ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਭ੍ਰਿਗੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ, ਸੁਣੋ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਬੱਚਾ ਅਜੇ ਵੀ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਵਿਲੱਖਣ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਬੱਚਾ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਅਸਤਰ ਦੀ ਤਾਪਤੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਵਿੱਚ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਪਰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅਚਾਨਕ ਇੱਕ ਸ਼ੁੱਧ, ਅੰਗੂਠੇ ਜਿੰਨੀ ਛੋਟੀ ਪਰ ਅਦਭੁਤ ਤੇਜਸਵੀ ਆਕृति ਉੱਤੇ ਟਿਕ ਗਈ। ਉਸ ਪੁਰਖ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਸੋਨੇ ਦਾ ਮੋੜ ਸੀ, ਰੰਗ ਕਾਲਾ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਉਹ ਅਚੂਕ ਤੇ ਅਚਿੰਤਯ ਸੀ। ਉਹ ਚਾਰ ਲੰਬੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਚਮਕਦੇ ਕੁੰਡਲ ਪਹਿਨੇ, ਲਾਲ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਗਦਾ ਫੜੀ ਹੋਈ, ਬੱਚੇ ਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਅਜਿਹਾ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਉਲਕਾ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੀ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਗਦਾ ਘੁੰਮਾਉਂਦਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਅਸਤਰ ਦੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੀ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਗਿਆ, ਬਿਲਕੁਲ ਓਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਗੋਵਰਧਨ ਦਾ ਮਾਲਕ ਧੁੰਦ ਨੂੰ ਹਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਬੱਚਾ ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋਇਆ, ਸੋਚਦਾ, "ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ?" ਜਦੋਂ ਉਹ ਖ਼ਤਰਾ ਟਲ ਗਿਆ, ਤਦੋਂ ਉਹ ਅਪਾਰ ਪ੍ਰਭੂ, ਧਰਮ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਅਪਕ, ਬੱਚੇ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਹੀ ਦਸ ਮਹੀਨੇ ਪੂਰੇ ਹੋਣ ਉੱਤੇ ਅਚਾਨਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਸ਼ੁਭ ਲੱਛਣ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ ਅਤੇ ਗ੍ਰਹਿ ਵੀ ਮਿਹਰਬਾਨ ਹੋ ਗਏ, ਤਾਂ ਪਾਂਡਵ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਵਾਰਸ ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮਿਆ, ਪਾਂਡੁ ਵਾਂਗ ਬਲਵਾਨ। ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਨੇ ਧੌਮਯ, ਕ੍ਰਿਪ ਆਦਿਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਬੱਚੇ ਦੀ ਜਨਮ ਕੁੰਡਲੀ ਬਣਵਾਈ, ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਵਾਏ। ਰਾਜਾ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਮਰਯਾਦਾ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਨੇ ਜਨਮ ਸਥਾਨ ਉੱਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸੋਨਾ, ਗਾਂ, ਜ਼ਮੀਨ, ਪਿੰਡ, ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ ਅਤੇ ਚੰਗਾ ਭੋਜਨ ਦਿੱਤਾ। ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਨਿਮਰ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਪੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੁਹਾਡੇ ਘਰ ਇਹੀ ਵਾਰਸ ਹੈ।" "ਜਦੋਂ ਚਿੱਟੇ ਵਾਲਾਂ ਦੀ ਉਮਰ ਪੂਰੀ ਹੋਣ ਲੱਗੇਗੀ, ਤਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਖ਼ੁਦ ਤੁਹਾਡੀ ਕਲਾ ਵਧਾਉਣ ਲਈ ਇਸਨੂੰ ਭੇਜਿਆ ਹੈ।" "ਇਸ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਵਿਸ਼ਨੁਰਾਤਾ — ਵਿਸ਼ਨੂ ਵਲੋਂ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ — ਨਾਮ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਵੇਗਾ। ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਮਹਾਨ ਭਗਤ ਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਹੋਵੇਗਾ।" ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਕੀ ਇਹ ਬੱਚਾ ਸਾਡੇ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭਲੇ ਤੇ ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਸਲਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਧਰਮ ਦਾ ਪੰਥ ਚੱਲੇਗਾ?" ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਹੇ ਪ੍ਰਿਥਾ ਪੁੱਤਰ, ਇਹ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸਹੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇਗਾ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਇਕਸ਼ਵਾਕੂ ਵਰਗਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦਾ ਭਗਤ ਤੇ ਸੱਚਾ, ਦਸ਼ਰਥ ਪੁੱਤਰ ਰਾਮ ਵਾਂਗ।" "ਇਹ ਦਾਨੀ ਤੇ ਆਸਰਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਔਸ਼ੀਨਰ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸ਼ਿਬੀ ਵਾਂਗ; ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਧਾਏਗਾ, ਦੁਸ਼ਯੰਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ।" "ਧਨੁਧਾਰੀ ਵਿੱਚ ਦੋਵੇਂ ਅਰਜੁਨਾਂ ਵਾਂਗ ਮਹਾਨ ਹੋਵੇਗਾ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਅਜੈ, ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਅਟੱਲ।" "ਸ਼ੇਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਬਹਾਦਰ, ਹਿਮਾਲਿਆ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ, ਧਰਤੀ ਵਾਂਗ ਧੀਰਜਵਾਨ, ਮਾਪਿਆਂ ਵਾਂਗ ਸਹਿਣਸ਼ੀਲ।" "ਆਪਣੇ ਦਾਦਾ ਵਾਂਗ ਨਿਰਪੱਖ, ਸ਼ਿਵ ਵਾਂਗ ਦਯਾਲੂ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਆਸਰਾ, ਜਿਵੇਂ ਭਗਵਾਨ ਲਕਸ਼ਮੀ ਲਈ।" "ਇਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਭਗਤ, ਸਾਰੇ ਉੱਚ ਗੁਣਾਂ ਤੇ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਰੰਤੀਦੇਵ ਵਰਗਾ ਦਾਨੀ ਤੇ ਯਯਾਤੀ ਵਾਂਗ ਧਰਮਾਤਮਾ ਹੋਵੇਗਾ।" "ਇਸ ਦੀ ਸਥਿਰਤਾ ਬਲੀ ਵਾਂਗ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਵਾਂਗ ਹੋਵੇਗੀ; ਇਹ ਅਸ਼੍ਵਮੇਧ ਯਜ੍ਞ ਕਰੇਗਾ ਤੇ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰੇਗਾ।" "ਇਹ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਵੰਸ਼ ਵਧਾਏਗਾ, ਪਾਪੀਆਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰੇਗਾ; ਧਰਮ ਲਈ ਕਲੀ ਨੂੰ ਰੋਕੇਗਾ।" "ਜਦੋਂ ਇਸ ਨੂੰ ਤਕਸ਼ਕ ਸੱਪ ਵਲੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਮੌਤ ਦਾ ਪਤਾ ਚਲੇਗਾ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਲੋਂ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਮੋਹ-ਮਾਇਆ ਛੱਡ ਕੇ ਹਰੀ ਦੇ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਵੇਗਾ।" "ਆਤਮਾ ਦੀ ਸੱਚੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਇਹ ਵਿਆਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਰਿਸ਼ੀ ਕੋਲੋਂ ਉਪਦੇਸ਼ ਸੁਣੇਗਾ, ਤੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ, ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ ਸਿੱਧਾ ਉੱਚੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਰਾਪਤ ਹੋਵੇਗਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦੇ ਕੇ, ਸਭ ਗਿਆਨਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਆਦਰ ਸਹਿਤ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਇਹ ਬੱਚਾ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਜੋ ਕੁਝ ਉਸ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇਖਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਆਧਾਰ 'ਤੇ ਇਹ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪਰਖ ਕਰੇਗਾ। ਉਹ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧਣ ਲੱਗਿਆ, ਪਿਤਾ ਵਲੋਂ ਹਰ ਰੋਜ਼, ਜਿਵੇਂ ਹੋਮ ਵਿੱਚ ਲੱਕੜ ਪਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪਾਲਿਆ ਜਾਂਦਾ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਵਿਰੁੱਧ ਹੋਏ ਅਪਰਾਧ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ ਅਸ਼੍ਵਮੇਧ ਯਜ੍ਞ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਧਨ ਮਿਲ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਟੈਕਸ ਜਾਂ ਜੁਰਮਾਨਿਆਂ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਤਰੀਕਿਆਂ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ। ਰਾਜੇ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਭਰਾ, ਅਚ੍ਯੁਤ ਦੇ ਪ੍ਰੇਰਣ ਨਾਲ, ਉੱਤਰੀ ਦਿਸ਼ਾ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਧਨ ਲਿਆਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਕੱਠੇ ਕੀਤੇ ਧਨ ਨਾਲ, ਧਰਮਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਤਿੰਨ ਅਸ਼੍ਵਮੇਧ ਯਜ੍ਞ ਕੀਤੇ, ਅਤੇ ਹਰੀ ਦੀ ਵੱਡੀ ਭੀਤੀ ਤੇ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਰਾਜੇ ਵਲੋਂ ਸੱਦੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਲੋਂ ਰਾਜੇ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਵਾਇਆ ਅਤੇ ਕੁਝ ਮਹੀਨੇ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤ ਵਾਸਤੇ ਠਹਿਰੇ। ਫਿਰ, ਰਾਜੇ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਆਪਣੇ ਸਾਕਿਆਂ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਤੇ ਯਾਦਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਦਵਾਰਕਾ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਹਰੀ ਦੇ ਇਸ ਬਚਪਨ ਦੇ ਕਰਾਮਾਤੀ ਕੰਮ — ਆਪਣੇ ਭਗਤ ਦੀ ਰੱਖਿਆ — ਨੂੰ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਬਚਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ ਵੀ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਚਰਚਾ ਕੀਤੀ। ਇਹ ਕੋਈ ਅਜੀਬ ਗੱਲ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਪਰਮ ਕਰਤਾਰ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ ਲੀਲਾਵਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਛੋਹ ਨਾਲ ਅਘਾ ਵਰਗੇ ਮਹਾਪਾਪੀ ਵੀ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਸ ਨੇ ਭੀ ਇਕ ਵਾਰੀ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ ਮਨ ਵਿੱਚ ਧਾਰ ਲਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਭਗਤੀ ਦਾ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਪੰਥ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ; ਫਿਰ ਉਹ ਜੋ ਮੋਹ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਸਦਾ ਆਤਮਿਕ ਆਨੰਦ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਦਾ ਕੀ ਕਹਿਣਾ। ਸੂਤ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਦਵਿਜ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀਆਂ ਅਦਭੁਤ ਲੀਲਾਵਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਨ ਲਗਾ ਕੇ, ਦੁਬਾਰਾ ਸੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।" ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਕੰਮ ਹਰੀ ਨੇ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਕੀਤੇ, ਉਹ ਬਚਿਆਂ ਨੇ ਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਗਾਏ, ਜਦੋਂ ਇਹ ਵੱਖ ਵੱਖ ਸਮਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ?" "ਹੇ ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ, ਹੇ ਆਦਰਨੀਯ ਅਚਾਰਯ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਇਹ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਦੱਸੋ; ਇਹ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਹਰੀ ਦੀ ਮਾਇਆ ਦਾ ਖੇਡ ਹੈ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ।" "ਅਸੀਂ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਗੁਰੂ, ਭਾਵੇਂ ਅਸੀਂ ਸਿਰਫ ਨਾਂ ਦੇ ਖ਼ਾਤਰ ਕਸ਼ਤਰੀਏ ਹਾਂ, ਪਰ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲੋਂ ਹਰ ਵੇਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀਆਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤਮਈ ਕਥਾਵਾਂ ਸੁਣਦੇ ਹਾਂ।" ਸੂਤ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: "ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਬਦਰਾਯਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਸਨ, ਯਾਦ ਆਉਣ 'ਤੇ ਬਾਹਰਲੇ ਹੋਸ਼ ਵਿੱਚ ਆਏ, ਅਤੇ ਧੀਰੇ-ਧੀਰੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਭਗਵਤ ਭਗਤ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।" "ਹੇ ਦਵਿਜ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਪੁੱਛਿਆ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਭਗਵਾਨ ਦੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਤੇ ਅਵਤਾਰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣਾਈਆਂ ਹਨ।" "ਚਾਹੇ ਕੋਈ ਡਿਗ ਪਵੇ, ਦੁਖੀ ਹੋਵੇ, ਕੱਟਿਆ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਬੇਸਹਾਰਾ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਵੀ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ 'ਹਰੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ' ਆਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।