ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਆਪਣੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ, ਜਿੱਥੇ ਮਾਂਵਾਂ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਵਕੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸੱਤ ਮਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਮਾਂਵਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਪਿਆਰ ਦੇ ਕਾਰਨ ਗਿੱਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਚੁੱਕ ਲਿਆ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਹੰਝੂ ਵਗਾ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨ੍ਹਾ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਆਪਣੇ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ, ਜੋ ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਦੇ ਸੋਲ੍ਹ ਹਜ਼ਾਰ ਮਹਲ ਸਨ। ਪਤਨੀਆਂ, ਜੋ ਪਤੀ ਤੋਂ ਵਿੱਛੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ ਅਤੇ ਹੁਣ ਉਸ ਨੂੰ ਘਰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੀਆਂ ਸੀਟਾਂ ਅਤੇ ਪਲੰਗਾਂ ਤੋਂ ਉੱਠ ਗਈਆਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਤਿਉਹਾਰ ਵਾਂਗ ਭਰ ਗਏ, ਪਰ ਆਪਣੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਅਤੇ ਚਿਹਰੇ ਲਜਜਾ ਦੇ ਕਾਰਨ ਝੁਕ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਭ੍ਰਿਗੁ ਵੰਸ਼ ਦੀਆਂ ਸਤੀਆਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਕਾਬੂ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਸੀ। ਪਤੀਆਂ ਨੂੰ ਬੱਚਿਆਂ ਸਮੇਤ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੰਮੀ ਲੰਮੀ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਤੱਕਿਆ। ਲਜਜਾ ਦੇ ਹੰਝੂ, ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਵਗੇ। ਭਾਵੇਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੋਲ ਹੀ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਹਰ ਪਲ ਨਵੇਂ ਹੀ ਲੱਗਦੇ। ਜਿਸ ਪੈਰ ਨੂੰ ਲਕਸ਼ਮੀ ਵੀ ਛੱਡਦੀ ਨਹੀਂ, ਉਥੇ ਕੌਣ ਮਹਿਲਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਭਾਰ ਵਜੋਂ ਜਨਮੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ ਵੈਰ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਖਿਲਾਫ ਹੋ ਗਈ। ਉਹ ਹਵਾ ਵਾਂਗ, ਜੋ ਅੱਗ ਨੂੰ ਬੁਝਾ ਦੇਵੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਆਪਸੀ ਨਸ਼ਟਿ ਕਰਵਾ ਕੇ, ਖੁਦ ਹਥਿਆਰ-ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਅਲੱਗ ਹੋ ਗਏ। ਪ੍ਰਭੂ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿਚ ਆਏ, ਚੋਟੀ ਦੀਆਂ ਨਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ, ਆਮ ਮਨੁੱਖ ਵਾਂਗ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਦੇ ਲਜਜਾ ਭਰੇ ਹਾਸੇ, ਚੋਟੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ, ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਹਮਲੇ ਨਾਲ, ਕਾਮਦੇਵ ਵੀ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਵੀ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਨਾਰੀਆਂ ਆਪਣੀ ਸਾਰੀ ਮੋਹਨੀ ਚਾਲਾਂ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਡੋਲ੍ਹਾ ਨਾ ਸਕੀਆਂ। ਜਗਤ ਦੇ ਲੋਕ, ਅਗਿਆਨਤਾ ਕਰਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਉਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਵਿਰਕਤ ਹਨ। ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਮਾਪਦੰਡ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰਕ ਕਾਰਜਾਂ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਗਲਤ ਫੈਸਲਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਰਾਜਸੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ: ਉਹ ਕੁਦਰਤ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਉਸ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਕਦੇ ਬੰਨ੍ਹਦੇ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ, ਉਸ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਵੀ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਮੂਰਖ ਨਾਰੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਵਾਸਤਵਿਕਤਾ ਨਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਮਨੁੱਖ ਸਮਝਦੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਆਮ ਮਨ ਵੀ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਸੀਮਤ ਮੰਨ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਤੇ ਬਲਰਾਮ, ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਬਲਦਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੇ ਅਤੇ ਚੀਕਾਂ ਮਾਰਦੇ, ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਕਲ ਕਰਦੇ, ਖੇਡਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਆਮ ਜੀਵ ਹੋਣ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਤੇ ਬਲਰਾਮ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਸਮੇਤ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਰਖਵਾਲੀ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਦ ਇੱਕ ਦਾਨਵ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਆਇਆ ਸੀ, ਆਇਆ। ਉਹ ਦਾਨਵ, ਵੱਢੇ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵਿਚ ਮਿਲ ਗਿਆ। ਹਰੀ ਨੇ, ਮਾਸੂਮ ਬਣ ਕੇ, ਬਲਰਾਮ ਨੂੰ ਉਹ ਦਾਨਵ ਦਿਖਾਇਆ। ਫਿਰ, ਅਚੁਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਛਲੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਪਕੜ ਕੇ, ਘੁੰਮਾਇਆ ਅਤੇ ਕਪੀਠਾ ਰੁੱਖ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਦਾਨਵ, ਰੁੱਖ ਤੋਂ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਟਕਰਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਮਰ ਗਿਆ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਮੁੰਡਿਆਂ ਨੇ 'ਸ਼ਾਬਾਸ਼! ਸ਼ਾਬਾਸ਼!' ਕਰਕੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਵਧਾਇਆ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਪਰੋਂ ਫੁੱਲਾਂ ਵਰਸਾਏ। ਉਹ ਦੋ, ਭਾਵੇਂ ਸਾਰੀਆਂ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਸਨ, ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਮੁੰਡਿਆਂ ਵਾਂਗ ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਰਖਵਾਲੀ ਕਰਦੇ, ਸਵੇਰ ਦਾ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦੇ। ਇੱਕ ਦਿਨ, ਹਰ ਮੁੰਡਾ ਆਪਣੀ ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਟੋਲੀ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਲੈ ਗਿਆ। ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਪਿਲਾ ਕੇ, ਆਪ ਵੀ ਪਾਣੀ ਪੀ ਲਿਆ। ਉੱਥੇ, ਮੁੰਡਿਆਂ ਨੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਜੀਵ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਦੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਟੁੱਟੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਬਕਾ ਸੀ, ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਦਾਨਵ, ਜਿਹੜਾ ਬਗਲੇ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਸੀ। ਉਹ ਅਚਾਨਕ ਆਇਆ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ ਚੰਢ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਜਬਰਦਸਤੀ ਪਕੜ ਲਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਬਕਾ ਨੇ ਨਿਗਲ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਰਾਮਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਮੁੰਡੇ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੋਂ ਜੀਵਨ ਚਲੇ ਜਾਵੇ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ। ਪਰ ਗੋਪਾਂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜਗਤ ਦਾ ਅਧਿਆਪਕ, ਬਕਾ ਦੇ ਮੂੰਹ ਦੇ ਜੜ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ। ਦਰਦ ਨਾਲ ਬਕਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਗਲ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਫਿਰ ਚੰਢ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਨੇਕਾਂ ਦੇ ਨਾਥ ਅਤੇ ਕੰਸ ਦੇ ਮਿੱਤਰ ਸਨ, ਨੇ ਬਕਾ ਦੀ ਚੰਢ ਨੂੰ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ, ਮੁੰਡਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਫਾੜ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਵੀਰ ਹੋਵੇ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਮੁੰਡਿਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਈ। ਫਿਰ, ਆਕਾਸ਼ ਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਬਕਾ ਦੇ ਵੈਰੀ 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ' ਉੱਤੇ ਨੰਦਨ ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਚਮਪਾ ਵਰਸਾਏ, ਡੰਗਰ, ਸੰਖ ਅਤੇ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਗੋਪਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਬਕਾ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਬਚ ਕੇ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ, ਮੁੰਡਿਆਂ, ਰਾਮਾ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿਚ, ਜੀਵਨ ਵਾਪਸ ਆਉਣ ਵਾਂਗ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਵਾਪਸ ਵ੍ਰਜਾ ਆਏ, ਉਸ ਘਟਨਾ ਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਗਾਂਦੇ ਹੋਏ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੋਪ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਆਸ਼ਚਰਜ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ। ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਤਰਸ ਭਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਤੱਕਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਮੌਤ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਆਇਆ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ, "ਹਾਏ, ਕਿੰਨੀ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਇਹ ਮੁੰਡਾ ਭੋਗ ਚੁਕਾ! ਸ਼ਾਇਦ ਸਾਡੀ ਕਿਸੇ ਪੂਰਬਲੇ ਪਾਪ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਹੈ।" ਪਰ, ਉਹ ਡਰਾਉਣੇ ਜੀਵ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਵੱਧ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ; ਮਾਰਨ ਆਉਂਦੇ, ਪਰ ਅੱਗ ਵਿਚ ਪਤੰਗਿਆਂ ਵਾਂਗ ਮਰ ਜਾਂਦੇ। ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨੀ ਦੀਆਂ ਬਾਤਾਂ ਕਦੇ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀਆਂ; ਜਿਵੇਂ ਗਰਗਾ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਸੀ, ਉਹੀ ਹੋਇਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨੰਦਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਗੋਪ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਤੇ ਰਾਮਾ ਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਵਿਚ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦੇ, ਸੰਸਾਰਕ ਦੁਖ ਤੋਂ ਅਣਭਿਗਨ ਰਹੇ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਬਚਪਨ ਵ੍ਰਜਾ ਵਿਚ ਖੇਡਾਂ, ਛੁਪਾ-ਛੁਪਾਈ, ਬਾਂਧੇ ਬਣਾਉਣ ਅਤੇ ਬਾਂਦਰਾਂ ਵਾਂਗ ਉੱਡ-ਕੁੱਦ ਵਿੱਚ ਗੁਜ਼ਾਰਿਆ। ਇਸ ਵਿਚ, ਸ਼ੌਨਕ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਅਸ਼ਵੱਥਾਮਾ ਦੇ ਬ੍ਰਹਮਸ਼ਿਰਸ਼ਾ ਅਸਤਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਉੱਤਰਾ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਪੈਦਾ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਬੱਚਾ ਮਰ ਗਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਉਹ ਮੁੜ ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ।" "ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੇ ਜਨਮ, ਉਸ ਦੇ ਮਹਾਨ ਕਰਤਬ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਅੰਤ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਉਹ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਦ ਕਿੱਥੇ ਗਿਆ, ਇਹ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ।" "ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਠੀਕ ਸਮਝੋ, ਤਾਂ ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਦੱਸੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਉਤਸੁਕ ਸੁਣਨ ਵਾਲੇ ਹਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਨੇ ਇਹ ਗਿਆਨ ਦਿੱਤਾ।" ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਜਾ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੇ, ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਤੋਂ ਵਿਰਕਤ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ।" "ਉਹ ਕੋਲ ਧਨ, ਯਜਨਾਂ, ਵਸਦੇ, ਰਾਣੀਆਂ, ਭਰਾ, ਜੰਬੂਦਵੀਪ ਉੱਤੇ ਰਾਜ, ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਤੱਕ ਚੜ੍ਹੀ ਹੋਈ ਸ਼ੋਭਾ ਸੀ।" "ਹੇ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਮੁਕੁੰਦ 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ' ਵਿਚ ਟਿਕੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਉਹ ਇੱਛਾਵਾਂ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪਿਆਰੀਆਂ ਹਨ, ਕੀ ਮਹੱਤਵ ਰੱਖਦੀਆਂ? ਜਿਵੇਂ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਭੁੱਖੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦੀਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਵੀ ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਲਿਆਉਂਦੀਆਂ।" "ਹੇ ਭ੍ਰਿਗੁ ਵੰਸ਼ੀ, ਜਦ ਉਹ ਮਹਾਨ ਬਚਾ ਆਪਣੇ ਮਾਂ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਅਸਤਰ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸਾੜਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਵਿਲੱਖਣ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।" "ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਰੂਪ ਦੇਖਿਆ, ਅੰਗੂਠੇ ਜਿਤਨਾ, ਜੋ ਚਮਕਦਾ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਮਕੁਟ ਨਾਲ, ਸ਼ਿਆਮ ਰੰਗ ਦਾ, ਅਦਭੁਤ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਵਿਚ, ਅਚਲ, ਸਦਾ ਸਥਿਰ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਖੇਡਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰਾਖੀ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਕਿਰਪਾ ਭਰੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ, ਵ੍ਰਜਾ ਤੋਂ ਰਾਜ ਮਹਲਾਂ ਤੱਕ, ਹਰ ਦਿਲ ਵਿਚ ਪਿਆਰ, ਆਸ਼ਚਰਜ ਅਤੇ ਆਨੰਦ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀਆਂ।