ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਜਦੋਂ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਵਸੁਦੇਵ, ਉੱਚੇ ਚਿੱਤ ਵਾਲਾ, ਅਕਰੂਰ, ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਅਤੇ ਅਸਧਾਰਣ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਰਾਮ, ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ, ਚਰੁਦੇਸ਼ਨ, ਸੰਬਾ—ਜੰਬਵਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ—ਸਭ ਆਪਣੇ ਖਟ, ਆਸਣ ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਛੱਡ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਠ ਖੜੇ ਹੋਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮਹਾਰਾਜ਼ੀ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖਿਆ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸ਼ੁਭ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰਦੇ ਹੋਏ, ਸੰਖ ਅਤੇ ਬਾਂਸਰੀਆਂ ਦੀ ਧੁਨ ਵਿਚ, ਵੈਦਿਕ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਚੜ੍ਹਦੇ ਹਿਰਦੇ ਨਾਲ ਰਥਾਂ 'ਤੇ, ਪਿਆਰ ਤੇ ਭੈ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸਾਹਮਣੇ ਆਏ। ਸੈਂਕੜੇ ਉੱਤਮ ਹਾਥੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੰਡੇ ਤੇ ਚਿਹਰੇ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਸ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ, ਉਸ ਮੌਜੂਦਗੀ ਨੂੰ ਹੋਰ ਰੌਣਕ ਵਾਲੀ ਬਣਾਉਂਦੇ। ਨਾਚਣ ਵਾਲੇ, ਅਭਿਨੇਤਾ, ਗੰਧਰਵ, ਭਟ, ਮਗਧ ਅਤੇ ਗਾਇਕ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇ ਅਸਧਾਰਣ ਕਰਤਬ ਅਤੇ ਕਹਾਣੀਆਂ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਭਾਗਵਾਨ, ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਅਤੇ ਨਾਗਰਿਕਾਂ ਵਿਚ, ਹਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਮਿਲੇ ਅਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ, ਗਲੇ ਮਿਲਣ, ਹੱਥ ਫੜਨ ਅਤੇ ਮੁਸਕਾਨ ਭਰੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ, ਦੂਰ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸਾਂਤਵਨਾ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦੇ ਵਰਦਾਨ ਦਿੱਤੇ। ਉਹ ਖੁਦ, ਵੱਡੇ, ਪੁਰਹਿਤ, ਪਤਨੀਆਂ ਅਤੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਹੋਰਾਂ ਤੋਂ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਲੈ ਕੇ, ਗਾਇਕਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿਚ, ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ। ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਵਾਰਕਾ ਦੇ ਰਾਜ ਮਾਰਗ 'ਤੇ ਚਲਦੇ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਉੱਤਮ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਦੀਆਂ ਛੱਤਾਂ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਈਆਂ, ਉਸ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੇ ਉਤਸਵ ਲਈ ਉਤਸੁਕ। ਦਵਾਰਕਾ ਦੇ ਨਿਵਾਸੀ ਉਸ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੱਕਦੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਦੇ ਤਰਪ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀਆਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸੌਭਾਗ ਦਾ ਆਸਰਾ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ। ਉਸ ਦਾ ਛਾਤੀ ਸੌਭਾਗ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਹੈ, ਚਿਹਰਾ ਅੱਖਾਂ ਲਈ ਪਿਆਲ, ਬਾਂਹਾਂ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ, ਅਤੇ ਲੋਟਸ ਪੈਰ ਧਰਮਵਾਨਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ। ਉਹ ਚਿੱਟੇ ਛਤਰੀਆਂ, ਪੱਖਿਆਂ, ਅਤੇ ਤਾਜ਼ਾ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਵਿਚ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ, ਬੱਦਲ, ਧਨਕ ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਮਾਵਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਉਹ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਦੇਵਕੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸੱਤ ਮਾਵਾਂ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਮਾਵਾਂ, ਪਿਆਰ ਵਿਚ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਗੋਦ ਵਿਚ ਚੁਕ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ, ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਨ੍ਹਾ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਅਤੁੱਟ ਮਹਲ ਵਿਚ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਦੇ ਸੋਲ੍ਹ ਹਜ਼ਾਰ ਮਹਲ ਸਨ। ਉਹ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਹੁਣ ਉਸ ਨੂੰ ਘਰ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖ, ਇੱਕ ਵਾਰ ਹੀ ਆਪਣੇ ਆਸਣ ਅਤੇ ਖਟ ਛੱਡ ਕੇ, ਦਿਲ ਵਿਚ ਉਤਸਵ-ਜੈਸੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਲਾਜ ਵਿਚ ਮੂੰਹ ਅਤੇ ਅੱਖਾਂ ਨੀਵੀਆਂ ਕਰ ਲਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਭਾਵਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣਾ ਔਖਾ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਭਰਗੁ ਵੰਸ਼ ਦੀਆਂ ਉੱਤਮ ਮਹਿਲਾਵਾਂ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਬੱਚਿਆਂ ਸਮੇਤ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਅੰਦਰੂਨੀ ਲਾਲਸਾ ਨਾਲ ਤੱਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ; ਲਾਜ ਵਿਚ ਹੰਝੂਆਂ ਰੁਕਦੇ ਨਹੀਂ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਪਤੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੋਲ ਸੀ, ਹਰ ਪੈਰ ਦੀ ਜੋੜੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਵੀਂ ਲੱਗਦੀ; ਕਿਹੜੀ ਮਹਿਲਾ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਸਕਦੀ, ਜਦ ਲਚਲਚੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦੀ? ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਨੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ ਵੈਰ ਪੈਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ—ਜੋ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਬਣੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਆਪਸ ਵਿਚ ਟਕਰਾਈ, ਫੌਜਾਂ ਸਮੇਤ, ਤੇ ਉਹ, ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਅੱਗ ਬੁਝਾ ਕੇ, ਬਿਨਾ ਹਥਿਆਰ ਦੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਲੋਕ ਵਿਚ ਆਇਆ, ਅਤੇ ਚੋਟੀ ਦੀਆਂ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਮ ਮਨੁੱਖ ਵਾਂਗ ਵਿਹਾਰ ਕਰਦਾ। ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਲਾਜਵਾਨ ਨਜ਼ਰਾਂ, ਮੁਸਕਾਨ ਅਤੇ ਪਾਸੇ ਵੱਲ ਤੱਕਣ ਨਾਲ, ਕਾਮਦੇਵ ਵੀ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ; ਫਿਰ ਵੀ, ਉਹ ਉੱਤਮ ਮਹਿਲਾਵਾਂ, ਆਪਣੇ ਸਭ ਰੂਪਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਇੰਦਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਿਕਾਰਿਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀਆਂ। ਲੋਕ, ਅਗਿਆਨ ਵਿਚ, ਉਸ ਨੂੰ ਲਗਦਾ ਹੋਇਆ ਸਮਝਦੇ, ਜਦ ਕਿ ਉਹ ਅਲਗ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਾਪਦੰਡ ਨਾਲ ਮਾਪਦੇ ਹਨ, ਦੁਨੀਆਵੀ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ ਉਸ ਨੂੰ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਦੇਖਦੇ। ਇਹ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਰਵਭੌਮਤਾ ਹੈ: ਉਹ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੋਇਆ ਵੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਾ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਜੋ ਉਸ ਦਾ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦਾ, ਉਸ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਮੂਰਖ ਮਹਿਲਾਵਾਂ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮਾਪ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀਆਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਹੀ ਆਦਮੀ ਸਮਝਦੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਆਮ ਮਨ ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਸੀਮਤ ਸਮਝ ਲੈਂਦੇ। ਉਹ ਦੋ, ਬਲਦਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੇ ਅਤੇ ਚੀਕਦੇ, ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਕਲ ਕਰਦੇ, ਆਮ ਜੀਵਾਂ ਵਾਂਗ ਖੇਡਦੇ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਜਦ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਤੇ ਬਲਰਾਮ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਸਮੇਤ ਵੱਛਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਇੱਕ ਰਾਖਸ਼ਸ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੇ ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ ਆਇਆ। ਉਹ ਰਾਖਸ਼ਸ, ਵੱਛੇ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਝੁੰਡ ਵਿਚ ਮਿਲ ਗਿਆ; ਹਰਿ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਬੈਠ ਗਿਆ, ਨਿਰਮਲਤਾ ਦਿਖਾਉਂਦਾ, ਤੇ ਬਲਰਾਮ ਨੂੰ ਉਹ ਦਿਖਾਇਆ। ਫਿਰ ਅਚ੍ਯੁਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਿੱਛਲੇ ਪੈਰਾਂ ਅਤੇ ਪੂੰਛ ਸਮੇਤ ਫੜ ਲਿਆ, ਘੁੰਮਾਇਆ ਅਤੇ ਕਪਿੱਠ ਦੇ ਰੁੱਖ 'ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ; ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲਾ ਰਾਖਸ਼ਸ, ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਟਕਰ ਕੇ, ਨਿਸ਼ਚੇਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੋਸਤਾਂ ਨੇ "ਵਧੀਆ! ਵਧੀਆ!" ਆਖਿਆ, ਤੇ ਦੇਵਤਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਪਰੋਂ ਫੁੱਲਾਂ ਵਰਖਾ ਕਰਨ ਲਗੇ। ਉਹ ਦੋ, ਜਗਤ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਵੱਛਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ, ਤੇ ਸਵੇਰੇ ਦਾ ਭੋਜਨ ਆਮ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੈਂਦੇ। ਇੱਕ ਦਿਨ, ਹਰ ਮੁੰਡਾ ਆਪਣੇ ਵੱਛਿਆਂ ਦਾ ਝੁੰਡ ਪਾਣੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਲੈ ਗਿਆ; ਵੱਛਿਆਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਪਿਆਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਖੁਦ ਪਾਣੀ ਪੀ ਲਿਆ। ਉਥੇ, ਮੁੰਡਿਆਂ ਨੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਜੀਵ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਦੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਡਿੱਗੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਸੀ। ਉਹ ਬਕਾ ਸੀ, ਵੱਡਾ ਰਾਖਸ਼ਸ, ਬਗਲੇ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਅਚਾਨਕ ਆਇਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਤੇਜ਼ ਚੋਚ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਜਬਰ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਬਕਾ ਨੇ ਨਿਗਲ ਲਿਆ, ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਹੋਰ ਮੁੰਡੇ ਇੰਦਰੀਆਂ ਤੋਂ ਜੀਵਨ ਰਹਿਤ ਹੋ ਗਏ, ਹੈਰਾਨ। ਪਰ, ਗੋਵਾਲੇ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜਗਤ ਦਾ ਅਧਿਆਪਕ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਬਕਾ ਦੇ ਮੂੰਹ ਦੀ ਜੜ ਸਾੜ ਦਿੱਤੀ; ਦਰਦ ਨਾਲ, ਬਕਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਉਗਲ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਦੁਬਾਰਾ ਚੋਚ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰਿਆ। ਜਦ ਬਕਾ ਨੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਧਰਮਵਾਨਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਅਤੇ ਕੰਸ ਦਾ ਮਿੱਤਰ, ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਚੋਚ ਫੜ ਕੇ, ਮੁੰਡਿਆਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ, ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਚੋਚ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਮਹਾਂਵੀਰ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲੀ। ਫਿਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਬਕਾ ਦੇ ਵੈਰੀ 'ਤੇ ਨੰਦਨ ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਚਮਪਾ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਡੰਗਰ, ਸੰਖ ਅਤੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ; ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਗੋਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ। ਜਦ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਬਕਾ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆਇਆ, ਮੁੰਡੇ, ਰਾਮ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿਚ, ਜੀਵਨ ਮੁੜ ਮਿਲਿਆ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਵੱਛਿਆਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਵ੍ਰਜਾ ਵਾਪਸ ਆਏ, ਇਸ ਘਟਨਾ ਦੀ ਗਾਇਕੀ ਕਰਦੇ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੋਵਾਲੇ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਹੈਰਾਨੀ ਅਤੇ ਡੂੰਘੇ ਪਿਆਰ ਵਿਚ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਤਰਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਤੱਕਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਮਰਨ ਤੋਂ ਮੁੜ ਆਇਆ ਹੋਵੇ। "ਹਾਏ, ਕਿੰਨੇ ਖਤਰੇ ਇਸ ਮੁੰਡੇ ਨੇ ਸਹੇ! ਸ਼ਾਇਦ ਸਾਡੀ ਕੋਈ ਪੁਰਾਣੀ ਭੁੱਲ ਹੀ ਇਸ ਡਰ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ," ਉਹ ਸੋਚਦੇ।