ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਵਾਰ, ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਮਿੱਤਰ ਗੋਪ-ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਖੇਡ ਰਹੇ ਸਨ। ਅਚਾਨਕ, ਬਕਾਸੁਰ ਨਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਜ਼ਬਰਦਸਤ ਰਾਖਸ, ਜੋ ਸੂਰਤ ਵਿੱਚ ਬਗਲਾ ਬਣ ਆਇਆ ਸੀ, ਤੇਜ਼ ਚੋਚ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ। ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਦੇਖ ਕੇ ਰਾਮਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਗੋਪ-ਬੱਚੇ ਐਵੇਂ ਹੋ ਗਏ ਜਿਵੇਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੋਂ ਪ੍ਰਾਣ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਹੋਸ਼-ਹਵਾਸ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਏ। ਪਰ ਗੋਪਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜਗਤ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਬਕਾਸੁਰ ਦੇ ਮੂੰਹ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਸਾੜ ਦਿੱਤੀ। ਦਰਦ ਨਾਲ ਤੜਪ ਕੇ ਬਕਾਸੁਰ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਥੁੱਕ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉਹ ਮੁੜ ਆਪਣੀ ਚੋਚ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਆਇਆ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਧਰਮਾਤਮਾਵਾਂ ਦੇ ਰਾਖੇ ਅਤੇ ਕਮਸ ਦੇ ਮਿੱਤਰ ਵੀ ਸਨ, ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਬਕਾਸੁਰ ਦੀ ਚੋਚ ਫੜ ਲਈ। ਗੋਪ-ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਬੜੀ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਉਹਨੂੰ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ—ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀਰ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚਮਕ ਉਠੇ। ਇਸ ਜਿੱਤ ਤੇ, ਅਕਾਸ਼ ਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਉੱਤੇ ਨੰਦਨ ਬਾਗਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲ ਤੇ ਚੰਬੇ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਵਰਸਾਈਆਂ, ਢੋਲ, ਸ਼ੰਖ ਅਤੇ ਸਤਿਕਾਰਕ ਗੀਤ ਗਾਏ। ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ ਗੋਪ-ਬੱਚੇ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਬਕਾਸੁਰ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਰਾਮਾ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਅਜਿਹਾ ਲੱਗਿਆ ਜਿਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਮੁੜ ਜਾਨ ਆ ਗਈ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਚੰਨ੍ਹ ਲੈ ਕੇ, ਬਛੜਿਆਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਵਾਪਸ ਵ੍ਰਜਾ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ, ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਇਹ ਵਾਕਿਆ ਗਾਉਂਦੇ ਹੋਏ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੋਪ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਹੈਰਾਨੀ ਅਤੇ ਡੂੰਘੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵੱਲ ਤਰਸਦੇ ਨੈਤਰਾਂ ਨਾਲ ਤੱਕਦੇ ਰਹੇ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਮੌਤ ਤੋਂ ਮੁੜ ਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਸੋਚਦੇ, “ਹਾਏ! ਇਹ ਮੁੰਡਾ ਕਿੰਨੇ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਖਤਰੇ ਵੇਖ ਚੁੱਕਾ ਹੈ! ਪਤਾ ਨਹੀਂ, ਸ਼ਾਇਦ ਸਾਡੇ ਕਿਸੇ ਪਿਛਲੇ ਪਾਪ ਕਰਕੇ ਹੀ ਇਹ ਡਰ ਸਾਨੂੰ ਘੇਰੇ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਪਰ ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਰਾਖਸ ਕਦੇ ਵੀ ਇਸਦਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਬਿਗਾੜ ਸਕਦੇ; ਉਹ ਜਦੋਂ ਵੀ ਮਾਰਨ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਆਪ ਹੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਰਵਾਨਿਆਂ ਵਾਂਗ ਸੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।” ਉਹ ਮੰਨਦੇ, “ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਦੇ ਝੂਠੀਆਂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀਆਂ; ਜਿਵੇਂ ਮਹਾਨ ਗਰਗ ਆਚਾਰਯ ਨੇ ਕਿਹਾ ਸੀ, ਸਭ ਕੁਝ ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ।” ਇੰਝ ਨੰਦ ਅਤੇ ਹੋਰ ਗੋਪ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਤੇ ਰਾਮਾ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਮਗਨ ਰਹਿੰਦੇ, ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਬੇਖ਼ਬਰ, ਸੁਖੀ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਉਂਦੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਛੋਟੇ-ਛੋਟੇ ਖੇਡਾਂ—ਲੁਕਣ-ਛਿਪਾਈ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਬੰਨ੍ਹ ਬਣਾਉਣ, ਬੰਦਰਾਂ ਵਾਂਗ ਉਛਲਣ—ਵਿੱਚ ਉਹ ਆਪਣਾ ਬਚਪਨ ਵ੍ਰਜ ਵਿੱਚ ਬਿਤਾਉਂਦੇ ਰਹੇ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਸ਼ੌਨਕ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: “ਅਸ਼੍ਵੱਥਾਮਾ ਦੇ ਬ੍ਰਹਮਸ਼ੀਰਸ਼ ਅਸਤਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਉੱਤਰਾ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਜੋ ਬੱਚਾ ਸੀ, ਉਹ ਮਰ ਗਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਉਹ ਮੁੜ ਜੀਉਂਦਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਅਸੀਂ ਉਸਦੇ ਜਨਮ, ਉਸਦੇ ਮਹਾਨ ਕਰਤੱਬਾਂ, ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਆਖਰੀ ਸਮੇਂ ਬਾਰੇ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ, ਤੇ ਇਹ ਵੀ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਉਸਦੇ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਗਿਆ। ਜੇ ਤੁਹਾਡੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਕਥਾ ਸੁਣਾਓ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਸੁਣਨ ਵਾਲੇ ਹਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਗਿਆਨ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਨੇ ਦਿੱਤਾ।” ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: “ਮਹਾਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਆਪਣੇ ਪਰਜਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦੇ ਸਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ ਹਰ ਇੱਛਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਗਏ ਸਨ। ਉਹ ਕੋਲ ਧਨ, ਯਜ, ਰਾਜ, ਰਾਣੀਆਂ, ਭਰਾਵਾਂ, ਜੰਬੂਦਵੀਪ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਅਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਛੁਹਿੰਦੀ ਸ਼ੋਹਰਤ ਸੀ। ਹੇ ਦੁਇਜ ਜਨ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਮੁਕੁੰਦ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਲਈ ਉਹ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਲੋਭਾਵਣੀਆਂ ਹਨ, ਕੀ ਮਹੱਤਵ ਰੱਖਦੀਆਂ ਹਨ? ਜਿਵੇਂ ਭੁੱਖੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਓਵੇਂ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਿਲਦੀਆਂ।” “ਹੇ ਭ੍ਰਿਗੁ ਵੰਸ਼ੀ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਬੱਚਾ ਅਜੇ ਮਾਂ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਅਸਤਰ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜਦੇ ਹੋਏ, ਇੱਕ ਅਦਭੁਤ ਪੁਰਸ਼ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਨਿਰਮਲ, ਅੰਗੂਠੇ ਦੇ ਆਕਾਰ ਦਾ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਮਕੁਟ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਾਮ ਰੰਗ ਦਾ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਚਾਰ ਲੰਬੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਸੁਨਹਿਰੀ ਕੁੰਡਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਗਦਾ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮਦਾ ਹੋਇਆ ਤੇ ਗਦੇ ਨੂੰ ਉਚਾਲਦਾ ਹੋਇਆ, ਅਜਿਹਾ ਰੂਪ ਵੇਖਿਆ।” “ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਉਸ ਅਸਤਰ ਦੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਗਵਾਂ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਧੁੰਦ ਨੂੰ ਹਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਬੱਚਾ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਦੇਖਦਾ ਰਿਹਾ—'ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ?'। ਫਿਰ, ਦਸਵੇਂ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਆਖਿਰ ਤੇ, ਉਹ ਅਪਾਰ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਹਨ, ਅਚਾਨਕ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੀ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਏ।” “ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਸ਼ੁਭ ਲੱਛਣ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ ਅਤੇ ਗ੍ਰਹਿ ਅਨੁਕੂਲ ਹੋਏ, ਤਾਂ ਪਾਂਡਵ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਵਾਰਸ ਮੁੜ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਪਾਂਡੂ ਵਰਗੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ। ਰਾਜਾ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਧੌਮਯ, ਕ੍ਰਿਪ ਆਦਿ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਜਨਮ ਦੀ ਕੁੰਡਲੀ ਬਣਵਾਈ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਕਰਮ ਕਰਵਾਏ। ਰਾਜਾ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਗਿਆਤਾ ਸੀ, ਨੇ ਜਨਮਸਥਾਨ ਤੇ ਸੋਨਾ, ਗਾਂ, ਜ਼ਮੀਨ, ਪਿੰਡ, ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਭੋਜਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ।” “ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਨਿਮਰ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਹੇ ਪੁਰੁ ਵੰਸ਼ੀ, ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।' 