ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਜਦੋਂ ਬਕਾਸੁਰ ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਲਈ ਦੌੜਿਆ, ਤਦ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਧਰਮੀ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਅਤੇ ਕਮਸਾ ਦੇ ਮਿੱਤਰ ਵੀ ਹਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਚੋਚ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ। ਗਵਾਲ-ਬਾਲਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬਕਾਸੁਰ ਨੂੰ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਜਤਨ ਦੇ, ਬਿਲਕੁਲ ਐਸੇ ਹੀ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਮਹਾਂਵੀਰ ਵਿਰੋਧੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਂਦਾ ਹੋਵੇ। ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਗਵਾਲ-ਬਾਲਾਂ ਨੂੰ ਬੇਹੱਦ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਫਿਰ, ਆਕਾਸ਼ਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਉੱਤੇ ਨੰਦਨ-ਵਨ ਦੇ ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਚੰਬੇ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਵਰਸਾਈਆਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਡੋਲ, ਸ਼ੰਖ ਅਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਯੋਗ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ ਗਵਾਲ-ਬਾਲ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਬਕਾਸੁਰ ਦੇ ਮੁੰਹ ਤੋਂ ਬਚ ਕੇ ਬਾਹਰ ਆਏ, ਤਾਂ ਰਾਮ ਚੰਦ ਜੀ ਦੇ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਸਭ ਗਵਾਲ-ਬਾਲਾਂ ਨੂੰ ਐਸਾ ਲੱਗਿਆ ਜਿਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜਾਨ ਮੁੜ ਆ ਗਈ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਵੱਛਿਆਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ, ਗਾਉਂਦੇ-ਗਾਉਂਦੇ ਵਾਪਸ ਵ੍ਰਜਾ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਇਹ ਘਟਨਾ ਜਦੋਂ ਵਾਪਸ ਪਿੰਡ ਪਹੁੰਚੀ, ਤਾਂ ਗਵਾਲ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਘਰਵਾਲੀਆਂ, ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਅਚੰਭੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ। ਉਹ ਪਿਆਸੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵੱਲ ਤੱਕਦੇ ਰਹੇ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਮੌਤ ਤੋਂ ਮੁੜ ਆਏ ਹੋਣ। ਉਹ ਸੋਚਦੇ, “ਹਾ! ਕਿੰਨੇ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਖ਼ਤਰੇ ਇਸ ਮੁੰਡੇ ਨੇ ਵੇਖੇ ਹਨ। ਸ਼ਾਇਦ ਸਾਡੀਆਂ ਪਿਛਲੀਆਂ ਕੁਝ ਗਲਤੀਆਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹੀ ਇਹ ਡਰ ਸਾਡੀ ਜਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹੈ।” ਪਰ ਉਹ ਮੰਨਦੇ, “ਫਿਰ ਵੀ, ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਦੈਤ ਇਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਹੱਤ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦੇ। ਜਿਹੜੇ ਵੀ ਮਾਰਨ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤਾਂ ਜਿਵੇਂ ਦੀਵੇ ਵਿੱਚ ਪਰਵਾਨੇ ਸੁੱਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।” ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ, “ਸੱਚਮੁੱਚ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ-ਗਿਆਨੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਓਹ ਕਦੇ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਜਿਵੇਂ ਗਰਗ ਆਚਾਰਯ ਨੇ ਕਿਹਾ ਸੀ, ਓਹੀ ਹੁਣ ਸਾਫ਼ ਦਿਖਾਈ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹੈ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨੰਦ ਬਾਬਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਗਵਾਲ-ਜਨ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਤੇ ਰਾਮ ਦੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਆਪਣਾ ਸਮਾਂ ਗੁਜ਼ਾਰਦੇ, ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਦੁੱਖ-ਦਰਦ ਤੋਂ ਬੇਖ਼ਬਰ ਰਹਿੰਦੇ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਬਚਪਨ ਦੇ ਦਿਨ ਛੁਪਾ-ਛੁਪਾਈ, ਨਦੀਆਂ ਤੇ ਬੰਦ ਬਣਾਉਣ ਅਤੇ ਬਾਂਦਰਾਂ ਵਾਂਗੂਂ ਛਲਾਂਗਾਂ ਮਾਰ ਕੇ, ਵ੍ਰਜ ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ ਬਿਤੀਤ ਕਰਦੇ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਸ਼ੌਨਕ ਜੀ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ: “ਅਸ਼ਵਥਾਮਾ ਦੇ ਬ੍ਰਹਮਸ਼ੀਰਸ਼ ਅਸਤਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਉੱਤਰਾ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਬੱਚਾ ਮਰ ਗਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਉਹ ਮੁੜ ਜੀਉਂਦਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਅਸੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਪੈਦਾਇਸ਼, ਉਸ ਦੇ ਮਹਾਨ ਕਰਤੱਬ, ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਗਿਆ—ਇਹ ਸਭ ਸੁਣੀਏ।” “ਜੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਠੀਕ ਲੱਗੇ, ਤਾਂ ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਦੱਸੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਉਤਸ਼ੁਕ ਸਰੋਤਾ ਹਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਇਹ ਗਿਆਨ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।” ਸੂਤ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: “ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਮਹਾਰਾਜ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਜਾ-ਜਨ ਨੂੰ ਪਿਓ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸਾਰੇ ਵਾਸਨਾਵਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਸਦਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦੇ।” ਉਹ ਕੋਲ ਧਨ-ਦੌਲਤ, ਯੱਗ, ਰਾਜ, ਰਾਣੀਆਂ, ਭਰਾ, ਜੰਬੂਦਵੀਪ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਚੋਂ ਵਧ ਕੇ ਸ਼ੋਹਰਤ ਸੀ। ਪਰ, “ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਮੁਕੁੰਦ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਲਈ ਉਹ ਇੱਛਾਵਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਤਰਸਦੇ ਹਨ, ਕੀ ਮਹੱਤਵ ਰੱਖਦੀਆਂ ਹਨ? ਜਿਵੇਂ ਭੁੱਖੇ ਰਾਜੇ ਲਈ ਹੋਰ ਵਸਤੂਆਂ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਕਾਰਣ ਬਣਦੀਆਂ ਹਨ।” “ਹੇ ਭਰਿਗੁ ਵੰਸ਼ਜ, ਜਦ ਉਹ ਬੱਚਾ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜੀਵ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜਦ ਉਹ ਅਸਤਰ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜ ਰਿਹਾ ਸੀ।” ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਨਿਰਮਲ, ਅੰਗੂਠੇ ਜਿੰਨੀ ਉੱਚੀ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਮੁਕੁਟ ਵਾਲੀ, ਕਾਲੀ ਚਮੜੀ ਵਾਲੀ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੀ, ਅਦਭੁਤ ਅਤੇ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਆਕ੍ਰਿਤੀ ਦੇਖੀ। ਉਹ ਚਾਰ ਲੰਬੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਚਮਕਦਾਰ ਕੁੰਡਲਾਂ, ਲਾਲ-ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ, ਗਦਾ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜੀ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮਦਾ, ਗਦੇ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮਾਉਂਦਾ, ਬੱਚੇ ਦੇ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਦੀ ਗਦੇ ਨਾਲ, ਅਸਤਰ ਦੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਐਸੇ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਗਵਾਲਾਂ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਧੁੰਦ ਨੂੰ ਹਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਬੱਚਾ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ, “ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ?” ਜਦ ਖ਼ਤਰਾ ਟਲ ਗਿਆ, ਤਦ ਉਹ ਅਣਮਾਪ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਥਾਂ ਤੇ ਹੀ, ਦਸ ਮਹੀਨੇ ਪੂਰੇ ਹੋਣ ਉੱਤੇ, ਬੱਚੇ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ, ਜਦ ਸਾਰੇ ਸ਼ੁਭ ਲੱਛਣ ਉਪਜੇ ਅਤੇ ਨਕਸ਼ਤ੍ਰ ਅਨੁਕੂਲ ਹੋਏ, ਤਦ ਪਾਂਡਵ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਵਾਰਿਸ਼, ਪਾਂਡੂ ਵਰਗੇ ਬਲ ਨਾਲ, ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮਿਆ। ਰਾਜਾ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ—ਧੌਮਯ, ਕ੍ਰਿਪ ਆਦਿ—ਨਾਲ ਬੱਚੇ ਦੀ ਜਨਮ-ਕੁੰਡਲੀ ਬਣਵਾਈ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ-ਮੰਗਲ ਰਸਮਾਂ ਕਰਵਾਈਆਂ। ਰਾਜਾ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਮੂਲ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜਨਮ-ਸਥਾਨ ਉੱਤੇ ਸੋਨਾ, ਗਾਂਵਾਂ, ਜ਼ਮੀਨ, ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ ਅਤੇ ਉੱਤਮ ਭੋਜਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਨਿਮਰ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਪੁਰੂ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ, ਇਸ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਇਹ ਬੱਚਾ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਹੈ।” “ਜਦ ਕਾਲ ਦਾ ਚੱਕਰ ਆਪਣੇ ਅੰਤ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚੇ, ਤਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਹਾਡੀ ਕਲਿਆਣ ਲਈ ਇਸ ਨੂੰ ਭੇਜਦੇ ਹਨ।” “ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਵਿਸ਼ਨੁਰਾਤ ਨਾਂ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਏਗਾ—ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਵੱਲੋਂ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ। ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਮਹਾਨ ਭਗਤ ਅਤੇ ਉੱਚ ਆਤਮਾ ਹੋਏਗਾ।” ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਪੁੱਛਦੇ, “ਕੀ ਇਹ ਬੱਚਾ ਸਾਡੇ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜ-ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਰਮ ਦੇ ਮਾਰਗ ਉੱਤੇ ਚੱਲੇਗਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਚੰਗੇ ਅਤੇ ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਕਰਦੇ ਹਨ?” ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਖਦੇ, “ਹੇ ਪ੍ਰਿਥਾ ਪੁੱਤਰ, ਇਹ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸੱਚਾ ਰਖਵਾਲਾ ਹੋਏਗਾ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ ਵਾਂਗ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦਾ ਭਗਤ ਅਤੇ ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ, ਰਾਮ ਚੰਦ ਜੀ ਵਾਂਗ।” “ਇਹ ਦਾਨੀ ਤੇ ਆਸਰਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੋਏਗਾ, ਔਸ਼ੀਨਰ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸ਼ਿਬੀ ਵਾਂਗ; ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਵਧਾਏਗਾ, ਦushyant ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ।” “ਧਨੁਧਾਰੀ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਦੋਵੇਂ ਅਰਜੁਨਾਂ ਵਾਂਗ; ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਅਜੈ, ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਪਾਰ ਲੰਘਣਾ ਔਖਾ।” “ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਬਹਾਦਰ, ਹਿਮਾਲਿਆ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ, ਧਰਤੀ ਵਾਂਗ ਧੀਰਜਵਾਨ, ਅਤੇ ਮਾਪਿਆਂ ਵਾਂਗ ਸਹਿਣਸ਼ੀਲ।” “ਆਪਣੇ ਦਾਦਾ ਵਾਂਗ ਨਿਆਈ, ਸ਼ਿਵ ਵਾਂਗ ਦਇਆਲੂ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਆਸਰਾ, ਜਿਵੇਂ ਲਕਸ਼ਮੀ ਲਈ ਪ੍ਰਭੂ।” “ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਭਗਤ, ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਅਤੇ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ ਯੁਕਤ; ਦਾਨ ਵਿੱਚ ਰੰਤਿਦੇਵ ਵਾਂਗ, ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਯਯਾਤੀ ਵਾਂਗ।” “ਸਥਿਰਤਾ ਵਿੱਚ ਬਲੀ ਵਾਂਗ, ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਵਾਂਗ; ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯੱਗ ਕਰੇਗਾ ਅਤੇ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰੇਗਾ।” “ਇਹ ਰਾਜ-ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਵੰਸ਼ ਵਧਾਏਗਾ ਅਤੇ ਮਾਰਗ ਤੋਂ ਭਟਕਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦੇਵੇਗਾ; ਧਰਮ ਲਈ ਕਲੀ ਨੂੰ ਰੋਕੇਗਾ।” “ਜਦ ਤਖ਼ਸ਼ਕ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀ ਪੁੱਤਰ ਵੱਲੋਂ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇਗਾ, ਇਸ ਦੀ ਮੌਤ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਲਿਆਏਗਾ, ਤਦ ਇਹ ਸਭ ਮੋਹ ਛੱਡ ਕੇ ਹਰੀ ਦੇ ਧਾਮ ਪਹੁੰਚ ਜਾਵੇਗਾ।” “ਆਤਮਾ ਦੇ ਸੱਚੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਇਹ ਵਿਆਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਰਿਸ਼ੀ ਤੋਂ ਸੁਣੇਗਾ ਅਤੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਆਪਣਾ ਸ਼ਰੀਰ ਤਿਆਗ ਕੇ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਸਿੱਧਾ ਪਰਮ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਵੇਗਾ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸਾਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਦੱਸ ਕੇ, ਆਦਰ ਨਾਲ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਇਹ ਬੱਚਾ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ, ਜੋ ਕੁਝ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇਖਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਆਧਾਰ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪਰੀਖਿਆ ਕਰੇਗਾ। ਇਹ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਂਗ ਵਧਿਆ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਆਪਣੇ ਪਿਓ ਵਲੋਂ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਪਾਲਣਾ ਦੀ ਲੱਕੜ ਵਾਂਗ ਪਾਲਿਆ ਗਿਆ।