ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਤੇ ਰਾਮ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਗੋਪਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਵਾਪਰਦੇ, ਵਾਹੀ ਗੋਸ਼ਾਲਾ ਵਿੱਚ ਵਧਦੇ ਅਤੇ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਵਾਂਗ ਗਾਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਵਿਹਾਰ ਕਰਦੇ। ਇੱਕ ਦਿਨ, ਹਰ ਇਕ ਮੁੰਡਾ ਆਪਣੀ ਗਾਵਾਂ ਦੀ ਟੋਲੀ ਨੂੰ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਲੈ ਗਿਆ। ਗਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਪਿਲਾ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਖੁਦ ਵੀ ਪਾਣੀ ਪਿਆ। ਉਥੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਜੀਵ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਦੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਵੱਜੀ ਹੋਈ ਪਹਾੜੀ ਵਾਂਗ ਸੀ। ਇਹ ਬਕਾਸੁਰ ਸੀ, ਜੋ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਦੈਤ ਸੀ ਅਤੇ ਕ੍ਰੇਨ (ਬਕ) ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਇਆ। ਉਹ ਅਚਾਨਕ ਆਇਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਤੇਜ਼ ਚੋਚ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਜਬਰਦਸਤੀ ਫੜ ਲਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਬਕਾਸੁਰ ਦੀ ਚੋਚ ਵਿੱਚ ਫੜਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਹੋਰ ਗੋਪ ਮੁੰਡੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਜੀਵਨ ਤੋਂ ਵੰਜਿਤ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ। ਪਰ ਗੋਪਾਂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਅਧਿਆਪਕ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਬਕਾਸੁਰ ਦੇ ਮੂੰਹ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ। ਦਰਦ ਨਾਲ ਤੜਫ ਕੇ, ਬਕਾਸੁਰ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਉਗਲ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਫਿਰ ਚੋਚ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ। ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਖੇ ਅਤੇ ਕਮਸਾ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਸੀ, ਨੇ ਬਕਾਸੁਰ ਦੀ ਚੋਚ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਗੋਪਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਬੜੀ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ, ਬਕਾਸੁਰ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਵਿਅਰਥੀ ਦੇਵਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਆ ਗਈ। ਇਸੇ ਵੇਲੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਉੱਤੇ ਨੰਦਨ ਅਤੇ ਚੰਬੇ ਦੇ ਫੁੱਲ ਵਰਸਾਏ, ਡੰਬ, ਸ਼ੰਖ ਅਤੇ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਗੋਪ ਮੁੰਡੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਬਕਾਸੁਰ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆਇਆ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਹੋਰ ਮੁੰਡਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਜੀਵਨ ਮੁੜ ਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਗਲ ਲਾਇਆ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ, ਗਾਵਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਵਾਪਸ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਆਏ, ਇਸ ਘਟਨਾ ਨੂੰ ਗਾਉਂਦੇ ਹੋਏ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੋਪ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਅਸ਼ਚਰਜ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਤਰਸਦੇ ਹੋਏ ਨੈਣਾਂ ਨਾਲ ਤੱਕਦੇ ਰਹੇ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਮਰ ਕੇ ਮੁੜ ਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ, "ਹਾਏ, ਕਿੰਨੇ ਖਤਰੇ ਇਹ ਮੁੰਡਾ ਭੋਗ ਚੁੱਕਾ! ਸ਼ਾਇਦ ਸਾਡੀ ਕੋਈ ਪਿਛਲੀ ਭੁੱਲ ਇਸ ਡਰ ਦਾ ਕਾਰਣ ਹੈ।" ਪਰ ਉਹ ਵੀ ਸਮਝਦੇ ਕਿ ਇਹ ਡਰਾਉਣੇ ਜੀਵ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕਦੇ; ਮੌਤ ਦੇ ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ ਆਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਤੰਗਿਆਂ ਵਾਂਗ ਸੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਮੰਨਦੇ ਕਿ ਬ੍ਰਹਮ-ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਤਾਂ ਕਦੇ ਝੂਠੀਆਂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀਆਂ; ਜਿਵੇਂ ਗਰਗ ਮੁਨੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਸੀ, ਉਹੀ ਹੋਇਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨੰਦ ਅਤੇ ਹੋਰ ਗੋਪ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਤੇ ਰਾਮ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਰਸ ਲੈ ਕੇ, ਸੰਸਾਰਿਕ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਬੇਖਬਰ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸਮਾਂ ਵਾਪਰਦੇ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਬਚਪਨ ਨੂੰ ਛੁਪਣ-ਛੁਪਾਈ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਬੰਨ ਬਣਾਉਣ ਅਤੇ ਬਾਂਦਰਾਂ ਵਾਂਗ ਉੱਚਲ-ਕੂਦ ਵਿੱਚ ਬਿਤਾਉਂਦੇ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਸ਼ੌਣਕ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਅਸ਼ਵੱਥਾਮਾ ਦੀ ਬ੍ਰਹਮ-ਸ਼ਿਰਸ਼ਾ ਅਸਤ੍ਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਉੱਤਰਾ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਪੈਦਾ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਬੱਚਾ ਮਰ ਗਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਮੁੜ ਜੀਵਤ ਹੋ ਗਿਆ।" "ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੀ ਪੈਦائش, ਉਸ ਦੇ ਮਹਾਨ ਕਰਤਬ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਅੰਤ ਬਾਰੇ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਇਹ ਵੀ ਕਿ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਗਿਆ।" "ਜੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਠੀਕ ਲੱਗੇ, ਤਾਂ ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਸਭ ਦੱਸੋ, ਅਸੀਂ ਉਤਸੁਕ ਸੁਣਨ ਵਾਲੇ ਹਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਨੇ ਗਿਆਨ ਦਿੱਤਾ।" ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਜਾ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਤੋਂ ਅਲੱਗ ਹੋ ਗਏ।" "ਉਹ ਕੋਲ ਧਨ, ਯਜ, ਰਾਜ, ਰਾਣੀਆਂ, ਭਰਾ, ਜੰਬੂਦਵੀਪ ਦੀ ਹਕੂਮਤ ਅਤੇ ਅਸਮਾਨ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਵਾਲੀ ਸ਼ੋਭਾ ਸੀ।" "ਹੇ ਦੁਜਾਤੀ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਮੁਕੁੰਦ ਉੱਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਲਈ ਉਹ ਇੱਛਾਵਾਂ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪਿਆਰੀਆਂ ਹਨ, ਕੀ ਮੱਤਵ? ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਭੁੱਖਾ ਰਾਜਾ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਲੱਭਦਾ, ਉਹ ਵੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ।" "ਹੇ ਭ੍ਰਿਗੁ ਵੰਸ਼ਜ, ਜਦੋਂ ਇਹ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਬੱਚਾ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਅਸਤ੍ਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸੜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ।" "ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਨਿਰਮਲ ਰੂਪ ਦੇਖਿਆ, ਅੰਗੂਠੇ ਦੇ ਆਕਾਰ ਦਾ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਮਕੁਟ ਵਾਲਾ, ਕਾਲਾ ਰੰਗ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ, ਅਚੁਕ, ਅਦਭੁਤ।" "ਚਮਕਦਾ, ਚਾਰ ਲੰਬੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਜੁਮਕੀਆਂ, ਲਾਲ-ਲੋਹੀ ਅੱਖਾਂ, ਗਦਾ ਹਥ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਬੱਚੇ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ, ਗਦਾ ਨੂੰ ਚਮਕਦੇ ਧੂਮकेतੂ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮਾਉਂਦਾ।" "ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਅਸਤ੍ਰ ਦੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਗਾਵਾਂ ਦਾ ਰਾਖਾ ਧੁੰਦ ਨੂੰ ਹਟਾਉਂਦਾ, ਅਤੇ ਬੱਚਾ ਇਹ ਦੇਖਦਾ, ਸੋਚਦਾ, 'ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ?'" "ਫਿਰ, ਉਹ ਅਣਮਾਪ ਪ੍ਰਭੂ, ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਖੇ, ਸਭ ਪਾਸੇ ਵਿਆਪਕ, ਦਸ ਮਹੀਨੇ ਪੂਰੇ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਬੱਚੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੀ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ।" "ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਸ਼ੁਭ ਗੁਣ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ, ਗ੍ਰਹ favourable ਹੋਏ, ਪਾਂਡੂ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਵਾਰਸ ਮੁੜ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਪਾਂਡੂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ।" "ਰਾਜਾ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ—ਧੌਮਯ, ਕ੍ਰਿਪ ਆਦਿ—ਨੂੰ ਬੱਚੇ ਦਾ ਜਨਮ-ਪੱਤਰ ਬਣਵਾਇਆ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਕਰਮ ਕਰਵਾਏ।" "ਰਾਜਾ, ਜੋ ਧਰਮ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਨੇ ਜਨਮ-ਸਥਾਨ 'ਤੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸੋਨਾ, ਗਾਵਾਂ, ਜਮੀਨ, ਪਿੰਡ, ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਭੋਜਨ ਦਿੱਤਾ।" "ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋਏ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਨਮਰ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਹੇ ਪੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੇਰੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਇਹੀ ਹੈ।'" "'ਜਦੋਂ ਚਿੱਟਾ ਵਾਲਾ (ਸਮਾਂ) ਅੰਤ ਉੱਤੇ ਆਉਂਦਾ, ਅਣਰੋਕੀ ਲੀਲਾ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੇ ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਇਸ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ ਹੈ।'" "'ਇਸ ਲਈ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਣੁਰਾਤਾ—ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੁਆਰਾ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ—ਵਾਂਗ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਵੇਗਾ। ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਭਗਤ, ਵੱਡਾ ਆਤਮਾ ਹੋਵੇਗਾ।'" ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "'ਕੀ ਇਹ ਬੱਚਾ ਸਾਡੇ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਰਾਜ-ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਧਰਮ-ਮਾਰਗ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰੇਗਾ, ਜੋ ਚੰਗੇ ਤੇ ਵਿਅਕਤੀ ਵਲੋਂ ਵਡਿਆਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ?'" ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "'ਹੇ ਪ੍ਰਥਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸੱਚਾ ਰਾਖਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਇਕਸ਼ਵਾਕੂ ਵਾਂਗ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦਾ ਭਗਤ ਤੇ ਸਚਬੋਲ, ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਰਾਮ ਵਾਂਗ।'" "'ਉਹ ਵੱਡਾ ਦਾਨੀ ਤੇ ਆਸਰਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਔਸ਼ੀਨਰ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸ਼ਿਬੀ ਵਾਂਗ; ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਵਧਾਏਗਾ, ਦushyanta ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ।'" "'ਉਹ ਤੀਰੰਦਾਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਹੋਵੇਗਾ, ਦੋਵੇਂ ਅਰਜੁਨਾਂ ਵਾਂਗ; ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਅਪਰਾਧ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਪਾਰ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲਾ।'" "'ਸ਼ੇਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਹਿਮਾਲਾ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ, ਧਰਤੀ ਵਾਂਗ ਧੀਰ, ਮਾਪਿਆਂ ਵਾਂਗ ਸਹਿਣਸ਼ੀਲ।'" "'ਪਿਤਾਮਾ ਵਾਂਗ ਨਿਰਪੱਖ, ਸ਼ਿਵ ਵਾਂਗ ਕਰੁਣਾਵਾਨ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਆਸਰਾ, ਜਿਵੇਂ ਲਕਸ਼ਮੀ ਲਈ ਪ੍ਰਭੂ।'" "ਉਹ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ-ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਲੀਨ, ਸਾਰੇ ਉੱਚ ਗੁਣਾਂ ਤੇ ਮਹਾਨਤਾ ਵਾਲਾ, ਰੰਤਿਦੇਵ ਵਾਂਗ ਦਾਨੀ, ਯਯਾਤੀ ਵਾਂਗ ਧਰਮਵਾਨ।" "ਸਥਿਰਤਾ ਵਿੱਚ ਬਲੀ ਵਾਂਗ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ-ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਵਾਂਗ; ਉਹ ਅਸ਼ਵ-ਮੇਧ ਯਜ ਕਰੇਗਾ ਅਤੇ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰੇਗਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਦੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਪਾਂਡਵ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਨਵੇਂ ਵਾਰਸ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ, ਪਿਆਰ, ਅਸ਼ਚਰਜ ਅਤੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਗੋਪਾਂ ਅਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਸੁਣੀਆਂ, ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਰਸਵੰਤ, ਅਨੰਦਮਈ ਬਣਾਇਆ।