ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅਦਭੁਤ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖਾ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਅਵਤਾਰ ਧਾਰਿਆ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਸ–ਪਾਸ ਚੁਣੀ ਹੋਈਆਂ ਸੁੰਦਰ ਇਸਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਆਮ ਮਨੁੱਖ ਵਾਂਗ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਇਸਤਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਮੁਹੱਬਤ ਭਰੀ ਨਿਗਾਹਾਂ, ਲਜਜਾ ਭਰੇ ਮੁਸਕਾਨ ਅਤੇ ਕੰਨੀਂ ਤੱਕਣ ਵਾਲੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨੇ ਇੰਨਾ ਤੱਕ ਕਿ ਕਾਮਦੇਵ ਨੂੰ ਵੀ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਪਰ, ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਰਮਣੀਆਂ, ਆਪਣੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਚਲਾਕੀਆਂ ਨਾਲ ਵੀ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਡੋਲ੍ਹ ਨਾ ਸਕੀਆਂ। ਲੋਕ, ਅਗਿਆਨਤਾ ਕਰਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰਕ ਕਾਰਜਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸੋਚਦੇ ਹਨ, ਜਦਕਿ ਉਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਅਸੰਗ ਹਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਖਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਅਸਲਤਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦੇ। ਇਹ ਹੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਹੈ: ਜਦੋਂ ਕਿ ਉਹ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਉਸਦੇ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਫਸਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਵੀ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਕੁਝ ਮੂਰਖ ਇਸਤਰੀਆਂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀਆਂ, ਸੋਚਦੀਆਂ ਕਿ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਹਨ, ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਹੀ ਸਮਰਪਿਤ ਹਨ। ਇਹ ਬਿਲਕੁਲ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਆਮ ਮਨੁੱਖ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਸੀਮਤ ਸਮਝ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਅਤੇ ਬਲਰਾਮ, ਦੋਵੇਂ, ਕਦੇ–ਕਦੇ ਜੰਗਲੀ ਬਲਦਾਂ ਵਾਂਗ ਧਾੜਦੇ ਅਤੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕੱਢਦੇ, ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ ਆਮ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ ਵਿਹਾਰ ਕਰਦੇ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਬਲਰਾਮ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਵੱਛਿਆਂ ਨੂੰ ਚਰਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਇੱਕ ਦੈਤ ਆ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨਸੂਬਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਦੈਤ ਵੱਛੇ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਝੁੰਡ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਗਿਆ। ਹਰਿ ਨੇ, ਬੇਖਬਰ ਬਣ ਕੇ, ਆਹਿਸਤਾ–ਆਹਿਸਤਾ ਬਲਰਾਮ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ। ਫਿਰ, ਅਚੂਤ ਨੇ ਉਸ ਦੈਤ ਨੂੰ ਪਿੱਛਲੇ ਪੈਰਾਂ ਅਤੇ ਪੂੰਛ ਸਮੇਤ ਫੜ ਲਿਆ, ਚੱਕਰ ਲਾ ਕੇ, ਕਪੀਠਾ ਦੇ ਦਰਖ਼ਤ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਉਹ ਦੈਤ ਵੱਡੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਟਕਰਾ ਕੇ ਡਿੱਗਿਆ, ਉਹ ਮਰ ਗਿਆ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਿੱਤਰ ਬੱਚੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਚੀਕੇ, "ਸ਼ਾਬਾਸ਼! ਸ਼ਾਬਾਸ਼!" ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉੱਤੇ ਆਸਮਾਨ ਤੋਂ ਫੁੱਲ ਵਰਸਾਏ। ਇਹ ਦੋਵੇਂ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਸਨ, ਫਿਰ ਵੀ ਆਮ ਗਵਾਲਿਆਂ ਵਾਂਗ ਵੱਛਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਅਤੇ ਸਵੇਰੇ ਦਾ ਭੋਜਨ ਕਰਦੇ। ਇੱਕ ਹੋਰ ਦਿਨ, ਹਰ ਬੱਚਾ ਆਪਣਾ–ਆਪਣਾ ਵੱਛਿਆਂ ਦਾ ਝੁੰਡ ਪਾਣੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਲੈ ਗਿਆ। ਵੱਛਿਆਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਪਿਲਾ ਕੇ, ਖੁਦ ਵੀ ਪਾਣੀ ਪੀਣ ਲੱਗੇ। ਉੱਥੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਅਜੀਬ ਜੀਵਤਾ ਦੇਖੀ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਦੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਟੁੱਟੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਸੀ। ਇਹ ਬਕਾਸੁਰ ਸੀ, ਜੋ ਕਾਂਡੇ (ਬਗਲੇ) ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਉਹ ਅਚਾਨਕ ਆਇਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਤਿੱਖੀ ਚੋਚ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ। ਜਦ ਬਕਾਸੁਰ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਨਿਗਲ ਲਿਆ, ਤਦ ਬਲਰਾਮ ਅਤੇ ਹੋਰ ਬੱਚੇ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੋਂ ਪ੍ਰਾਣ ਚਲੇ ਜਾਣ, ਉਲਝਣ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਏ। ਪਰ ਗਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ, ਨੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਬਕਾਸੁਰ ਦੇ ਮੂੰਹ ਦੇ ਤਲ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ। ਦਰਦ ਨਾਲ ਤੜਫ਼ ਕੇ, ਬਕਾਸੁਰ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਥੁੱਕ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਫਿਰ ਚੋਚ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ। ਜਦ ਉਹ ਵਾਪਸ ਹਮਲਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਅਤੇ ਕੰਸ ਦੇ ਮਿੱਤਰ ਸਨ, ਉਸਦੀ ਚੋਚ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਜਤਨ ਦੇ, ਉਸਨੂੰ ਦੋ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਵੀਰ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਈ। ਤਦ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਬਕਾਸੁਰ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਉੱਤੇ ਨੰਦਨ ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਚੰਬੇ ਦੀਆਂ ਪੱਤੀਆਂ ਵਰਸਾਈਆਂ, ਨਗਾਰੇ, ਸ਼ੰਖ ਅਤੇ ਭਜਨ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਗਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ। ਜਦ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਬਕਾਸੁਰ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆਇਆ, ਬਲਰਾਮ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਦੁਬਾਰਾ ਪ੍ਰਾਣ ਮਿਲ ਗਏ। ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਵੱਛਿਆਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ–ਖੁਸ਼ੀ ਵਾਪਸ ਵ੍ਰਜਾ ਨੂੰ ਗਏ, ਇਹ ਘਟਨਾ ਗਾਉਂਦੇ ਹੋਏ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਗਵਾਲੇ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਇਸਤਰੀਆਂ, ਹੈਰਾਨੀ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਪਿਆਸੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਤੱਕਦੇ ਰਹੇ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਮਰੇ ਤੋਂ ਮੁੜ ਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਹਾਏ! ਇਹ ਮੁੰਡਾ ਕਿੰਨੇ ਮੁਸ਼ਕਿਲਾਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ! ਸ਼ਾਇਦ ਸਾਡਾ ਕੋਈ ਪੁਰਾਣਾ ਪਾਪ ਹੀ ਇਸ ਡਰ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ।" ਪਰ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਦੈਤ ਉਸਨੂੰ ਹਰਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ। ਜਦ ਉਹ ਮਾਰਨ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਮੋਮ–ਪਤੰਗਿਆਂ ਵਾਂਗ ਸੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ, ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨੀ ਜੋ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਦੇ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ; ਜਿਵੇਂ ਮਹਾਨ ਗਾਰਗ ਮੁਨੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਸੀ, ਓਹੀ ਹੋਇਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨੰਦ ਅਤੇ ਹੋਰ ਗਵਾਲੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਰਾਮ ਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸੁਣ–ਸੁਣ ਕੇ, ਸੰਸਾਰਕ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਅਣਜਾਣ, ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਬਚਪਨ ਦੇ ਦਿਨ ਛੁਪਾ–ਛੁਪਾਈ, ਰੇਤ ਦੇ ਬਾਂਧ ਬਣਾਉਣ ਅਤੇ ਬਾਂਦਰਾਂ ਵਾਂਗ ਛਾਲਾਂ ਮਾਰ ਕੇ, ਵ੍ਰਜਾ ਵਿੱਚ ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ ਗੁਜ਼ਾਰਦੇ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਸ਼ੌਣਕ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਅਸ਼ਵਥਾਮਾ ਦੇ ਬ੍ਰਹਮਸ਼ੀਰਸ਼ ਅਸਤਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉੱਤਰਾ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਜੰਮਣ ਵਾਲਾ ਬੱਚਾ ਮਰ ਗਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਉਹ ਮੁੜ ਜੀਉਂਦਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਅਸੀਂ ਉਸਦੇ ਜਨਮ, ਉਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਭਰੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਅੰਤ ਬਾਰੇ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਇਹ ਵੀ ਕਿ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਗਿਆ। ਜੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਠੀਕ ਲੱਗੇ, ਤਾਂ ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਦੱਸੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਉਤਸ਼ੁਕ ਸ੍ਰੋਤਾ ਹਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਗਿਆਨ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਨੇ ਦਿੱਤਾ।" ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: "ਮਹਾਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਜਾ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਰੱਖਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਇੱਛਾ–ਰਹਿਤ ਹੋ ਗਏ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਧਨ, ਯਜ, ਰਾਜ, ਰਾਣੀਆਂ, ਭਰਾਵਾਂ, ਜੰਬੂਦਵੀਪ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਵਾਲੀ ਖ਼ਿਆਤਿ ਸੀ। ਹੇ ਦੁਇਜ! ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਮੁਕੁੰਦ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਲਈ ਉਹ ਇੱਛਾਵਾਂ, ਜੋ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਕੀ ਮਹੱਤਵ ਰੱਖਦੀਆਂ ਹਨ? ਜਿਵੇਂ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਭੁੱਖੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਵੀ ਇਹੀ ਸੀ। ਹੇ ਭ੍ਰਿਗੁ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ! ਜਦ ਉਹ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਬੱਚਾ ਅਜੇ ਮਾਂ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਅਤੇ ਅਸਤਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸੜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਰੂਪ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਅੰਗੂਠੇ ਦੇ ਆਕਾਰ ਜਿਹਾ ਸੀ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਮੋੜ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਾਮੀ ਰੰਗ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ, ਅਦਭੁਤ ਤੇ ਅਚੂਤ। ਉਹ ਚਾਰ ਲੰਬੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਚਮਕਦਾਰ ਕੰਨਿਆਂ ਵਾਲਾ, ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਗਦਾ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ, ਹਰੇਕ ਪਾਸੇ ਬੱਚੇ ਦੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਘੁੰਮਦਾ, ਗਦਾ ਨੂੰ ਚੱਕਰ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮਾਉਂਦਾ, ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕਦਾ ਧੂਮਕੇਤੂ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਗਦਾ ਨਾਲ ਅਸਤਰ ਦੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਗਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਧੁੰਦ ਨੂੰ ਹਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਬੱਚਾ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ, "ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ?" ਫਿਰ, ਜਦ ਖਤਰਾ ਟਲ ਗਿਆ, ਉਹ ਅਪਾਰ ਪ੍ਰਭੂ, ਧਰਮ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਸਭ ਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ, ਦਸ ਮਹੀਨੇ ਪੂਰੇ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਬੱਚੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੀ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਜਦ ਸਾਰੇ ਸ਼ੁਭ ਗੁਣ ਜਾਗ ਪਏ ਅਤੇ ਨਕਸ਼ਤਰ ਅਨੁਕੂਲ ਹੋਏ, ਪਾਂਡਵ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਵਾਰਸ ਮੁੜ ਜਨਮਿਆ, ਪਾਂਡੁ ਵਰਗੇ ਬਲ ਨਾਲ। ਰਾਜੇ ਨੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਧੌਮਯ, ਕ੍ਰਿਪ ਆਦਿ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨਾਲ ਜਨਮ ਕੁੰਡਲੀ ਬਣਵਾਈ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਕਰਮ ਕਰਵਾਏ। ਰਾਜੇ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਸਨ, ਨੇ ਜਨਮਸਥਾਨ ਉੱਤੇ ਸੋਨਾ, ਗਾਂਵਾਂ, ਜ਼ਮੀਨ, ਪਿੰਡ, ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਭੋਜਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਤਦ, ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਨਿਮਰ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: "ਹੇ ਪੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਤੇਰੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਇਹੀ ਮੁੱਖ ਹੈ।