ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਭ੍ਰਿਗੁ ਵੰਸ਼ ਦੀਆਂ ਉੱਚ ਕੋਟੀਆਂ ਦੀਆਂ ਇਸਤਰੀਆਂ ਆਪਣੇ ਭਾਵਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੀਆਂ ਰਹੀਆਂ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਅਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਚਿਰ ਲੋਚਨ ਨਾਲ ਤੱਕਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਅੰਤਰ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ ਲਗਨ ਸੀ, ਪਰ ਲਾਜ਼ ਦੇ ਕਾਰਨ ਉਹ ਹੰਝੂਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕੀਆਂ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਬਿਲਕੁਲ ਨੇੜੇ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹਰ ਪਲ ਉਸ ਦੇ ਚਰਨ ਨਵੇਂ ਹੀ ਲੱਗਦੇ। ਜਿਹੜੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਲਕਸ਼ਮੀ ਜੀ ਵੀ ਕਦੇ ਛੱਡਦੀ ਨਹੀਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਕੌਣ ਇਸਤਰੀ ਵੱਖ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਭਾਰ ਵਜੋਂ ਜਨਮੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ ਵੈਰ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਆਪਸ ਵਿਚ ਲੜਾ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰ ਰਹਿਤ ਕਰਕੇ, ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਜੰਗਲ ਦੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਬੁਝਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਲੋਕ ਵਿਚ ਆਏ, ਚੋਟੀ ਦੀਆਂ ਇਸਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਆਮ ਮਨੁੱਖ ਵਾਂਗ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦੇ ਰਹੇ। ਇਤਨਾ ਤੱਕ ਕਿ ਕਾਮਦੇਵ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਲਜਜਤ ਭਰੀਆਂ ਨਿਗਾਹਾਂ, ਮੁਸਕਾਨਾਂ ਅਤੇ ਤਿਰਛੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਤੋਂ ਮਗਨ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਛੱਡ ਬੈਠਿਆ। ਪਰ ਉਹ ਵਧੀਆ ਇਸਤਰੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਸਮੂਹ ਆਕਰਸ਼ਣਾਂ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਡੋਲ ਨਹੀਂ ਸਕੀਆਂ। ਜਨਤਾ, ਅਗਿਆਨਤਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰਕ ਵਿਅਸਤਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਜੁੜਿਆ ਸਮਝਦੀ ਹੈ, ਜਦਕਿ ਉਹ ਅਸਲ ਵਿਚ ਅਲਿਪਤ ਹੈ। ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਮਾਪਦੰਡ ਨਾਲ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਤੋਲਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਉਸ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਬੰਨ੍ਹਦੇ। ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਲੈ ਲਵੇ ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਵੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਮੂਰਖ ਇਸਤਰੀਆਂ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨੂੰ ਨਾ ਸਮਝਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਹੀ ਪਤੀ ਮੰਨਦੀਆਂ, ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਮ ਮਨ ਉਸ ਨੂੰ ਸੀਮਤ ਸਮਝ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਕਈ ਵਾਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਬਲਰਾਮ, ਗੋਆਂ ਦੀ ਰੱਖਵਾਲੀ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕੱਢਦੇ, ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਬਲਦਾਂ ਵਾਂਗ ਖੇਡਦੇ, ਆਮ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ ਵਿਹਾਰ ਕਰਦੇ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਜਦ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਬਲਰਾਮ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਗੋਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਇੱਕ ਦੈਤ ਆਇਆ, ਜੋ ਵੱਛੇ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਝੁੰਡ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਗਿਆ। ਹਰੀ ਨੇ ਚੁੱਪਚਾਪ ਬੈਠ ਕੇ, ਬੇਪਰਵਾਹੀ ਦਾ ਨਾਟਕ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਵੱਛੇ-ਰੂਪੀ ਦੈਤ ਨੂੰ ਬਲਰਾਮ ਨੂੰ ਦਿਖਾਇਆ। ਫਿਰ, ਅਚੂਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਛਲੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ, ਘੁੰਮਾਇਆ ਤੇ ਕਪਿੱਠਾ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲਾ ਦੈਤ ਫਲਾਂ ਦੇ ਝਟਕਿਆਂ ਨਾਲ ਮਰ ਗਿਆ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਗੋਪ-ਬੱਚੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਵਾਹ ਵਾਹ ਕਰ ਉਠੇ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉੱਤੇੋਂ ਫੁੱਲ ਵਰਸਾਏ। ਇਹ ਦੋਵੇਂ, ਜਿਹੜੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ ਸਨ, ਫਿਰ ਵੀ ਗੋਪ-ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ ਗੋਆਂ ਦੀ ਰੱਖਵਾਲੀ ਕਰਦੇ, ਤੇ ਸਵੇਰੇ ਦਾ ਭੋਜਨ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਇੱਕ ਦਿਨ, ਹਰ ਬੱਚਾ ਆਪਣੀ ਗੋਆਂ ਦੀ ਟੋਲੀ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਪਲਾਉਣ ਲੈ ਗਿਆ। ਗੋਆਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਪਿਲਾ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵੀ ਪਾਣੀ ਪੀਣ ਲੱਗੇ। ਉੱਥੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਜੀਵ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਦੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਡਿੱਗੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਸੀ। ਇਹ ਬਕਾਸੁਰ ਸੀ, ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਦੈਤ, ਜੋ ਬਗਲੇ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਅਚਾਨਕ ਆਇਆ ਤੇ ਆਪਣੀ ਤੀਖੀ ਚੋਚ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ। ਜਦਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਬਕਾਸੁਰ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ, ਬਲਰਾਮ ਤੇ ਹੋਰ ਬੱਚੇ ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਗਏ, ਹੈਰਾਨ ਤੇ ਡਰੇ ਹੋਏ। ਪਰ ਗੋਪਾਲ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਆਚਾਰਯ, ਨੇ ਬਕਾਸੁਰ ਦੇ ਮੂੰਹ ਦੇ ਅੰਦਰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਉਸ ਦੀ ਜੜ ਸਾੜ ਦਿੱਤੀ। ਦਰਦ ਨਾਲ ਤੜਪ ਕੇ ਬਕਾਸੁਰ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਥੁੱਕ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਫਿਰ ਚੋਚ ਨਾਲ ਮਾਰਨ ਆਇਆ। ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਚੋਚ ਫੜ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਅਸਾਨੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਹੀਰੋ ਹੋਵੇ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਗੋਪ-ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਈ। ਅਕਾਸ਼ ਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਉੱਤੇ ਨੰਦਨ ਫੁੱਲ ਤੇ ਚੰਬੇ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਵਰਸਾਈਆਂ, ਢੋਲ, ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਭਰੇ ਭਜਨ ਗਾਏ। ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ ਗੋਪ-ਬੱਚੇ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ। ਜਦ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਬਕਾਸੁਰ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲੇ, ਰਾਮਾ ਤੇ ਹੋਰ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਾਣ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ। ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਗਾ ਕੇ, ਵੱਛਿਆਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ ਗਾਉਂ ਵਾਪਸ ਆਏ, ਤੇ ਰਸ ਭਰੀਆਂ ਗੀਤਾਂ ਗਾਉਂਦੇ ਗਏ। ਇਹ ਸਭ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੋਪ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਹੈਰਾਨ ਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ, ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਤਰਸਦੇ ਨੈਤਰਾਂ ਨਾਲ ਤੱਕਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਮੌਤ ਤੋਂ ਮੁੜ ਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਸੋਚਦੇ, "ਹਾਏ! ਇਹ ਮੁੰਡਾ ਕਿੰਨੇ ਵੱਡੇ ਖਤਰੇ ਵੇਖ ਚੁੱਕਾ ਹੈ! ਸ਼ਾਇਦ ਸਾਡੇ ਕਿਸੇ ਪਿਛਲੇ ਪਾਪ ਕਾਰਨ ਇਹ ਡਰ ਆਇਆ ਹੈ।" ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ, ਉਹ ਡਰਾਉਣੇ ਦੈਤ ਉਸ ਦਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਬਿਗਾੜ ਸਕਦੇ; ਜਿਹੜੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਆਉਂਦੇ ਨੇ, ਉਹ ਤਾ ਜਿਉਂਦੇ ਹੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪੈਣ ਵਾਲੀ ਤਿਤਲੀਆਂ ਵਾਂਗ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੇ ਬਚਨ ਕਦੇ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ; ਜਿਵੇਂ ਗਾਰਗ ਮুনি ਨੇ ਕਿਹਾ ਸੀ, ਓਹੀ ਹੋਇਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨੰਦ ਤੇ ਹੋਰ ਗੋਪ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ-ਰਾਮਾ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਵਿਚ ਰਮ ਕੇ, ਸੰਸਾਰਕ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਅਣਜਾਣ, ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਸਮਾਂ ਬਿਤਾਉਂਦੇ। ਉਹ ਆਪਣਾ ਬਚਪਨ ਵ੍ਰਜ ਵਿੱਚ ਛੁਪਣ-ਛਪਾਈ, ਬਾਂਧ ਬਣਾਉਣ, ਤੇ ਬਾਂਦਰਾਂ ਵਾਂਗ ਉੱਡਣ ਵਾਲੀਆਂ ਖੇਡਾਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਗੁਜ਼ਾਰਦੇ। ਇਸੇ ਵੇਲੇ, ਸ਼ੌਨਕ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਅਸ਼੍ਵਥਾਮਾ ਦੇ ਬ੍ਰਹਮਸ਼ੀਰਸ਼ ਅਸਤਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉੱਤਰਾ ਦਾ ਅਣਜੰਮਾ ਬੱਚਾ ਮਰ ਗਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਉਹ ਮੁੜ ਜੀ ਉਠਿਆ। ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੇ ਜਨਮ, ਉਸ ਦੇ ਮਹਾਨ ਕਰਤੱਬਾਂ, ਉਸ ਦੇ ਅੰਤ ਅਤੇ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਗਿਆ—ਇਹ ਸਭ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ। ਜੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਠੀਕ ਲੱਗੇ, ਤਾਂ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਉਤਸ਼ੁਕ ਸਰੋਤੇ ਹਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਗਿਆਨ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਨੇ ਦਿੱਤਾ।" ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, "ਮਹਾਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ, ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਜਾ ਨਾਲ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਪ੍ਰੇਮ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਕੋਠੀ-ਕਿਲੇ, ਰਾਜ, ਧਨ, ਕੁਰਬਾਨੀਆਂ, ਭਾਈ, ਰਾਣੀਆਂ, ਜੰਬੂਦੀਪ ਦੀ ਸਿਆਸਤ ਅਤੇ ਅਸਮਾਨ ਵਾਂਗ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ—all ਕੁਝ ਰੱਖਦੇ ਸਨ। ਪਰ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਮੁਕੁੰਦ ਉੱਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਲਈ ਉਹ ਇੱਛਾਵਾਂ, ਜੋ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਕੀ ਮਹੱਤਵ ਰੱਖਦੀਆਂ ਹਨ? ਜਿਵੇਂ ਭੁੱਖੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਸੁਖ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਇਹਨਾਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਮਿਲਿਆ। ਹੇ ਭ੍ਰਿਗੁ ਵੰਸ਼ੀਓ, ਜਦ ਉਹ ਬੱਚਾ ਅਜੇ ਮਾਂ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਤਦ ਅਸਤਰ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੜਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਵਿਹੰਗਮ, ਨਿਰਮਲ ਰੂਪ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਅੰਗੂਠੇ ਜਿੰਨਾ ਸੀ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਮੁਕੁਟ ਨਾਲ, ਨੀਲਾ ਰੰਗ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ, ਚਤੁਰਭੁਜ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਕੰਨੀਆਂ, ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਗਦਾ—ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਉਸ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਗਦਾ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮਾਉਂਦਾ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਅਸਤਰ ਦੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਗੋਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਧੁੰਦ ਨੂੰ ਹਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਬੱਚਾ ਤੱਕਦਾ ਰਿਹਾ, 'ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ?'। ਜਦ ਉਹ ਖਤਰਾ ਟਲ ਗਿਆ, ਤਦ ਉਹ ਅਪਾਰ ਪ੍ਰਭੂ, ਧਰਮ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ, ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਦਸ ਮਹੀਨੇ ਪੂਰੇ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਬੱਚੇ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅੱਗੇ ਹੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਜਦ ਸਾਰੇ ਸ਼ੁਭ ਗੁਣ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਗ੍ਰਹਿ ਮਿਹਰਬਾਨ ਹੋਏ, ਤਾਂ ਪਾਂਡੂ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਵਾਰਿਸ਼, ਪਾਂਡੂ ਵਰਗੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮ ਲਿਆ।