ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਜਦੋਂ ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਆਪਣੇ ਘਰ ਪਰਤਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਸਨ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਠ ਖੜੀਆਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਵਰਗੀ ਉਲਾਸ਼ ਭਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਵਚਨਾਂ ਦੀ ਲਾਜ ਰੱਖਦਿਆਂ, ਉਹ ਸ਼ਰਮ ਨਾਲ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅਤੇ ਚਿਹਰੇ ਥੱਲੇ ਕਰ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਭਾਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਭਾਵਨਾ ਵਧੇਰੇ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਵੰਸ਼ ਦੀਆਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਸਤੀਆਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਸਮੇਤ ਗਲੇ ਲਾ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਤੱਕਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਲਾਜ ਦੇ ਕਾਰਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਅਸੂਆਂ ਵਹਿ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਭਾਵੇਂ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਪਤੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੋਲ ਹੀ ਹੈ, ਪਰ ਹਰ ਪਲ ਉਸਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਨਵੇਂ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਤੱਕਦੀਆਂ ਹਨ; ਕਿਹੜੀ ਇਸਤਰੀ ਉਸਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਜਦ ਕਿ ਲਕਸ਼ਮੀ ਜੀ, ਜੋ ਚੰਚਲ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਕਦੇ ਉਸਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੈਰ ਪੈਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਫੌਜਾਂ ਸਮੇਤ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ; ਉਹ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਅੱਗ ਨੂੰ ਬੁਝਾ ਕੇ, ਹਥਿਆਰ-ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਗਿਆ। ਭਗਵਾਨ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਏ ਅਤੇ ਚੋਟੀ ਦੀਆਂ ਇਸਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ, ਆਮ ਮਨੁੱਖ ਵਾਂਗ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦੇ ਰਹੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ, ਲਾਜ ਭਰੇ ਮੁਸਕਾਨ ਅਤੇ ਤਿਰਛੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਕਾਮਦੇਵ ਵੀ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਚਲਾਕੀਆਂ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਡੋਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀਆਂ। ਲੋਕ, ਅਗਿਆਨਤਾ ਵਿੱਚ, ਉਸਨੂੰ ਸੰਸਾਰਕ ਮਾਮਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਸਮਝ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜਦ ਕਿ ਉਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਅਟੁੱਟ ਹੈ; ਉਹ ਆਪਣੀ ਹੀ ਮਾਪ-ਤੋਲ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪਰਖਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਹੈ: ਉਹ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ ਵੀ ਉਸਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਦੇ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਉਸਦੇ ਆਸ਼੍ਰਿਤ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਬੁੱਧੀ ਵੀ ਉਸ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਕੁਝ ਅਗਿਆਨ ਇਸਤਰੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਮਾਪ-ਤੋਲ ਨਾ ਜਾਣਦੀਆਂ, ਉਸਨੂੰ ਆਪਣਾ ਹੀ ਸਮਝ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਆਮ ਮਨ ਉਸਦੇ ਅਸੀਮ ਰੂਪ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਵਿੱਚ ਗਲਤ ਫਹਿਮੀ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਤੇ ਬਲਰਾਮ, ਬਲਦਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੇ ਹੋਏ, ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਦੀ ਨਕਲ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਖੇਡਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਆਮ ਜੀਵ ਹੋਣ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਤੇ ਬਲਰਾਮ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਵੱਛਿਆਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਦੈਤ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ, ਵੱਛੇ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਆ ਗਿਆ। ਹਰੀ ਨੇ, ਨਿਰਪਰਾਧਤਾ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਬੈਠ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਬਲਰਾਮ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ। ਫਿਰ, ਅਚ੍ਯੁਤ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਪਿਛਲੇ ਪੈਰਾਂ ਤੇ ਪੂੰਛ ਸਮੇਤ ਫੜ ਕੇ, ਘੁੰਮਾਇਆ ਅਤੇ ਕਪਿੱਥ ਦੇ ਰੁੱਖ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ; ਵੱਡੇ ਸ਼ਰੀਰ ਵਾਲਾ ਦੈਤ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਟਕਰਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਮਰ ਗਿਆ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਲੜਕੇ ਆਸ਼ਚਰਜ ਵਿੱਚ 'ਸ਼ਾਬਾਸ਼! ਸ਼ਾਬਾਸ਼!' ਚੀਲ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਾ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਫੁੱਲਾਂ ਵਰ੍ਹਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਜਗਤ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਵੱਛਿਆਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਦੇ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਸਵੇਰ ਦਾ ਭੋਜਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਦਿਨ, ਹਰ ਲੜਕਾ ਆਪਣੇ ਵੱਛਿਆਂ ਦਾ ਜੱਥਾ ਜਲ ਦੇ ਕੰਢੇ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਵੱਛਿਆਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਪਿਲਾ ਕੇ, ਆਪ ਵੀ ਪਾਣੀ ਪੀਂਦੇ ਹਨ। ਉੱਥੇ, ਲੜਕੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਜੀਵ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਦੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਟਕਰਾਏ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਬਕਾ ਸੀ, ਜੋ ਦੈਤਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਬਗਲੇ ਬਣ ਕੇ ਆਇਆ ਸੀ; ਉਹ ਅਚਾਨਕ ਆਇਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਤੇਜ਼ ਚੋਚ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਬਕਾ ਨੇ ਨਿਗਲ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਰਾਮਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਲੜਕੇ ਅਕਲ-ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ। ਪਰ ਗੋਪਾਲ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਜਗਤ ਦਾ ਅਧਿਆਪਕ ਹੈ, ਬਕਾ ਦੇ ਮੂੰਹ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸਾੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਦਰਦ ਨਾਲ ਬਕਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਉਗਲ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਮੁੜ ਚੋਚ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ ਅਤੇ ਕੰਸ ਦੇ ਮਿੱਤਰ ਹਨ, ਬਕਾ ਦੀ ਚੋਚ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ, ਲੜਕਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਬੜੀ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ, ਉਸਨੂੰ ਪਾਰ ਪਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਨਾਇਕ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ, ਦੇਵਗਣ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਉੱਤੇ ਨੰਦਨ ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਚੰਬੇ ਦੇ ਫੁੱਲ ਵਰ੍ਹਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਡੋਲ, ਸ਼ੰਖ, ਅਤੇ ਸਤੁਤੀ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਗੋਪਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਬਕਾ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਲੜਕੇ, ਰਾਮਾ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਅਜਿਹਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜਿਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਜਿੰਦ ਆ ਗਈ ਹੋਵੇ; ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਵੱਛਿਆਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਵ੍ਰਜਾ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਸ ਘਟਨਾ ਦਾ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸੁਣਕੇ, ਗੋਪ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਹੈਰਾਨੀ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਤੱਕਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਮਰੇ ਹੋਏ ਤੋਂ ਮੁੜ ਆਇਆ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਆਹ ਭਰਦੇ ਹਨ, "ਕਿੰਨੇ ਵੱਡੇ ਖਤਰੇ ਇਸ ਲੜਕੇ ਨੇ ਝੱਲੇ ਹਨ! ਸ਼ਾਇਦ ਸਾਡੀ ਪਿਛਲੀ ਕੋਈ ਗਲਤੀ ਇਸ ਡਰ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ।" ਪਰ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਜੀਵ ਉਸਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕਦੇ; ਮਰਨ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਆਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਤੰਗਿਆਂ ਵਾਂਗ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ, ਬ੍ਰਹਮ-ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਦੇ ਬਚਨ ਕਦੇ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ; ਜਿਵੇਂ ਗਰਗ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਸੀ, ਉਹੀ ਹੋਇਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨੰਦ ਅਤੇ ਹੋਰ ਗੋਪ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਤੇ ਰਾਮਾ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ, ਸੰਸਾਰਕ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਅਣਜਾਣ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਸਮਾ ਗੁਜਾਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਪਣਾ ਬਚਪਨ ਵ੍ਰਜਾ ਵਿੱਚ ਲੁਕਣ-ਲੁਕਾਈ, ਬਾਂਧ ਬਣਾਉਣ ਅਤੇ ਬਾਂਦਰਾਂ ਵਾਂਗ ਉਛਲਣ-ਕੂਦਣ ਵਿੱਚ ਬਿਤਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਸ਼ੌਨਕ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਅਸ਼੍ਵਥਾਮਾ ਦੀ ਬ੍ਰਹਮਸ਼ੀਰਸ਼ਾ ਅਸਤ੍ਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਉੱਤਰਾ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਬੱਚਾ ਮਰ ਗਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਉਹ ਮੁੜ ਜੀਵਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਅਸੀਂ ਉਸਦੇ ਜਨਮ, ਵੱਡੇ ਕਰਤਬ ਅਤੇ ਮੌਤ ਬਾਰੇ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਉਹ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕਿੱਥੇ ਗਿਆ। ਜੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਠੀਕ ਲੱਗੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਕਥਾ ਸਾਨੂੰ ਸੁਣਾਓ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਉਤਸ਼ੁਕ ਸੁਣਨ ਵਾਲੇ ਹਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਗਿਆਨ ਦਿੱਤਾ।" ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਜਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦੇ ਸਨ; ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਤੋਂ ਅਟੁੱਟ ਹੋ ਗਏ ਸਨ। ਉਹ ਕੋਠੀ, ਯਜ, ਰਾਜ, ਪਤਨੀਆਂ, ਭਰਾਵਾਂ, ਜੰਬੂਦਵੀਪ ਦੀ ਰਾਜਗਦੀ ਅਤੇ ਅਸਮਾਨ ਤੱਕ ਵਡਿਆਈ ਰੱਖਦੇ ਸਨ। ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਮੁਕੁੰਦ 'ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਉਹ ਇੱਛਾਵਾਂ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪਿਆਰੀਆਂ ਹਨ, ਕੀ ਮੁੱਲ ਰੱਖਦੀਆਂ ਹਨ? ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਭੁੱਖੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦੀ ਸੀ। ਭ੍ਰਿਗੁ ਵੰਸ਼ੀ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਬੱਚਾ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਉਸਨੇ, ਅਸਤ੍ਰ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸਾੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਇੱਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪੁਰਸ਼ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਹ ਇੱਕ ਛੋਟੇ ਅੰਗੂਠੇ ਜਿਹਾ, ਚਮਕਦਾਰ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਮਕੁਟ ਨਾਲ, ਕਾਲੇ ਰੰਗ ਦਾ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨਿਆ, ਵਿਅਪਕ, ਅਚਲ ਰੂਪ, ਚਰਚਿਤ, ਚਾਰ ਲੰਬੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੰਡਲ, ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ, ਗਦਾ ਫੜੀ ਹੋਈ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਬੱਚੇ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਘੁੰਮਦਾ, ਗਦਾ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮਾਉਂਦਾ। ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਅਸਤ੍ਰ ਦੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਗੋਪਾਲ ਹਵਾ ਨਾਲ ਧੁੰਦ ਨੂੰ ਉਡਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਬੱਚਾ, 'ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ?' ਸੋਚਦਾ ਹੋਇਆ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਹ ਅਸੀਮ ਭਗਵਾਨ, ਧਰਮ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ, ਸਭ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ, ਉਹ ਖਤਰਾ ਦੂਰ ਕਰਕੇ, ਦਸ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਬੱਚੇ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ, ਉੱਥੇ ਹੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।