਵਿਆਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਰਿਸ਼ੀ ਤੋਂ ਉਪਦੇਸ਼ ਸੁਣੇਗਾ ਅਤੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਕੇ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਸੀਧਾ ਪ੍ਰਭੂ ਕੋਲ ਚਲਾ ਜਾਵੇਗਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦੇ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਗਿਆਨੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਹ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ ਨਾਂਅ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇਖਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਆਧਾਰ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪਰਖ ਕਰੇਗਾ। ਉਹ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਚੰਦਰਮਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧਿਆ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਵਲੋਂ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਪਾਲਿਆ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੂੰ ਕੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਵਧਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਉੱਤੇ ਹੋਏ ਅਪਰਾਧ ਦੀ ਪਛਤਾਵੇ ਵਾਸਤੇ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯੱਗ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਟੈਕਸ ਜਾਂ ਜੁਰਮਾਨਿਆਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕਿਹੜੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਧਨ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ। ਉਸ ਦੀ ਮਨਸ਼ਾ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੇ, ਅਚ੍ਯੁਤ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਨਾਲ, ਉੱਤਰੀ ਦਿਸ਼ਾ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਧਨ ਲਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸੰਸਾਧਨਾਂ ਨਾਲ, ਧਰਮਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਤਿੰਨ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯੱਗ ਕੀਤੇ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਭੀਤੀ ਅਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਹਰੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ। ਰਾਜੇ ਵਲੋਂ ਸੱਦੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਲੋਂ ਰਾਜੇ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਵਾ ਕੇ, ਕੁਝ ਮਹੀਨੇ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਲਈ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਥੇ ਰੁਕੇ। ਫਿਰ, ਰਾਜੇ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਆਪਣੇ ਸਾਕਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਅਰਜੁਨ ਅਤੇ ਯਾਦਵਾਂ ਨਾਲ, ਦੁਆਰਕਾ ਵਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਏ। ਹਰੀ ਦੇ ਇਸ ਬਚਪਨ ਦੇ ਕਾਰਜ—ਆਪਣੇ ਭਗਤ ਦੀ ਰੱਖਿਆ—ਨੂੰ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਮੁੰਡਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨੌਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਅਚੰਭੇ ਨਾਲ ਦੱਸਿਆ। ਇਹ ਕੋਈ ਹੈਰਾਨੀ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਰਵੋਤਮ ਕਰਤਾਰ ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਅਨੇਕ ਲੀਲਾਵਾਂ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਅਘਾਸੁਰ, ਜਿਸਦੇ ਪਾਪ ਸਿਰਫ਼ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਲਹਿ ਗਏ, ਉਹ ਵੀ ਆਤਮਾ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਵੱਲ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਲਈ ਬਹੁਤ ਦੁਲਭ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੇ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਵਾਰ ਹੀ ਮਨ ਵਿਚ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਚਿੱਤਰ ਧਾਰ ਲਿਆ, ਉਹ ਭੀ ਪਰਮ ਭਗਤੀ ਦੇ ਮਾਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਕੀ ਕਹਿਣਾ, ਜੋ ਮੋਹ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਸਦਾ ਆਤਮਿਕ ਆਨੰਦ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: “ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਦੁਜਜਾਤੀਓ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਜਦ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਅਚੰਭੇਜਨਕ ਚਮਤਕਾਰ ਸੁਣੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਸੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕੋਲ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੇ, ਉਸਦਾ ਮਨ ਉਸ pavittar ਕਥਾ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਸੀ। ਰਾਜੇ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਕੰਮ ਹਰੀ ਨੇ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਕੀਤੇ, ਉਹ ਮੁੰਡਿਆਂ ਨੇ ਨੌਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਗਾਏ, ਜਦਕਿ ਉਹ ਵੱਖਰੇ ਸਮੇਂ ਹੋਏ ਸਨ? ਹੇ ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ, ਹੇ ਆਦਰਨੀਯ ਅਚਾਰਯ, ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਪਰਮ ਅਚੰਭਾ ਦੱਸੋ; ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ ਹਰੀ ਦੀ ਮਾਇਆ ਦਾ ਹੀ ਕੰਮ ਹੈ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਕਾਰਣ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ। ਅਸੀਂ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਗੁਰੂ, ਭਾਵੇਂ ਅਸੀਂ ਸਿਰਫ ਨਾਂਅ ਦੇ ਕਸ਼ਤਰੀ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ pavittar ਕਥਾ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਿੱਤ ਪੀਂਦੇ ਹਾਂ। ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: “ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੱਛਣ ਤੇ, ਬਦਰਾਯਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਅਨੰਤ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਸਨ, ਯਾਦ ਆਉਣ ਤੇ, ਥੋੜੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਬਾਹਰ ਆਏ ਅਤੇ ਭਗਵਤ ਭਗਤ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਦੁਜਜਾਤੀਓ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਪੁੱਛਿਆ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਤੇ ਕਰਤੂਤਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀਆਂ ਹਨ। ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਡਿਗੇ ਹੋਏ, ਦੁਖੀ, ਕੱਟੇ ਜਾਂ ਬੇਬਸ ਹੋ ਕੇ ‘ਹਰੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ’ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਆਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਅਨੰਤ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਆ ਵੱਸਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਪੂਰੇ ਤੌਰ ਤੇ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਤੇ ਤਗੜੀ ਹਵਾ ਹਨੇਰੇ ਤੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੀਆਂ ਗੱਲਾਂ, ਕਹਾਣੀਆਂ ਜੋ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀਆਂ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦੱਸਣੀਆਂ; ਸੱਚ, ਮੰਗਲ ਤੇ pavittar ਉਹੀ ਹੈ, ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਗੁਣ ਉਤਪੰਨ ਕਰੇ। ਉਹੀ ਰਸ ਭਰੀ, ਮਨਮੋਹਣੀ, ਸਦਾ ਨਵੀਂ ਤੇ ਨਵੀਂ, ਸਦਾ ਮਨ ਦਾ ਮਹਾ-ਉਤਸਵ ਬਣਦੀ ਹੈ; ਉਹੀ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਸੁੱਕਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ—ਜਦ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮਹਾਨ ਮਹਿਮਾ ਗਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਹੜੀ ਵੀ ਬੋਲ, ਭਾਵੇਂ ਕਿੰਨੀ ਵੀ ਚਿਤਰਲੀ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਜੇਕਰ ਉਹ ਹਰੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਹੀਂ ਉਚਾਰਦੀ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ pavittar ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਕਾਂਵਾਂ ਦੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਵਾਲੇ ਥਾਂ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਹੰਸ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ; ਜਿੱਥੇ ਅਚ੍ਯੁਤ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਹੈ, ਓਥੇ ਹੀ pavittar ਭਗਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਬਾਣੀ, ਭਾਵੇਂ ਛੰਦ ਵਿੱਚ ਅਧੂਰੀ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਜੇਕਰ ਉਸ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਨਾਂਅ ਤੇ ਮਹਿਮਾ ਹਨ, ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਧੋ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਸਜਣ ਉਸਨੂੰ ਸੁਣਦੇ, ਗਾਉਂਦੇ ਤੇ ਉਚਾਰਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਅਚ੍ਯੁਤ, ਭਾਵੇਂ ਕਰਮ ਰਾਗ-ਰਹਿਤ ਹੋਣ ਜਾਂ ਗਿਆਨ pavittar ਹੋਵੇ, ਪਰ ਜੇ ਤੇਰੀ ਭਗਤੀ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਚਮਕਦੇ ਨਹੀਂ; ਫਿਰ ਜੇਕਰ ਵਧੀਆ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕੰਮ ਵੀ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਨਾ ਹੋਣ, ਉਹ ਕਦੇ ਚਿਰ-ਥਿਰ ਮੰਗਲ ਨਹੀਂ ਲਿਆਉਂਦੇ। ਜਤਨ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਜਾਤੀ, ਆਸ਼੍ਰਮ ਦੇ ਕਰਮ, ਤਪ ਜਾਂ ਪਾਠ ਰਾਹੀਂ ਹੋਵੇ, ਉਹੀ ਸਰਵੋਤਮ ਹੈ, ਜਦ ਉਹ ਅਟੱਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੀਧਰ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਯਾਦ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ—ਹਰੀ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਭਾਵ ਭਰਕੇ ਸੁਣ ਕੇ ਤੇ ਗਾ ਕੇ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਯਾਦ ਸਾਰੇ ਅਸ਼ੁਭ ਨਾਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਭਲਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਮਨ ਨੂੰ pavittar ਕਰਦੀ ਹੈ, ਅੰਤਰਯਾਮੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪਰਮ ਭਗਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਗਿਆਨ-ਵੈਰਾਗ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਸੱਚਮੁੱਚ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਦੁਜਜਾਤੀ ਬਹੁਤ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਨਾਰਾਇਣ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਸਰਵ-ਆਤਮਾ, ਸਰਵ-ਨਿਯੰਤਾ ਦੀ ਨਿੱਤ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਉਹਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਧਾਰ ਲਿਆ ਹੈ।