ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਵਾਰ, ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਮੈਦਾਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਤੇ ਬਲਰਾਮ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਗੋਆਂ ਦੀ ਰੱਖਵਾਲੀ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਦੈਤ, ਜੋ ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵੱਛਾ ਬਣ ਕੇ ਗੋਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਗਿਆ ਸੀ, ਆ ਗਿਆ। ਹਰੀ, ਸਾਫ-ਸੁਥਰਾ ਬਣ ਕੇ, ਆਹਿਸਤਾ ਆਹਿਸਤਾ ਬੈਠ ਗਿਆ ਅਤੇ ਬਲਰਾਮ ਨੂੰ ਉਸ ਵੱਛੇ ਦੀ ਠਗੀ ਦਿਖਾਈ। ਫਿਰ, ਅਚ੍ਯੁਤ ਨੇ ਉਸ ਵੱਛੇ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਦਮ ਨਾਲ, ਪੂੰਛ ਸਮੇਤ, ਪਿੱਛਲੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਘੁੰਮਾਇਆ ਅਤੇ ਕਪੀਠਾ ਰੁੱਖ ਦੇ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਰੁੱਖ ਦੇ ਫਲਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੈਤ ਦੇ ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਆ ਘੇਰਿਆ, ਉਹ ਮਰ ਗਿਆ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਲੜਕੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਚੀਖ ਪਏ, "ਵਧੀਆ! ਵਧੀਆ!" ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਪਰੋਂ ਫੁੱਲ ਵਰ੍ਹਾ ਦਿੱਤੇ। ਇਹ ਦੋਵੇਂ, ਜਗਤ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਸਦਾ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੋਆਂ ਦੀ ਰੱਖਵਾਲੀ ਕਰਦੇ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਸਵੇਰ ਦਾ ਭੋਜਨ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਇਕ ਦਿਨ, ਹਰ ਲੜਕਾ ਆਪਣੇ ਵੱਛਿਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਲੈ ਗਿਆ। ਪਹਿਲਾਂ ਵੱਛਿਆਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਪਿਆਇਆ, ਫਿਰ ਆਪ ਪਾਣੀ ਪੀ ਲਿਆ। ਉਥੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਜੀਵ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਦੀ ਵਜਰ ਨਾਲ ਵੱਜੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਸੀ। ਇਹ ਬਕਾ ਸੀ—ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਦੈਤ, ਜੋ ਬਗਲਾ ਬਣ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਅਚਾਨਕ ਆਇਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਤਿੱਖੀ ਚੋਚ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਜਬਰਦਸਤੀ ਫੜ ਲਿਆ। ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਉਸ ਵੱਡੇ ਬਕਾ ਨੇ ਨਿਗਲ ਲਿਆ, ਰਾਮਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਲੜਕੇ ਜਿਵੇਂ ਜਿੰਦ ਤੋਂ ਵਿਹੋਣ ਹੋ ਗਏ, ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ। ਪਰ ਗੋਆਲਾਂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜਗਤ ਦਾ ਅਧਿਆਪਕ, ਬਕਾ ਦੇ ਮੂੰਹ ਦੀ ਜੜ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ। ਦਰਦ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਬਕਾ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਉਗਲ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਫਿਰ ਚੋਚ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ। ਜਦੋਂ ਬਕਾ ਵੱਲ ਵਧਿਆ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਅਤੇ ਕੰਸ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਚੋਚ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ ਅਤੇ, ਲੜਕਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ, ਬਕਾ ਨੂੰ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ—ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਮਹਾਂਵੀਰ ਹੋਵੇ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਬਕਾ ਦੇ ਵੈਰੀ ਉੱਤੇ ਨੰਦਨ ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਚੰਬੇ ਦੀਆਂ ਪਤੀਆਂ ਵਰ੍ਹਾ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਅਤੇ ਡੰਬ, ਸ਼ੰਖ ਅਤੇ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ, ਗੋਆਲਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਬਕਾ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆਇਆ, ਲੜਕੇ, ਰਾਮਾ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਜਿਵੇਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਜਿੰਦ ਮੁੜ ਆ ਗਈ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ। ਉਹ ਵੱਛਿਆਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਵਾਪਸ ਵ੍ਰਜ ਆਏ ਅਤੇ ਇਸ ਘਟਨਾ ਨੂੰ ਗਾਂਦੇ ਹੋਏ ਚਲੇ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੋਆਲ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਹੈਰਾਨੀ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਤਰਸਦੇ ਨੈਣਾਂ ਨਾਲ ਤੱਕਦੇ ਰਹੇ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਮਰਨ ਤੋਂ ਮੁੜ ਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਆਹ ਭਰ ਕੇ ਕਹਿੰਦੇ, "ਹੈਰਾਨੀ ਹੈ, ਇਹ ਮੁੰਡਾ ਕਿੰਨੇ ਖਤਰਨਾਕ ਹਾਲਾਤਾਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰ ਚੁੱਕਾ! ਸ਼ਾਇਦ ਸਾਡੀ ਕੋਈ ਪੁਰਾਣੀ ਭੁੱਲ ਇਸ ਡਰ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ।" ਪਰ, ਉਹ ਡਰਾਉਣੇ ਜੀਵ ਉਸ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ; ਜਦੋਂ ਵੀ ਮਾਰਨ ਆਉਂਦੇ, ਉਹ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਤੰਗਿਆਂ ਵਾਂਗ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸੱਚਮੁਚ, ਬ੍ਰਹਮ-ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਤਾਂ ਕਦੇ ਝੂਠੀਆਂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀਆਂ; ਜਿਵੇਂ ਗਰਗ ਮੁਨੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਸੀ, ਉਹੀ ਹੋਇਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨੰਦ ਅਤੇ ਹੋਰ ਗੋਆਲ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਤੇ ਰਾਮਾ ਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਰਹੇ, ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਅਣਜਾਣ। ਇਹ ਦੋਵੇਂ, ਆਪਣਾ ਬਚਪਨ ਵ੍ਰਜ ਵਿੱਚ ਖੇਡਾਂ—ਛੁਪਣ-ਛੁਪਾਈ, ਬਾਂਧ-ਬਣਾਉਣ, ਅਤੇ ਬਾਂਦਰ ਵਾਂਗ ਉੱਡਣ—ਵਿੱਚ ਗੁਜ਼ਾਰਦੇ ਰਹੇ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਸ਼ੌਨਕ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਅਸ਼ਵਥਾਮਾ ਦੀ ਬ੍ਰਹਮਸ਼ੀਰਸ਼ ਅਸਤਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਉੱਤਰਾ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਪਿਆ ਬੱਚਾ ਮਰ ਗਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਉਹ ਮੁੜ ਜੀਵਨ ਵਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ।" "ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੇ ਜਨਮ, ਉਸ ਦੇ ਮਹਾਨ ਕਰਤਬ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਅੰਤ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਇਹ ਵੀ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਗਿਆ।" "ਜੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਠੀਕ ਲੱਗੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਸਾਡੀ ਭੁੱਖ ਮਿਟਾਉ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਗਿਆਨ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।" ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਜੋ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਜਾ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਰੱਖਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਵਾਸਨਾਵਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।" "ਉਸ ਕੋਲ ਧਨ, ਯਗ, ਰਾਜ, ਰਾਣੀਆਂ, ਭਰਾ, ਜੰਬੂਦਵੀਪ ਦੀ ਹਕੂਮਤ, ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੀ।" "ਹੇ ਦਵਿਜ, ਉਹਨਾਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੀ ਕੀਮਤ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪਿਆਰੀਆਂ ਹਨ, ਉਸ ਲਈ ਕੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਮੁਕੁੰਦ 'ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ? ਜਿਵੇਂ ਭੁੱਖੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਂਦੀਆਂ ਸਨ।" "ਹੇ ਭ੍ਰਿਗੁ ਵੰਸ਼ੀ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਬੱਚਾ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਅਤੇ ਅਸਤਰ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ।" "ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਰੂਪ ਦੇਖਿਆ, ਅੰਗੂਠੇ ਦੇ ਆਕਾਰ ਦਾ, ਚਮਕਦਾਰ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਮੋਹਰ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਸਿਆਹ ਰੰਗ, ਪੀਲੇ ਕਪੜੇ, ਅਦਭੁਤ, ਅਟੱਲ।" "ਉਹ ਚਾਰ ਲੰਮੇ ਹੱਥਾਂ ਵਾਲਾ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਚਮਕਦਾਰ ਕੁੰਦਲਾਂ ਨਾਲ, ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ, ਗਦਾ ਫੜੀ ਹੋਈ, ਬੱਚੇ ਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮਦਾ, ਗਦਾ ਨੂੰ ਮੀਟਿਓਰ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮਾਉਂਦਾ।" "ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਅਸਤਰ ਦੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਗੋਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਧੁੰਦ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਬੱਚਾ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਦੇਖਦਾ, 'ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ?'" "ਫਿਰ, ਉਹ ਅਥਾਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਧਰਮ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਸਭ ਥਾਂ ਮੌਜੂਦ, ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਖਤਰਾ ਦੂਰ ਕਰ ਕੇ, ਦਸ ਮਹੀਨੇ ਪੂਰੇ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਬੱਚੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।" "ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਸ਼ੁਭ ਲਕੜੀਆਂ ਉਪਜੀਆਂ ਅਤੇ ਗ੍ਰਹ favourable ਹੋਏ, ਪਾਂਡਵ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਵਾਹਕ ਮੁੜ ਜਨਮਿਆ, ਪਾਂਡੂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ।" "ਰਾਜਾ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ—ਧੌਮਿਆ, ਕ੍ਰਿਪਾ ਆਦਿ—ਦੇ ਨਾਲ ਜਨਮ ਕੁੰਡਲੀ ਬਣਵਾਈ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਕਰਮ ਕਰਵਾਏ।" "ਰਾਜਾ, ਜੋ ਧਰਮ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਨੇ ਜਨਮ-ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਸੋਨਾ, ਗਾਂ, ਜਮੀਨ, ਪਿੰਡ, ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ, ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਭੋਜਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ।" "ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਨਿਮਰ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਹੇ ਪੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੇਰੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਇਹੀ ਹੈ।'" "'ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਅਟੱਲ ਫੈਸਲੇ ਨਾਲ, ਜਦੋਂ ਚਿੱਟਾ ਵਾਲੀ ਉਮਰ ਅੰਤ ਤੇ ਆਵੇਗੀ, ਵਿਸ਼ਣੁ ਨੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਤੇਰੇ ਭਲੇ ਲਈ ਇਸ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ ਹੈ।'" "'ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਣੁਰਾਤਾ—ਵਿਸ਼ਣੁ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਾਲਾ—ਕਹਾਇਆ ਜਾਵੇਗਾ। ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ; ਇਹ ਵੱਡਾ ਭਗਤ, ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਹੋਵੇਗਾ।'" ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਕੀ ਇਹ ਬੱਚਾ ਸਾਡੇ ਰਾਜ-ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਧਰਮ-ਪੰਥੀ, ਉੱਚੀ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਚੰਗਿਆਂ ਅਤੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਕੀਤੀ, ਨੂੰ ਅਪਣਾਏਗਾ?" ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਹੇ ਪ੍ਰਿਥਾ ਪੁੱਤਰ, ਇਹ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸਚੀ ਰੱਖਵਾਲੀ ਕਰੇਗਾ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਇਕਸ਼ਵਾਕੂ ਵਾਂਗ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਅਤੇ ਸਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ, ਦਸ਼ਰਥ ਪੁੱਤਰ ਰਾਮ ਵਾਂਗ।" "ਇਹ ਵੱਡਾ ਦਾਨੀ ਅਤੇ ਆਸਰਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਆਉਸ਼ੀਨਰ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸ਼ਿਬੀ ਵਾਂਗ; ਇਹ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਫੈਲਾਏਗਾ, ਦੁਸ਼ਯੰਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ।" "ਇਹ ਤੀਰੰਦਾਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਹੋਵੇਗਾ, ਦੋਵੇਂ ਅਰਜੁਨਾਂ ਵਾਂਗ; ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਅਟੱਲ, ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਅਪਾਰ।" "ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਸ਼ੂਰ, ਹਿਮਾਲਿਆ ਵਾਂਗ ਅਟੱਲ, ਧਰਤੀ ਵਾਂਗ ਧੀਰ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਸਹਿਣਸ਼ੀਲ ਹੋਵੇਗਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਵ੍ਰਜਵਾਸੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ-ਰਾਮਾ ਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਅਤੇ ਨਵ ਜਨਮੇ ਮਹਾਨ ਬੱਚੇ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਵਿੱਚ, ਅਪਣੀ ਜਿੰਦਗੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਗੁਜ਼ਾਰਦੇ ਰਹੇ, ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਦੁੱਖ-ਦਰਦ ਤੋਂ ਬੇਖ਼ਬਰ।