ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਰਣਨ ਕਰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਜੀ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਅੱਖਾਂ ਲਈ ਐਸਾ ਪਿਆਲਾ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿਚੋਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਹਟਣੀ ਹੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੀਆਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਚਰਨ ਸਤਪੁੱਰਸ਼ਾਂ ਲਈ ਅਸਰਾ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਚਿੱਟੇ ਛਤਰ ਤੇ ਪੱਖੇ ਲਹਿਰਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਰਸਤੇ ਵਿਚ ਤਾਜ਼ਾ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਤੇ ਵਨਮਾਲਾ ਪਾ ਕੇ, ਉਹ ਇੰਝ ਚਮਕ ਰਹੇ ਹਨ ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲਾਂ, ਇੰਦਰਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੂਰਜ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਮਾਵਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਵਿਚ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮੱਥੇ ਨੂੰ ਦੇਵਕੀ ਤੇ ਹੋਰ ਸੱਤ ਮਾਵਾਂ ਅੱਗੇ ਝੁਕਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਮਾਵਾਂ, ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਗੋਦ ਵਿਚ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚੋ ਅੰਸੂ ਵਗਾ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਭਗਵਾਨ ਆਪਣੇ ਅਤੁੱਲ ਮਹਿਲ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉੱਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸੋਲਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਪਤਨੀਆਂ ਦੇ ਸੋਲਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਮਹਲ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਘਰ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਜੋ ਪਤੀ ਤੋਂ ਵਿਛੁੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੀਆਂ ਸਿੱਟਾਂ ਤੇ ਖਟਿਆਂ ਤੋਂ ਉੱਠ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿਚ ਤਿਉਹਾਰ ਵਰਗੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੈ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਵਰਤਾਂ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਥੱਲੇ ਹਨ। ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਭ੍ਰਿਗੁ ਵੰਸ਼ ਦੀਆਂ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਸਮੇਤ ਗਲੇ ਲਾ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਅੰਦਰੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤ ਰੋਕੀ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ। ਫਿਰ ਵੀ, ਨਜਰਾਂ ਥੱਲੇ ਕਰਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਲਜਾ ਨਾਲ ਅੰਸੂ ਵਗ ਪੈਂਦੇ ਹਨ। ਭਾਵੇਂ ਭਗਵਾਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੋਲ ਹੀ ਵਿਅਕਤਿਗਤ ਤੌਰ ਤੇ ਮੌਜੂਦ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਰ ਵੇਲੇ ਨਵੇਂ ਹੀ ਲੱਗਦੇ ਹਨ। ਜਿਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਲਕਸ਼ਮੀ ਵੀ ਛੱਡ ਕੇ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ, ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਕਿਸ ਇਸਤ੍ਰੀ ਦਾ ਮਨ ਕਦੇ ਹਟ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਭਾਰ ਵਜੋਂ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ ਆਪਸੀ ਵੈਰ ਪੈਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਰਾਹੀਂ ਉਹ ਆਪਸ ਵਿਚ ਹੀ ਨਾਸ ਹੋ ਗਏ। ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਅੱਗ ਨੂੰ ਬੁਝਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਉਹ ਨਿਸ਼ਸਤ੍ਰ ਹੋ ਕੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਖਰੇ ਹੋ ਗਏ। ਪ੍ਰਭੂ ਆਪਣੇ ਅਪਾਰ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖਾ ਲੋਕ ਵਿਚ ਆਏ ਤੇ ਚੋਟੀ ਦੀਆਂ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ, ਆਮ ਮਨੁੱਖ ਵਾਂਗ ਜੀਵਨ ਦਾ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦੇ ਰਹੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਦੇ ਲਜਜਤ ਭਰੇ ਨਜ਼ਾਰੇ, ਮੁਸਕਾਨਾਂ ਅਤੇ ਤਿਰਛੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਤੱਕ, ਕਾਮਦੇਵ ਨੂੰ ਵੀ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਦਿੰਦੇ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ। ਫਿਰ ਵੀ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਖੋਹ ਨਹੀਂ ਸਕੀਆਂ। ਲੋਕ, ਆਪਣੀ ਸਮਝ ਅਨੁਸਾਰ, ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰੀ ਮੰਨ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਹ ਤਾਂ ਅਸੰਗ ਹਨ, ਪਰ ਲੋਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਹਾਰ ਵੇਖ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਜਿਹਾ ਹੀ ਸਮਝ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਕਦੇ ਉਸਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਵੀ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਕੁਝ ਮੂਰਖ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨੂੰ ਨਾ ਜਾਣਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣਾ ਪਤੀ ਹੀ ਮੰਨਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਆਮ ਮਨੁੱਖ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਸੀਮਿਤ ਸਮਝ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਬਲਰਾਮ, ਦੋਵੇਂ, ਕਦੇ ਕਦੇ ਜੰਗਲੀ ਬਲਦਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੇ ਤੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਕਲ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਆਮ ਜੀਵਾਂ ਵਾਂਗ ਖੇਡਦੇ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਬਲਰਾਮ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਵੱਛਿਆਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਇੱਕ ਦੈਤ ਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਵੱਛੇ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਝੁੰਡ ਵਿਚ ਮਿਲ ਗਿਆ ਸੀ। ਹਰੀ ਨੇ ਮਾਸੂਮ ਬਣ ਕੇ ਬਲਰਾਮ ਨੂੰ ਉਹ ਦੈਤ ਦਿਖਾਇਆ। ਫਿਰ, ਅਚੂਤ ਨੇ ਉਸ ਵੱਛੇ ਦੇ ਪਿੱਛਲੇ ਪੈਰ ਫੜ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਘੁੰਮਾਇਆ ਤੇ ਕਪਿੱਥ ਦੇ ਰੁੱਖ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਵੱਡਾ ਦੈਤ, ਫਲਾਂ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ, ਥੱਲੇ ਡਿੱਗ ਕੇ ਮਰ ਗਿਆ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਗੋਪ-ਬੱਚਿਆਂ ਨੇ ‘ਸ਼ਾਬਾਸ਼! ਸ਼ਾਬਾਸ਼!’ ਕਿਹਾ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉੱਤੇ ਤੋਂ ਫੁੱਲ ਵਰਸਾਏ। ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਹਨ, ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਗੋਪ-ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ ਵੱਛਿਆਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਦੇ ਤੇ ਸਵੇਰੇ ਦਾ ਭੋਜਨ ਕਰਦੇ। ਇੱਕ ਦਿਨ, ਹਰ ਬੱਚਾ ਆਪਣੇ ਵੱਛਿਆਂ ਨੂੰ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਲੈ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਪਹਿਲਾਂ ਵੱਛਿਆਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਪਿਲਾਇਆ, ਫਿਰ ਆਪ ਪੀਤਾ। ਉੱਥੇ, ਬੱਚਿਆਂ ਨੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਜੀਵ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਦੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਟੁੱਟੇ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਬਕਾਸੁਰ ਸੀ, ਜੋ ਸਰਸ ਬਗਲੇ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਅਚਾਨਕ ਆਇਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਤਿੱਖੀ ਚੋਚ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਫੜ ਲਿਆ। ਜਦੋਂ ਬਚਿਆਂ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਬਕਾਸੁਰ ਨੇ ਨਿਗਲ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਰਾਮਾ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਬੱਚੇ ਜਿਵੇਂ ਜਿੰਦ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਗਏ। ਪਰ ਗੋਪਾਲ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੇ, ਬਕਾਸੁਰ ਦੇ ਮੂੰਹ ਦੀ ਜੜ੍ਹੀ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ। ਦਰਦ ਨਾਲ, ਬਕਾਸੁਰ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਥੁੱਕ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਫਿਰ ਚੋਚ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਬਕਾਸੁਰ ਵਧਿਆ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਚੋਚ ਫੜ ਕੇ, ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਉੱਤੇ ਨੰਦਨ ਫੁੱਲ ਤੇ ਚੰਬੇ ਦੇ ਫੁੱਲ ਵਰਸਾਏ, ਅਤੇ ਡੋਲ, ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਸਤੁਤੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਗੋਪ-ਬੱਚੇ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਬਕਾਸੁਰ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਬਚ ਕੇ ਨਿਕਲਿਆ, ਤਾਂ ਰਾਮਾ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਮੁੜ ਜਿੰਦ ਮਿਲ ਗਈ। ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਵੱਛਿਆਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ ਵਾਪਸ ਵ੍ਰਜਾ ਆ ਗਏ, ਤੇ ਰਸਤੇ ਭਰ ਇਹ ਘਟਨਾ ਗਾਂਉਂਦੇ ਰਹੇ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੋਪ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਹੈਰਾਨੀ ਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵੱਲ ਤਰਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਤੱਕਦੇ ਰਹੇ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਮੌਤ ਤੋਂ ਮੁੜ ਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਸੋਚਦੇ, “ਹਾਏ! ਇਹ ਮੁੰਡਾ ਕਿੰਨੇ ਵੱਡੇ ਖਤਰੇ ਵੇਖ ਚੁੱਕਾ ਹੈ! ਸ਼ਾਇਦ ਸਾਡੀ ਕਿਸੇ ਪਿਛਲੀ ਭੁੱਲ ਕਰਕੇ ਇਹ ਡਰ ਸਾਡੀ ਉੱਤੇ ਆਇਆ ਹੈ। ਪਰ ਇਹ ਡਰਾਉਣੇ ਜੀਵ ਭੀ ਇਸਦਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਬਿਗਾੜ ਸਕਦੇ। ਜਿਵੇਂ ਤਿਤਲੀਆਂ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੜ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਉਹ ਵੀ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।” ਉਹ ਮੰਨਦੇ ਹਨ ਕਿ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕਦੇ ਝੂਠੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਗਰਗ ਆਚਾਰਯ ਨੇ ਕਿਹਾ ਸੀ, ਉਹੀ ਹੁੰਦਾ ਵੇਖਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨੰਦ ਤੇ ਹੋਰ ਗੋਪ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਰਾਮ ਦੇ ਚਰਿਤ੍ਰਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਦੁੱਖ-ਸੁੱਖ ਤੋਂ ਬੇਪਰਵਾਹ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਸਮਾਂ ਬਿਤਾਉਂਦੇ ਰਹੇ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਲੁਕਣ-ਛੁਪਣ, ਪਾਣੀ ਰੋਕਣ, ਤੇ ਬਾਂਦਰਾਂ ਵਾਂਗ ਉੱਦਮ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਵ੍ਰਜਾ ਵਿਚ ਆਪਣਾ ਬਚਪਨ ਬਿਤਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਸ਼ੌਨਕ ਜੀ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, “ਅਸ਼ਵਤਥਾਮਾ ਦੇ ਬ੍ਰਹਮਾਸ਼ੀਰਸ਼ ਅਸਤਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉੱਤਰਾ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਜੋ ਬੱਚਾ ਸੀ, ਉਹ ਮਰ ਗਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਉਹ ਮੁੜ ਜੀ ਉਠਿਆ। ਅਸੀਂ ਉਸਦੇ ਜਨਮ, ਉਸਦੇ ਮਹਾਨ ਕਰਤੱਬਾਂ, ਉਸਦੀ ਮੌਤ ਅਤੇ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਗਿਆ, ਇਹ ਸਭ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਠੀਕ ਸਮਝੋ, ਤਾਂ ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਅਸੀਂ ਉਤਸੁਕ ਸ਼੍ਰੋਤਾ ਹਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਨੇ ਇਹ ਗਿਆਨ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।” ਸੂਤ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, “ਮਹਾਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਜਾ ਨੂੰ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਖੁਸ਼ ਰੱਖਿਆ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਤੋਂ ਅਸੰਗ ਰਹੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਉਹ ਕੋਠੀਆਂ, ਯਜ, ਰਾਜ, ਰਾਣੀਆਂ, ਭਰਾਵਾਂ, ਜੰਬੂਦਵੀਪ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਤੱਕ ਮਸ਼ਹੂਰੀ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਪਰ, ਦੋਵੇਂ ਜਨਮੇ ਹੋਏ ਹੋ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਮੁਕੁੰਦ ਉੱਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਲਈ ਉਹ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਜੋ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਕੀ ਮਤਲਬ ਰੱਖਦੀਆਂ ਹਨ? ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਭੁੱਖੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਉਹ ਵਿਸ਼ੇ ਭੀ ਉਸ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦੀਆਂ ਸਨ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤ ਦੀਆਂ ਇਹ ਲੀਲਾਵਾਂ ਤੇ ਚਰਿਤ੍ਰ, ਵੱਡੇ ਪਿਆਰ, ਅਦਭੁਤਤਾ ਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸਨਸਾਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।