'ਜਦੋਂ ਚਿੱਟੇ ਵਾਲ ਆਖਰੀ ਹੱਦ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਣਗੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਅਪਰਮ ਪੁਰਸ਼ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।' 'ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਨੁਰਾਤ (ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਵੱਲੋਂ ਰਖਿਆ ਹੋਇਆ) ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਵੇਗਾ। ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਵੱਡਾ ਭਗਤ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਹੋਵੇਗਾ।'” ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: “ਕੀ ਇਹ ਬੱਚਾ ਸਾਡੇ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਧਰਮਮਈ ਰੀਤ ਤੇ ਚੱਲੇਗਾ—ਉਹ ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਉੱਚ ਆਦਰ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਚੰਗਿਆਂ ਅਤੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਲੋਂ ਸਦਾ ਸਲਾਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ?” ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: “ਹੇ ਪ੍ਰਿਥਾ ਪੁੱਤਰ, ਇਹ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸੱਚਾ ਰਖਵਾਲਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਇਕਸ਼ਵਾਕੂ ਵਾਂਗ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦਾ ਭਗਤ ਅਤੇ ਸੱਚਾ, ਦਸ਼ਰਥ ਪੁੱਤਰ ਰਾਮ ਵਾਂਗ। ਇਹ ਦਾਨੀ ਅਤੇ ਆਸਰਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਔਸ਼ੀਨਰ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸ਼ਿਬੀ ਵਾਂਗ; ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਸ਼ੋਹਰਤ ਫੈਲਾਏਗਾ, ਦੁਸ਼ਯੰਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ।” “ਧਨੁਸ਼ਬਾਜ਼ੀ ਵਿੱਚ ਦੋਵੇਂ ਅਰਜੁਨਾਂ ਵਾਂਗ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਹੋਵੇਗਾ; ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਅਦਮਿਆ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਪਾਰ ਨਾ ਹੋ ਸਕਣ ਯੋਗ। ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਬਹਾਦਰ, ਹਿਮਾਲਿਆ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ, ਧਰਤੀ ਵਾਂਗ ਧੀਰਜਵਾਨ, ਮਾਪਿਆਂ ਵਾਂਗ ਸਹਿਣਸ਼ੀਲ। ਆਪਣੇ ਦਾਦਾ ਵਾਂਗ ਨਿਰਪੱਖ, ਸ਼ਿਵ ਵਾਂਗ ਕ੍ਰਿਪਾਲੂ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਆਸਰਾ, ਜਿਵੇਂ ਭਗਵਾਨ ਲਕਸ਼ਮੀ ਲਈ।” “ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਾ ਭਗਤ, ਸਾਰੇ ਉੱਚ ਗੁਣਾਂ ਤੇ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ; ਰੰਤਿਦੇਵ ਵਾਂਗ ਦਾਨੀ, ਯਯਾਤੀ ਵਾਂਗ ਧਰਮਾਤਮਾ। ਬਲੀ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲਤਾ, ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਵਾਂਗ ਭਗਵਤ ਭਗਤੀ; ਇਹ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜ ਕਰੇਗਾ ਤੇ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰੇਗਾ। ਇਹ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਉਤਪਾਦਕ ਤੇ ਪੱਥ ਤੋਂ ਭਟਕਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ ਹੋਵੇਗਾ; ਧਰਮ ਵਾਸਤੇ ਕਲੀ ਨੂੰ ਰੋਕੇਗਾ। ਜਦੋਂ ਤਕਸ਼ਕ, ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਲੋਂ ਭੇਜਿਆ, ਇਸਦੀ ਮੌਤ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਲਿਆਵੇਗਾ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਮੋਹ ਛੱਡ ਕੇ ਹਰੀ ਦੇ ਪਾਵਨ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਵੇਗਾ।” “ਆਤਮਾ ਦੇ ਸੱਚੇ ਸਵਰੂਪ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਇਹ ਵਿਆਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਰਿਸ਼ੀ ਤੋਂ ਉਪਦੇਸ਼ ਲਏਗਾ, ਤੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ, ਸਿੱਧਾ ਪਰਮ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਵੇਗਾ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਵ੍ਰਿਤਾਂਤ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਤਕ, ਪਿਆਰ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਜੋਤ ਜਗਾਉਂਦਾ ਹੈ।