ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਸ਼ੁਭ ਲੱਛਣ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਨਕਸ਼ਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਬਹੁਤ ਹੀ ਮੰਗਲਮਈ ਸੀ, ਤਾਂ ਪਾਂਡਵ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਚਿਰ ਜੀਉਣ ਵਾਲਾ, ਪਾਂਡੁ ਵਾਂਗੂਂ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰ ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕਾ ਸੀ। ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਬੜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਧੌਮਯ, ਕ੍ਰਿਪਾਚਾਰਯ ਅਤੇ ਹੋਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ, ਜਨਮ ਕੁੰਡਲੀ ਬਣਵਾਈ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਕਰਮ-ਕਾਂਡ ਕਰਵਾਏ। ਰਾਜਾ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਮਰਯਾਦਾ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਨੇ ਜਨਮ ਸਥਾਨ ਉੱਤੇ ਸੋਨਾ, ਗਾਂਵਾਂ, ਜ਼ਮੀਨ, ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਭੋਜਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕੀਤਾ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਰਾਜਾ ਦੀ ਵਿਨਮ੍ਰਤਾ ਤੇ ਦਾਨਾਂ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ, "ਹੇ ਪੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੁਹਾਡੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਇਹੀ ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਹੈ।" ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜਦੋਂ ਸਮੇਂ ਦੀ ਲੀਲਾ ਅਟੱਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਚਿੱਟੇ ਵਾਲਾ ਸਮਾਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਓਸ ਵੇਲੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਤੁਹਾਡੀ ਕਲਿਆਣ ਲਈ ਇਸ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ ਹੈ।" "ਇਸ ਕਰਕੇ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਵਿਸ਼ਨੁਰਾਤਾ (ਵਿਸ਼ਨੂ ਵਲੋਂ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ) ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਵੇਗਾ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਇਹ ਮਹਾਨ ਭਗਤ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਹੋਵੇਗਾ।" ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਕੀ ਇਹ ਬੱਚਾ ਸਾਡੇ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਚੱਲੇਗਾ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੋ ਮਹਾਨ ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਸਿਤ ਹੋਏ?" ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਹੇ ਪ੍ਰਿਥਾ ਪੁੱਤਰ, ਇਹ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੱਚੀ ਰਖਿਆ ਕਰੇਗਾ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ ਵਾਂਗੂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਤੇ ਸੱਚਾਈ ਵਿੱਚ ਰਾਮ ਵਾਂਗੂ ਹੋਵੇਗਾ।" "ਦਾਨ ਤੇ ਆਸ਼੍ਰਯ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਬੀ ਵਾਂਗੂ, ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਫੈਲਾਉਣ ਵਿੱਚ ਦushyant ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗੂ।" "ਧਨੁਧਾਰੀ ਵਿੱਚ ਦੋਵੇਂ ਅਰਜੁਨਾਂ ਵਾਂਗੂ, ਅਜੈਯ ਵਾਂਗੂ ਅੱਗ, ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗੂ ਅਟੱਲ।" "ਸ਼ੇਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵਾਂਗੂ ਬਹਾਦੁਰ, ਹਿਮਾਲਿਆ ਵਾਂਗੂ ਅਡੋਲ, ਧਰਤੀ ਵਾਂਗੂ ਧੀਰਜਵਾਨ, ਮਾਪਿਆਂ ਵਾਂਗੂ ਸਹਿਣਸ਼ੀਲ।" "ਆਪਣੇ ਦਾਦਾ ਵਾਂਗੂ ਨਿਆਯਪ੍ਰਿਯ, ਸ਼ਿਵ ਵਾਂਗੂ ਦਇਆਲੂ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਆਸ਼੍ਰਯ, ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਭੂ ਲਕਸ਼ਮੀ ਲਈ।" "ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਭਗਤਿ ਵਿੱਚ ਲੀਨ, ਇਸਦੇ ਅੰਦਰ ਸਾਰੇ ਉੱਚੇ ਗੁਣ ਹਨ, ਦਾਨ ਵਿੱਚ ਰੰਤਿਦੇਵ ਵਾਂਗੂ, ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਯਯਾਤੀ ਵਾਂਗੂ।" "ਅਟਲਤਾ ਵਿੱਚ ਬਲੀ ਵਾਂਗੂ, ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਵਾਂਗੂ, ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜ্ঞ ਕਰੇਗਾ ਤੇ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰੇਗਾ।" "ਇਹ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਚਲਾਏਗਾ, ਪੱਥ ਤੋਂ ਭਟਕਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦੰਡ ਦੇਵੇਗਾ, ਧਰਮ ਦੀ ਰਾਖੀ ਲਈ ਕਲੀ ਨੂੰ ਰੋਕੇਗਾ।" "ਜਦੋਂ ਤਕਸ਼ਕ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀ ਪੁੱਤਰ ਵਲੋਂ ਭੇਜਿਆ ਜਾਵੇਗਾ, ਇਸਦੀ ਮੌਤ ਦੀ ਘੜੀ ਲਿਆਵੇਗਾ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਾਰੇ ਮੋਹ ਛੱਡ ਕੇ ਹਰੀ ਦਾ ਧਾਮ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਗਾ।" "ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਸਰੂਪ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਇਹ ਵਿਆਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਰਿਸ਼ੀ ਤੋਂ ਉਪਦੇਸ਼ ਸੁਣੇਗਾ, ਤੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਨਿਰਭੈ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਹ ਤਿਆਗ ਕੇ ਸਿੱਧਾ ਪਰਮ ਗਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਵੇਗਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਆਦਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਉਹ ਪਰਿੱਛਿਤ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਜਨਮ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪਰਿੱਛਾ ਲਏਗਾ। ਉਹ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਂਗੂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧਣ ਲੱਗਿਆ, ਪਿਤਾ ਉਸ ਦੀ ਰੋਜ਼-ਰੋਜ਼ ਲਕੜੀਆਂ ਨਾਲ ਜਿਵੇਂ ਚੰਦਨ ਦੀ ਅੱਗ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਪਾਲਨਾ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਵਿਰੁੱਧ ਹੋਏ ਅਪਰਾਧ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜ్ఞ ਕਰਨ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਕਰ, ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਜਾਂ ਜੁਰਮਾਨਿਆਂ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਧਨ ਇਕੱਤਰ ਕਰੇ। ਉਸ ਦੀ ਮਨੋਭਾਵਨਾ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਭਰਾ, ਅਚ੍ਯੁਤ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ) ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਨਾਲ, ਉੱਤਰੀ ਦਿਸ਼ਾ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਧਨ ਲਿਆਏ। ਇਸ ਧਨ ਨਾਲ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ, ਜੋ ਧਰਮਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਤਿੰਨ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜ्ञ ਕੀਤੇ ਅਤੇ ਹਰੀ ਦੀ ਭਾਰੀ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਡਰ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਰਾਜਾ ਦੇ ਨਿਮੰਤਰਣ 'ਤੇ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਲੋਂ ਰਾਜਾ ਦੀ ਅਭਿ਷ੇਕ ਕਰਵਾ ਕੇ, ਕੁਝ ਮਹੀਨੇ ਆਪਣੇ ਮਿਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਪ੍ਰੇਮ ਕਰਕੇ ਉਥੇ ਵਿਅਤੀਤ ਕੀਤੇ। ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਆਪਣੇ ਸਾਕਾ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਅਤੇ ਯਾਦਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਦੁਆਰਕਾ ਵਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਇਹ ਹਰੀ ਦੇ ਬਚਪਨ ਦੇ ਚਮਤਕਾਰ, ਆਪਣੇ ਭਗਤ ਦੀ ਉਧਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਨੌਜਵਾਨ ਲੜਕਿਆਂ ਨੇ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਦੇਖੇ ਤੇ ਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਦੱਸੇ। ਪਰ ਇਹ ਅਚੰਭਾ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਪਰਮ ਕਰਤਾਰ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ ਲੀਲਾਵਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਛੂਹ ਨਾਲ ਅਘਾਸੁਰ ਵਰਗਾ ਮਹਾਪਾਪੀ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਆਤਮ-ਸਮਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਗਿਆ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਲਈ ਬਹੁਤ ਔਖੀ ਗੱਲ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੇ ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਹੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵਸਾਈ, ਉਹ ਵੀ ਪਰਮ ਭਗਤੀ ਦੇ ਮਾਰਗ ਨੂੰ ਪਾ ਗਿਆ। ਤਾਂ ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਭਰਮ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਸਦਾ ਆਤਮਾਨੰਦ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਬਾਰੇ ਤਾਂ ਕੀ ਕਹਿਣਾ! ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਦੁਜਾਤੀਓ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਅਦਭੁਤ ਚਰਿੱਤਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਫਿਰ ਸੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, ਉਹ ਪੂਰੇ ਮਨ ਨਾਲ ਉਸ ਪਾਵਨ ਕਥਾ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਸੀ।" ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਕੰਮ ਹਰੀ ਨੇ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਕੀਤੇ, ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਲੜਕੇ ਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਦਕਿ ਉਹ ਵੱਖਰੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਘਟਨਾ ਸੀ?" "ਹੇ ਮਹਾਂਯੋਗੀ, ਹੇ ਆਦਰਨੀਯ ਅਚਾਰਯ, ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਦੱਸੋ, ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਹਰੀ ਦੀ ਮਾਇਆ ਦਾ ਖੇਡ ਹੈ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ।" "ਅਸੀਂ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਅਚਾਰਯ, ਭਾਵੇਂ ਅਸੀਂ ਸਿਰਫ ਨਾਮ ਦੇ ਖੱਤਰੀ ਹਾਂ, ਪਰ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਪਾਵਨ ਕਥਾ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਿੱਤ ਪੀ ਰਹੇ ਹਾਂ।" ਫਿਰ ਸੂਤ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੱਛਣ ਉੱਤੇ, ਬਦਰਾਯਣ ਪੁੱਤਰ (ਸੁਕਦੇਵ ਜੀ), ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਸਨ, ਯਾਦ ਆਉਣ ਉੱਤੇ, ਬਾਹਰੀ ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਥੋੜਾ ਜਿਹਾ ਸਮਾਂ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਭਗਵਤ ਭਗਤ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।" "ਹੇ ਦੁਜਾਤੀਓ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਪੁੱਛਿਆ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਅਤੇ ਚਰਿੱਤਰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸ ਦਿੱਤੇ ਹਨ।" "ਕੋਈ ਵੀ ਮਨੁੱਖ, ਜੇ ਡਿੱਗ ਪਵੇ, ਦੁਖੀ ਹੋਵੇ, ਜ਼ਖਮੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਬੇਬਸ ਹੋਵੇ, ਜੇ ਉਹ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ 'ਹਰੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ' ਆਖੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਜਦੋਂ ਅਨੰਤ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਹੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ-ਕਲੇਸ਼ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਹਨੇਰੇ ਤੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।" "ਜਿਹੜੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਅਤੇ ਕਥਾਵਾਂ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਹੀਂ ਦੱਸਦੀਆਂ, ਉਹ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਸੁਣੀਆਂ ਜਾਂ ਦੱਸੀਆਂ ਜਾਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ; ਸੱਚ, ਮੰਗਲ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਉਹੀ ਹੈ, ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਗੁਣ ਉਤਪੰਨ ਕਰੇ।" "ਉਹੀ ਗੱਲ ਸੁਹਾਵਣੀ, ਮਨੋਹਰ, ਸਦਾ ਨਵੀਂ ਤੇ ਸਦਾ ਤਾਜਗੀ ਭਰੀ ਹੈ; ਉਹੀ ਮਨ ਦਾ ਸਦਾ ਮਹਾਂਉਤਸਵ ਹੈ; ਉਹੀ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦੁਖਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਸੁੱਕਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ—ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਉੱਤਮ ਯਸ਼ੱਸ ਗਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।" "ਜਿਹੜੀ ਵੀ ਬੋਲੀ, ਚਾਹੇ ਕਿੰਨੀ ਵੀ ਸੁੰਦਰ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਜੇ ਉਹ ਹਰੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਹੀਂ ਉਚਾਰਦੀ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਕਾਂਵਾਂ ਦੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਵਾਲੇ ਥਾਂ ਵਾਂਗੂ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਹੰਸ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ; ਜਿੱਥੇ ਅਚ੍ਯੁਤ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਸੱਚੇ ਭਗਤ ਹੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।" "ਉਹ ਰਚਨਾ, ਭਾਵੇਂ ਛੰਦ ਵਿੱਚ ਅਪੂਰਨ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਜੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਅਨੰਤ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਨਾਮ ਤੇ ਗੁਣ ਹਨ, ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਧੋ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਸੱਜਣ ਉਸ ਨੂੰ ਸੁਣਦੇ, ਗਾਂਦੇ ਤੇ ਉਚਾਰਦੇ ਹਨ।