ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਦਵਾਰਕਾ ਨਗਰੀ ਹਰ ਰੁੱਤ, ਹਰ ਸਮੇਂ, ਸੁਖ-ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਸੁਭਕਾਮੀ ਰੁੱਖ, ਲਤਾਵਾਂ, ਆਸ਼ਰਮ, ਬਾਗ-ਬਗੀਚੇ ਤੇ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੇ ਤਲਾਵਾਂ ਨੇ ਇਸ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਸੋਭਾ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ। ਨਗਰੀ ਦੇ ਫਾਟਕਾਂ, ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਤੇ ਰਸਤੇਆਂ ਉੱਤੇ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਜਿਹੇ ਤੋरण ਦੁਆਰ ਬਣਾਏ ਗਏ ਸੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਝੰਡਿਆਂ ਤੇ ਚੁੰਗੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਇੰਨਾ ਕਿ ਘਰਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਤਪਦਾ ਸੂਰਜ ਵੀ ਰੁਕ ਗਿਆ ਸੀ। ਵੱਡੇ ਰਸਤੇ, ਗਲੀਆਂ, ਹਟਾਂ ਤੇ ਚੌਕ ਸੁੱਥਰੇ ਕਰਕੇ ਉੱਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕਿਆ ਗਿਆ, ਫਲ, ਫੁੱਲ ਤੇ ਅਨਾਜ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ। ਹਰ ਘਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਉੱਤੇ ਦਹੀਂ, ਅਨਾਜ, ਫਲ, ਗੰਨੇ, ਪੂਰਨ ਘੜੇ, ਭੋਗ, ਧੂਪ ਤੇ ਦੀਵੇ ਰੱਖ ਕੇ ਸੋਭਾ ਵਧਾਈ ਗਈ। ਜਦੋਂ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਪਿਆਰੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਪਰਤ ਰਹੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਵਸੁਦੇਵ, ਉੱਚ-ਚਿੱਤ ਵਾਲੇ ਅਕ੍ਰੂਰ, ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਤੇ ਵਡੇ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਰਾਮ, ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ, ਚਾਰੁਦੇਸ਼ਨ, ਜਾਮਬਵਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਾਂਬ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਆਪਣੇ ਖੱਟ, ਬੈਠਕਾਂ ਤੇ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਛੱਡ ਕੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਉੱਠ ਖੜੇ ਹੋਏ। ਮਹਾਂ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਪਦੇਸ਼ਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਮੰਗਲ ਗੀਤ, ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਨਫੀਰਿਆਂ ਦੀ ਧੁਨ, ਅਤੇ ਵੈਦਿਕ ਸਤਕਾਰੀ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਤੇ ਨਾਗਰਿਕ ਪ੍ਰੇਮ ਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਆਏ। ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਹਾਥੀਆਂ ਨੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੰਨ ਵਿਚ ਚਮਕਦਾਰ ਕੁੰਡਲ, ਗਲਾਂ ਤੇ ਚਿਹਰੇ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਨਾਲ ਸੋਭਾ ਵਧਾਈ। ਨਚਣ ਵਾਲੇ, ਅਭਿਨੇਤਾ, ਗੰਧਰਵ, ਭੱਟ, ਮਾਗਧ ਤੇ ਗਾਇਕ, ਸਭ ਇਲੈਕਸ਼ਣ ਵਾਲੇ ਦੇ ਅਚਰਜ ਕਰਤਬ ਤੇ ਚਰਿੱਤਰ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਤੇ ਨਗਰ-ਵਾਸੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਹਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਆਦਰ ਦੇ ਰਹੇ ਸਨ। ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਗਲ-ਲੱਗ, ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਹਥ ਫੜ ਕੇ, ਮਿੱਠੀ ਨਿਗਾਹਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਦੂਰ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸਾਂਤਵਨਾ ਦਿੰਦੇ ਤੇ ਜਿਹੜੇ ਮਨ-ਚਾਹੇ ਵਰ ਮੰਗਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਦੇ। ਆਪਣੇ ਵੱਡਿਆਂ, ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ, ਪਤਨੀਆਂ ਤੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਅਸੀਸਾਂ ਲੈਂਦੇ ਹੋਏ, ਗਾਇਕਾਂ ਨਾਲ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਏ। ਜਦ ਉਹ ਰਾਜ ਮਾਰਗ ਰਾਹੀਂ ਚਲੇ, ਦਵਾਰਕਾ ਦੀਆਂ ਸਤਕਾਰੀ ਔਰਤਾਂ ਆਪਣੇ ਮਹਿਲਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਈਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦਾ ਮਹਾਂ ਉਤਸਵ ਦੇਖਣ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਸਨ। ਦਵਾਰਕਾ ਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਲਗਾਤਾਰ ਤੱਕਿਆ ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਦੇ ਵੀ ਰੱਜੀਆਂ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸੋਭਾ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਆਸਥਾਨ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਛਾਤੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦਾ ਨਿਵਾਸ, ਚਿਹਰਾ ਅੱਖਾਂ ਲਈ ਅਮ੍ਰਿਤ ਕਟੋਰਾ, ਬਾਂਹਾਂ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ, ਤੇ ਕਮਲ ਪੈਰ ਧਰਮੀਆਂ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਹਨ। ਸਫੈਦ ਛਤਰੀਆਂ, ਪੱਖੇ, ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਤਾਜ਼ੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਤੇ ਵਨਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਐਸੇ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸਨ ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲਾਂ, ਇੰਦ੍ਰਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਵਿਚ ਘਿਰਿਆ ਸੂਰਜ। ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚੇ, ਮਾਵਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਲ ਲਾਇਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਦੇਵਕੀ ਤੇ ਹੋਰ ਸੱਤ ਮਾਵਾਂ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕੀਤਾ। ਮਾਵਾਂ ਨੇ, ਮਾਂਵਾਂ ਵਾਲੇ ਪਿਆਰ ਵਿਚ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭੀਜੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਨਾਲ, ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਚੁੱਕ ਲਿਆ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨ੍ਹਾ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਅਤੁੱਲ ਮਹਲ ਵਿਚ ਗਏ, ਜੋ ਹਰ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਪਤਨੀਆਂ ਦੇ ਮਹਲ ਸਨ। ਪਤਨੀਆਂ, ਜੋ ਪਤੀ ਤੋਂ ਵਿਛੋੜੀ ਹੋਈਆਂ ਸਨ ਤੇ ਹੁਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਘਰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੇ ਆਸਨ ਤੇ ਖੱਟ ਛੱਡ ਕੇ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਉਤਸਵ ਵਰਗੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਨਜ਼ਰਾਂ ਝੁਕਾ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਗਵਾਨੀ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੇ ਭਾਵਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀਆਂ ਸਨ, ਫਿਰ ਵੀ ਭ੍ਰਿਗੁ ਵੰਸ਼ ਦੀਆਂ ਉਹ ਉੱਤਮ ਸਤ੍ਰੀਆਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਸਮੇਤ ਗਲ ਲਾ ਕੇ, ਅੰਦਰੋਂ ਤੱਕਦੀਆਂ ਰਹੀਆਂ; ਲਾਜ਼ ਵਿਚ ਉਹ ਹੰਝੂਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕੀਆਂ। ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਪੈਰ ਹਰ ਵੇਲੇ ਨਵੇਂ ਹੀ ਲੱਗਦੇ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਕੋਲ ਹੀ ਸਨ; ਜਦ ਲਕਸ਼ਮੀ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦੀ, ਤਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਔਰਤ ਦੀ ਕੀ ਬਾਤ? ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਭਾਰ ਵਜੋਂ ਜਨਮੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ ਆਪਸੀ ਵੈਰ ਪੈਦਾ ਕਰਕੇ, ਫੌਜਾਂ ਸਮੇਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਸ ਵਿਚ ਲੜਵਾ ਕੇ, ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਅੱਗ ਬੁਝਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਹਟਾ ਲਏ। ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਆਪਣੀ ਲੀਲਾ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਉਤਰੇ, ਚੋਟੀ ਦੀਆਂ ਸਤ੍ਰੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ, ਆਮ ਮਨੁੱਖ ਵਾਂਗ ਵਿਹਾਰ ਕਰਦੇ। ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਲਾਜ਼ ਭਰੀਆਂ ਨਿਗਾਹਾਂ, ਮੁਸਕਾਨਾਂ ਤੇ ਤਿਰਛੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਕਾਮਦੇਵ ਵੀ ਮੂਹ ਭੁੱਲ ਗਿਆ, ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਉੱਤਮ ਸਤ੍ਰੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਸਭ ਰੂਪ-ਹਠ ਨਾਲ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਡੋਲ ਨਹੀਂ ਸਕੀਆਂ। ਅਗਿਆਨ ਲੋਕ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਜੁੜਿਆ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਾਪ ਦੀ ਸੋਚ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰਕ ਕਾਰਜ ਕਰਦੇ ਦੇਖਦੇ ਹਨ। ਇਹੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਰਵਭੌਮਤਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਉਸ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਬੰਨ੍ਹਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਵੀ ਅਸਰਿਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਮੂਰਖ ਔਰਤਾਂ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣਾ ਹੀ ਮੰਨਦੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਆਮ ਮਨ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੀਮਤ ਸਮਝ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਕਈ ਵਾਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਤੇ ਬਲਰਾਮ, ਨਾਦ ਕਰਦੇ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਕਲ ਕਰਦੇ, ਆਮ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਾਂਗ ਖੇਡਦੇ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਤੇ ਬਲਰਾਮ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਵੱਛਿਆਂ ਨੂੰ ਚਰਾਉਂਦੇ ਸਨ, ਇੱਕ ਦਾਨਵ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਆਇਆ। ਉਹ ਦਾਨਵ, ਵੱਛੇ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਝੁੰਡ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਗਿਆ। ਹਰੀ ਨੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ਤਾ ਜਤਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਬੈਠ ਕੇ, ਬਲਰਾਮ ਨੂੰ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਅਚ੍ਯੁਤ ਨੇ ਉਸ ਦਾਨਵ ਨੂੰ ਪਿਛਲੀ ਲੱਤਾਂ ਤੇ ਪੁੱਛ ਸਮੇਤ ਫੜਿਆ, ਘੁੰਮਾ ਕੇ, ਕਪੀਥ ਦੇ ਰੁੱਖ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲਾ ਦਾਨਵ, ਰੁੱਖ ਤੋਂ ਡਿੱਗਣ ਵਾਲੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਟਕਰਾਂ ਕੇ, ਮਰ ਗਿਆ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਲੜਕੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋਕੇ "ਸ਼ਾਬਾਸ਼! ਸ਼ਾਬਾਸ਼!" ਚੀਕਣ ਲੱਗ ਪਏ ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਉਪਰੋਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਜਗਤ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਗੁਆਂਢੀਆਂ ਲੜਕਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਵੱਛਿਆਂ ਨੂੰ ਚਰਾਉਂਦੇ ਤੇ ਸਵੇਰੇ ਭੋਜਨ ਕਰਦੇ। ਇੱਕ ਦਿਨ, ਹਰ ਲੜਕੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੱਛਿਆਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਪੀਣ ਲਈ ਕੰਢੇ ਲਿਜਾਇਆ, ਵੱਛਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਉਣ ਮਗਰੋਂ, ਆਪ ਵੀ ਪਾਣੀ ਪੀਤਾ। ਉਥੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਜੀਵ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਦੀ ਵੱਜਰ ਮਾਰ ਨਾਲ ਡਿੱਗੇ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇਹ ਬਕਾਸੁਰ ਸੀ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਦਾਨਵ ਸੀ ਤੇ ਬਗਲੇ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਤੇਜ਼ ਚੋਚ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਫੜ ਲੈ ਗਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਨਿਗਲਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਮ ਤੇ ਹੋਰ ਲੜਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੋਂ ਪ੍ਰਾਣ ਚਲੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨ ਤੇ ਚੱਕਰਾਏ ਹੋਏ ਹੋ ਗਏ। ਪਰ, ਗੋਪਾਲ ਪੁੱਤਰ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਆਚਾਰਯ, ਬਕਾ ਦੇ ਮੂੰਹ ਦੀ ਜੜ੍ਹੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸਾੜ ਦਿੱਤੀ। ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਬਕਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਥੁੱਕ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਮੁੜ ਚੋਚ ਮਾਰ ਕੇ ਮਾਰਨ ਆਇਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਜੋ ਧਰਮੀਆਂ ਦੇ ਸਾਥੀ ਤੇ ਕੰਸ ਦੇ ਮਿੱਤਰ, ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਚੋਚ ਫੜ ਕੇ, ਲੜਕਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਜਤਨ ਦੇ, ਵੱਡੇ ਵੀਰ ਵਾਂਗ, ਉਸ ਨੂੰ ਫਾੜ ਦਿੱਤਾ। ਲੜਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਲੀਲਾ ਦਿਖਾਈ, ਜੋ ਹਰ ਪਲ ਨਵੀਂ, ਅਦਭੁਤ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ।