ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਦਿਨ, ਹਰ ਗੋਪ-ਬੱਚਾ ਆਪਣੇ ਆਪਣੇ ਗੋਛਿਆਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਗਿਆ। ਉਥੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਗੋਛਿਆਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਪੀਣ ਦਿੱਤਾ, ਫਿਰ ਆਪ ਵੀ ਪਾਣੀ ਪੀਤਾ। ਇਸੇ ਵੇਲੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਨਦੀ ਦੇ ਕੋਲ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਅਜੀਬ ਜੀਵ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਦੀ ਵਜਰ-ਚੋਟ ਨਾਲ ਢਹਿ ਗਏ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇਹ ਬਾਕਾਸੁਰ ਸੀ—ਵੱਡਾ ਦੈਤ, ਜਿਸ ਨੇ ਬਗਲੇ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਅਚਾਨਕ ਆਇਆ ਤੇ ਆਪਣੀ ਨੁਕੀਲੀ ਚੋਂਚ ਨਾਲ ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਫੜ ਲਿਆ। ਜਦੋਂ ਗੋਪ-ਮਿੱਤਰਾਂ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਬਾਕਾ ਨੇ ਨਿਗਲ ਲਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਰਾਮਾ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਬੱਚੇ ਜਿਵੇਂ ਜਿੰਦ ਵਿਹੂਣ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਵਾਂਗ ਹੈਰਾਨ ਤੇ ਡਰ ਗਏ। ਪਰ ਗੋਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਆਚਾਰਯ ਵੀ ਹਨ, ਉਹ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਬਾਕਾ ਦੇ ਮੂੰਹ ਦੀ ਜੜ ਸਾੜਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਦਰਦ ਨਾਲ ਬਾਕਾ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਥੁੱਕ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਦੁਬਾਰਾ ਆਪਣੀ ਚੋਂਚ ਨਾਲ ਮਾਰਨ ਲਈ ਟੁੱਟ ਪਿਆ। ਜਦੋਂ ਬਾਕਾ ਨੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਧਰਮੀ ਜਨਾਂ ਦੇ ਰਾਖੇ ਤੇ ਕਮਸਾ ਦੇ ਮਿੱਤਰ ਹਨ, ਨੇ ਆਪਣੇ ਬਲ ਨਾਲ ਬਾਕਾ ਦੀ ਚੋਂਚ ਫੜੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਗੋਪ-ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਬੜੀ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ—ਇੰਝ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਿਰਮੌਰ ਹੋਵੇ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਗੋਪ-ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਈ। ਫਿਰ, ਸੁਰਗਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਬਾਕਾ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਤੇ ਨੰਦਨ-ਬਾਗ ਦੇ ਫੁੱਲ ਤੇ ਜਾਸੂਮੀਂ ਵਰਸਾਏ, ਤੇ ਡੋਲ, ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ-ਭਰੇ ਗੀਤ ਗਾਏ। ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ ਗੋਪ-ਬੱਚੇ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਬਾਕਾ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆਏ, ਤਾਂ ਰਾਮਾ ਦੇ ਆਗੂਪਨ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਲੱਗਿਆ ਜਿਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦ ਆ ਹੀ ਗਈ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਗੋਛਿਆਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ, ਗਾਂਉ ਵਲ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ ਤੇ ਰਸਤੇ ਭਰ ਇਹ ਵਾਕਿਆ ਗਾਂਉਂਦੇ ਰਹੇ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਗੱਲ ਵਾਪਸ ਵੱਸਦੇ ਪਹੁੰਚੀ, ਤਾਂ ਗੋਵਾਲ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਘਰਵਾਲੀਆਂ, ਹੈਰਾਨੀ ਤੇ ਘਣੀ ਪ੍ਰੀਤ ਨਾਲ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਲ ਤਰਸਦੇ ਨੈਣਾਂ ਨਾਲ ਤੱਕਦੇ ਰਹਿ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਮੌਤ ਤੋਂ ਮੁੜ ਆਏ ਹੋਣ। ਉਹ ਸੋਚਦੇ, "ਹਾਏ, ਕਿੰਨੇ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਖਤਰੇ ਇਹ ਮੁੰਡਾ ਸਹਿ ਗਿਆ! ਸ਼ਾਇਦ ਸਾਡੀਆਂ ਪਿਛਲੀਆਂ ਕੋਈ ਕੁਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਇਹ ਡਰ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਆਇਆ ਹੈ।" ਪਰ ਫਿਰ ਉਹ ਮੰਨਦੇ, "ਜੋ ਭਿਆਨਕ ਦੈਤ ਆਉਂਦੇ ਨੇ, ਉਹ ਇਸ ਉੱਤੇ ਹਾਵੀ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ; ਉਹ ਤਾਂ ਦੀਵੇ ਵਿੱਚ ਪੈਣ ਵਾਲੀਆਂ ਤਿੱਦੀਆਂ ਵਾਂਗ ਸੜ ਜਾਂਦੇ ਨੇ।" ਉਹ ਯਾਦ ਕਰਦੇ, "ਸੱਚਮੁੱਚ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ-ਵਿੱਦਵਾਨ ਕਹਿੰਦੇ ਨੇ, ਉਹ ਕਦੇ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ; ਜਿਵੇਂ ਗਰਗ ਆਚਾਰਯ ਨੇ ਕਿਹਾ ਸੀ, ਓਹੀ ਹੋਇਆ।" ਇਉਂ ਨੰਦ ਤੇ ਹੋਰ ਗੋਵਾਲ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਰਾਮਾ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੰਸਾਰੀ ਦੁੱਖ-ਚਿੰਤਾ ਤੋਂ ਬੇਖ਼ਬਰ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਸਮਾਂ ਵਿਅਤੀਤ ਕਰਦੇ। ਇਉਂ ਹੀ ਛੋਟੇ-ਛੋਟੇ ਖੇਡਾਂ—ਲੁਕ-ਮਿੱਠੀ, ਪਾਣੀ ਰੋਕਣ, ਬਾਂਦਰਾਂ ਵਾਂਗ ਛਾਲਾਂ—ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਬਚਪਨ ਵ੍ਰਜ ਵਿੱਚ ਬਿਤਾਇਆ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਸ਼ੌਨਕ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਅਸ਼੍ਵਤਥਾਮਾ ਦੇ ਬ੍ਰਹਮਸ਼ੀਰਸ਼ ਅਸਤਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉੱਤਰਾ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਜੋ ਬੱਚਾ ਸੀ, ਉਹ ਮਰ ਗਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਮਿਲੀ। ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੇ ਜਨਮ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਮਹਾਨ ਲੀਲਾਵਾਂ, ਅੰਤ ਤੇ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਗਿਆ—ਇਹ ਸਭ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ। ਜੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਠੀਕ ਲੱਗੇ, ਤਾਂ ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਕਥਾ ਦੱਸੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਉਹੀ ਜਿਗਿਆਸੂ ਸ਼੍ਰੋਤਾ ਹਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਇਹ ਗਿਆਨ ਦਿੱਤਾ।" ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮਹਾਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਜਾ ਨਾਲ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਵਾਸਨਾਵਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਰਹਿੰਦੇ। ਉਹ ਕੋਲ ਧਨ, ਯੱਗ, ਰਾਜ, ਰਾਣੀਆਂ, ਭਰਾਵਾਂ, ਜੰਬੂਦਵੀਪ ਉੱਤੇ ਅਧਿਕਾਰ, ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੀ ਹੋਈ ਇੱਜ਼ਤ ਸੀ। ਪਰ, ਦੋ-ਜਨਮੇ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਮੁਕੁੰਦ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਲਈ ਉਹ ਚੀਜ਼ਾਂ ਕੀ ਮਤਲਬ ਰੱਖਦੀਆਂ? ਜਿਵੇਂ ਭੁੱਖੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਇਹ ਸਭ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਂਦੇ। ਹੇ ਭ੍ਰਿਗੁ ਵੰਸ਼ਜ, ਜਦੋਂ ਇਹ ਮਹਾਨ ਬੱਚਾ ਅਜੇ ਮਾਂ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅਸਤਰ ਦੀ ਅੱਗ ਸਾੜ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਅਚੰਭਿਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਵੇਖਿਆ। ਉਹ ਰੂਪ ਅੰਗੂਠੇ ਜਿੰਨਾ ਸੀ, ਚਮਕਦਾ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਮੁਕੁਟ ਨਾਲ, ਕਾਲਾ ਰੰਗ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ, ਤੇ ਅਚੂਤ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਚਾਰ ਲੰਮੇ ਬਾਂਹ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਚਮਕਦੇ ਕੁੰਡਲ, ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ, ਤੇ ਗੱਦਾ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਉਹ ਗਰਭ ਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ, ਉੱਡਦੀ ਗੱਦਾ ਨਾਲ, ਅਗਨਿ-ਉਲਕਾ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਰੂਪ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗੱਦਾ ਨਾਲ ਅਸਤਰ ਦੀ ਅੱਗੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਗੋਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਧੁੰਦ ਹਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਬੱਚਾ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ, 'ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ?' ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਖਤਰਾ ਟਲ ਗਿਆ, ਉਹ ਅਨੰਤ, ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਖੇ, ਸਭ-ਵਿਆਪਕ ਪ੍ਰਭੂ, ਦਸ ਮਹੀਨੇ ਪੂਰੇ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਉਸ ਬੱਚੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਸ਼ੁਭ ਲੱਛਣ ਉਪਜੇ, ਤੇ ਨਕਸ਼ਤਰ ਸਾਰੇ ਮਿਠੜੇ ਹੋ ਗਏ, ਤਾਂ ਪਾਂਡੂ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਉਹ ਵੱਡਾ ਬੱਚਾ ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮ ਲਿਆ, ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਪਿਤਾ ਪਾਂਡੂ ਵਰਗਾ ਬਲਸ਼ਾਲੀ। ਰਾਜਾ ਨੇ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ—ਧੌਮਯ, ਕ੍ਰਿਪ ਆਦਿ—ਨਾਲ ਜਨਮ ਕੁੰਡਲੀ ਬਣਵਾਈ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਕਰਮ ਕਰਵਾਏ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹੋਏ, ਜਨਮ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਸੋਨਾ, ਗਾਂਵਾਂ, ਜਮੀਨ, ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ, ਤੇ ਵਧੀਆ ਭੋਜਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਨਿਮਰ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਪੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ, ਤੇਰੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਇਹੀ ਉਹ ਵੱਡਾ ਬੱਚਾ ਹੈ। ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਅਟੱਲ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਜਦੋਂ ਚਿੱਟੇ ਵਾਲ਼ਾ ਚੜ੍ਹਦਾ ਤੇ ਅੰਤ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ, ਤਦ ਇਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਤੇਰੇ ਸੁਖ ਲਈ ਭੇਜਿਆ ਹੈ।" "ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਵਿਸ਼ਨੁਰਾਤਾ—ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਵੱਲੋਂ ਰਾਖਿਆ ਹੋਇਆ—ਨਾਮ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਪਰਸਿੱਧ ਹੋਵੇਗਾ। ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਵੱਡਾ ਭਗਤ ਤੇ ਮਹਾਤਮਾ ਹੋਵੇਗਾ।" ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਕੀ ਇਹ ਬੱਚਾ ਸਾਡੇ ਰਾਜ-ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਪਰੰਪਰਾ ਤੇ ਚਲੇਗਾ? ਉਹ ਮਹਾਨ ਤੇ ਉੱਚੇ ਆਦਰ ਵਾਲੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗਿਆਂ ਤੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਸਲਾਹਿਆ?" ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਪૃਥਾ ਪੁੱਤਰ, ਇਹ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸੱਚਾ ਰਾਖਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ ਵਾਂਗ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਭਗਤ ਤੇ ਸੱਚ-ਵਾਦੀ, ਦਸ਼ਰਥ ਪੁੱਤਰ ਰਾਮ ਵਾਂਗ।" "ਇਹ ਦਾਨੀ ਤੇ ਸ਼ਰਨ-ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਔਸ਼ੀਨਰ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸ਼ਿਬੀ ਵਾਂਗ; ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਫੈਲਾਵੇਗਾ, ਦੁਸ਼ਯੰਤ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ।" "ਧਨੁਧਾਰੀ ਵਿੱਚ ਦੋਵੇਂ ਅਰਜੁਨਾਂ ਵਾਂਗ ਹੋਵੇਗਾ; ਅਣਜਿੱਤ ਜਿਉਂ ਅੱਗ, ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਪਾਰ ਨ ਹੋ ਸਕਣ ਯੋਗ।" "ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਬਹਾਦਰ, ਹਿਮਾਲਿਆ ਵਾਂਗ ਅਟੱਲ, ਧਰਤੀ ਵਾਂਗ ਧੀਰਜੀ, ਤੇ ਮਾਪਿਆਂ ਵਾਂਗ ਸਹਿਣਸ਼ੀਲ।" "ਆਪਣੇ ਦਾਦਾ ਵਾਂਗ ਨਿਰਪੱਖ, ਸ਼ਿਵ ਵਾਂਗ ਦਇਆਲੂ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਆਸਰਾ, ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਭੂ ਲਕਸ਼ਮੀ ਲਈ।" "ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ-ਭਗਤ, ਸਾਰੇ ਉੱਤਮ ਗੁਣਾਂ ਤੇ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ; ਦਾਨ ਵਿੱਚ ਰੰਤਿਦੇਵ ਵਾਂਗ, ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਯਯਾਤੀ ਵਾਂਗ।" "ਅਡੋਲਤਾ ਵਿੱਚ ਬਲੀ ਵਾਂਗ, ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਵਾਂਗ; ਇਹ ਅਸ਼੍ਵਮੇਧ ਯੱਗ ਕਰੇਗਾ ਤੇ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰੇਗਾ।" "ਇਹ ਰਾਜ-ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਉਤਪਾਦਕ ਤੇ ਪਾਪੀਆਂ ਦਾ ਦੰਡਕ ਹੋਵੇਗਾ; ਧਰਮ ਲਈ ਕਲੀ-ਯੁਗ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰੋਕੇਗਾ।