ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਦੁਆਰਕਾ ਦੀ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਮਧੂ, ਭੋਜ, ਦਸ਼ਾਰ੍ਹ, ਕੁਕੁਰ, ਅੰਧਕ ਅਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵੰਸ਼ਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਬਲਵਾਨਾਂ ਵੱਲੋਂ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਭੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਰਗੀ ਸੀ। ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਇੰਨਾ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਬਣਾਉਂਦੇ ਸਨ ਜਿਵੇਂ ਸਪੋਲੇ ਭੋਗਵਤੀ ਨਗਰੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹਰ ਰੁੱਤ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਸੀ। ਚਾਰੋ ਧਿਰ ਸੁਭਾਗਾ ਦਰੱਖਤ, ਲਤਾਵਾਂ, ਆਸ਼ਰਮ, ਬਾਗ-ਬਗੀਚੇ ਅਤੇ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੇ ਸਰੋਵਰ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਵਧਾਉਂਦੇ ਸਨ। ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ, ਰਸਤੇਆਂ ਅਤੇ ਮੁੱਖ ਮਾਰਗਾਂ ਉੱਤੇ ਤਿਉਹਾਰੀ ਤੋਰ ਤੇ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਝੰਡੇ ਅਤੇ ਬੈਨਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਬੂਹੇ ਬਣਾਏ ਗਏ ਸਨ। ਅੰਦਰਲੇ ਹਿੱਸੇ ਚਮਕਦੇ ਪਰ ਧੁੱਪ ਤੋਂ ਬਚਾਏ ਹੋਏ ਸਨ। ਵੱਡੀਆਂ ਗਲੀਆਂ, ਬਜ਼ਾਰਾਂ, ਚੌਕਾਂ ਨੂੰ ਸਾਫ਼ ਕਰਕੇ, ਸੁਗੰਧਤ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਛਿੜਕ ਕੇ, ਫਲਾਂ, ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਅਨਾਜ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਹਰ ਘਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਉੱਤੇ ਦਹੀਂ, ਅਨਾਜ, ਫਲ ਅਤੇ ਗੰਨੇ ਨਾਲ ਭਰੇ ਪੂਰਨ ਘੜੇ, ਭੋਗ, ਧੂਪ ਅਤੇ ਦੀਵੇ ਰੱਖੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਆ ਰਹੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਵਸੁਦੇਵ, ਉੱਚ ਚਿੱਤ ਵਾਲੇ, ਅਕਰੂਰ, ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਅਤੇ ਬਲਰਾਮ ਜੋ ਅਸਾਧਾਰਣ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮਨ, ਚਾਰੁਦੇਸ਼ਨ, ਸੰਬ ਅਤੇ ਜਾਮਵਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ—all ਖੁਸ਼ੀ 'ਚ ਆਪਣੀਆਂ ਸੌਣ ਦੀਆਂ ਥਾਵਾਂ, ਬੈਠਕਾਂ ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਛੱਡ ਕੇ ਉੱਠ ਖੜੇ ਹੋਏ। ਮਹਾਰਾਜ਼ੀ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਪੂਜਨਯੋਗ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਮੰਗਲ ਗੀਤਾਂ ਅਤੇ ਸੰਖ-ਨਾਦ, ਨਗਾਰੇ ਅਤੇ ਵੈਦਿਕ ਸਤੁਤੀਆਂ ਦੀ ਧੁਨ 'ਚ, ਉਹ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਸੁਆਗਤ ਵਾਸਤੇ ਚਲੇ। ਸੈਂਕੜੇ ਮੋਹਕ ਹਾਥੀ, ਚਮਕਦਾਰ ਕੰਨਿਆਂ ਵਾਲੇ, ਰੋਸ਼ਨ ਗਲਾਂ ਅਤੇ ਚਿਹਰਿਆਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਵਧਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਨਚਣ ਵਾਲੇ, ਅਦਾਕਾਰ, ਗੰਧਰਵ, ਭਟ, ਮਾਗਧ ਅਤੇ ਗਾਇਕ ਉਸ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ਸਵੀ ਦੇ ਅਦਭੁਤ ਕਾਰਜਾਂ ਅਤੇ ਕਥਾਵਾਂ ਦਾ ਗੀਤ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਅਤੇ ਪਿਛੇ ਪਿਛੇ ਆਉਂਦੇ ਨਾਗਰਿਕਾਂ ਵਿਚਕਾਰ, ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਰਿਵਾਜ ਅਨੁਸਾਰ ਮਿਲਦੇ ਅਤੇ ਸਭ ਦਾ ਸਨਮਾਨ ਕਰਦੇ। ਉਹ ਨਮਸਕਾਰ, ਗਲੇ ਮਿਲਣ, ਹੱਥ ਫੜਨ ਅਤੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਨਿਗਾਹਾਂ ਮਿਲਾਉਣ ਨਾਲ ਦਿਲਾਸਾ ਦਿੰਦੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਮਿਲੇ ਸੀ; ਹੋਰਨਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਚਾਹੇ ਹੋਏ ਵਰਦਾਨ ਦਿੰਦੇ। ਉਹ ਖੁਦ, ਵੱਡੇ, ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ, ਪਤਨੀਆਂ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਹੋਰਨਾਂ ਦੀਆਂ ਅਸੀਸਾਂ ਲੈਂਦੇ ਹੋਏ, ਗਾਇਕਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ 'ਚ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਦੇ। ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਰਾਜ ਮਾਰਗ ਉੱਤੇ ਤੁਰਦੇ, ਦੁਆਰਕਾ ਦੀਆਂ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਆਪਣੇ ਮਹਲਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਈਆਂ, ਉਸ ਦੀ ਇਕ ਝਲਕ ਪਾਉਣ ਦੇ ਤਿਉਹਾਰ ਵਾਂਗ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ। ਦੁਆਰਕਾ ਦੇ ਵਾਸੀ ਜਦੋਂ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਦੇ ਭਰਦੀਆਂ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਤਾਂ ਸੋਭਾ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦਾ ਆਸਨ, ਚਿਹਰਾ ਅੱਖਾਂ ਲਈ ਅਮ੍ਰਿਤ ਘੜਾ, ਬਾਂਹਾਂ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ, ਤੇ ਕਮਲ ਪੈਰ ਧਰਮੀਆਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹਨ। ਸਫੈਦ ਛਤਰੀਆਂ, ਪੰਖਿਆਂ ਨਾਲ ਸ਼ੋਭਤ, ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਤਾਜ਼ਾ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਨਮਾਲਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਇੰਨਾ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲਾਂ, ਇੰਦਰਧਨੁਸ਼ ਅਤੇ ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਸੂਰਜ। ਆਪਣੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਕੇ, ਮਾਵਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਤੇ ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਦੇਵਕੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸੱਤ ਮਾਵਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ 'ਚ ਸੀਸ ਨਿਵਾਇਆ। ਉਹ ਮਾਵਾਂ, ਪਿਆਰ ਵਿਚ ਪਸੀਨੇ ਹੋਈਆਂ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਗੋਦੀ 'ਚ ਚੁੱਕ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਹੰਝੂ ਵਗਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਆਪਣੇ ਅਤੁਲ ਨਿਵਾਸ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੁੰਦੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਪਤਨੀਆਂ ਦੇ ਮਹਲ ਸਨ। ਪਤਨੀਆਂ, ਪਤੀ ਤੋਂ ਵਿਛੋੜੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਘਰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਦੀਆਂ, ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੀਆਂ ਸੀਟਾਂ ਅਤੇ ਵਿਛੋਣਿਆਂ ਤੋਂ ਉੱਠ ਜਾਂਦੀਆਂ, ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਤਿਉਹਾਰੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਪਰ ਨਜ਼ਰਾਂ ਥੱਲੇ, ਲਾਜ਼ ਵਾਲੀ ਸਿਮਰਣ ਨਾਲ। ਉਹ ਭਾਵਨਾ ਨੂੰ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀਆਂ, ਪਰ ਭੀ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਵੰਸ਼ ਦੀਆਂ ਉਹ ਵਧੀਆ ਨਾਰੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਸਮੇਤ ਪਤੀ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਗਾ ਕੇ, ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਤਰਸਦੀਆਂ, ਹੰਝੂ ਲਾਜ਼ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲ ਪੈਂਦੇ। ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੋਲ ਹੀ ਸੀ, ਹਰ ਪਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਚਰਨ ਨਵੇਂ ਲੱਗਦੇ; ਜਦ ਲਕਸ਼ਮੀ ਭੀ ਕਦੇ ਉਸ ਦੇ ਚਰਨ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦੀ, ਤਾਂ ਹੋਰ ਔਰਤਾਂ ਕਿਵੇਂ ਛੱਡ ਸਕਦੀਆਂ? ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਬਣੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ ਵੈਰ ਪੈਦਾ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਲੜਵਾ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਵਾਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਅੱਗ ਨੂੰ ਬੁਝਾ ਦੇਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਆਪ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡ ਕੇ ਨਿਰਲੇਪ ਹੋ ਗਿਆ। ਪ੍ਰਭੂ ਆਪਣੇ ਹੀ ਯੋਗ ਬਲ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਇਆ, ਚੁਣੀ ਹੋਈਆਂ ਨਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ, ਆਮ ਮਨੁੱਖ ਵਾਂਗ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਇਆ। ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਲਾਜ਼ ਭਰੀ ਨਿਗਾਹਾਂ, ਮੁਸਕਾਨਾਂ, ਤੇ ਤਿਰਛੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਕਾਮਦੇਵ ਭੀ ਮਤਵਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਛੱਡ ਗਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਹ ਨਾਰੀਆਂ ਕਦੇ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਨਾ ਸਕੀਆਂ। ਲੋਕ, ਅਗਿਆਨਤਾ ਵਿਚ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰੀ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਹ ਤਾਂ ਨਿਰਲੇਪ ਹੈ; ਲੋਕ ਆਪਣੀ ਮਾਪਦੰਡ ਨਾਲ ਹੀ ਸਭ ਨੂੰ ਤੋਲਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਰਵੋਚਤਾ ਹੈ—ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਕਦੇ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਦਾ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਆਏ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਵੀ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਕੁਝ ਮੂਰਖ ਔਰਤਾਂ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਅਸਲੀ ਮਾਤਰਾ ਨਾ ਜਾਣਦੀਆਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਹੀ ਮਰਦ ਸਮਝਦੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਆਮ ਜਨ ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਵਿਚ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਸੀਮਤ ਸਮਝ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਬਲਰਾਮ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਸਾਂਡਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੇ ਤੇ ਖੇਡਦੇ, ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਕਲ ਕਰਦੇ, ਆਮ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ ਖੇਡਦੇ। ਇਕ ਵਾਰੀ, ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਬਲਰਾਮ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਯਮੁਨਾ ਕਿਨਾਰੇ ਵੱਛਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਇੱਕ ਦੈਤ ਆਇਆ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਇੱਕ ਵੱਛੇ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਝੁੰਡ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਗਿਆ। ਹਰੀ ਨੇ, ਮਾਸੂਮੀ ਦਾ ਨਾਟਕ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਬਲਰਾਮ ਨੂੰ ਉਹ ਦੈਤ ਦਿਖਾਇਆ। ਫਿਰ ਅਚੁਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੂਛ ਸਮੇਤ ਪਿੱਛਲੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ, ਘੁੰਮਾਇਆ ਤੇ ਕਪਿੱਥ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ; ਉਹ ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲਾ ਦੈਤ, ਫਲਾਂ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ, ਮਰ ਗਿਆ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਮੁੰਡਿਆਂ ਨੇ ਆਸ਼ਚਰਜ ਨਾਲ 'ਸ਼ਾਬਾਸ਼! ਸ਼ਾਬਾਸ਼!' ਆਖਿਆ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉੱਤੇ ਤੋਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਹਨ, ਗੋਪਾਲ ਮੁੰਡਿਆਂ ਵਾਂਗ ਵੱਛਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਤੇ ਸਵੇਰੇ ਦਾ ਭੋਜਨ ਕਰਦੇ। ਇਕ ਦਿਨ, ਹਰ ਮੁੰਡਾ ਆਪਣਾ ਵੱਛਿਆਂ ਦਾ ਝੁੰਡ ਪਾਣੀ ਪੀਣ ਲਈ ਲੈ ਗਿਆ; ਵੱਛਿਆਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਪਿਲਾ ਕੇ, ਆਪ ਭੀ ਪਾਣੀ ਪੀਣ ਲੱਗੇ। ਉੱਥੇ, ਮੁੰਡਿਆਂ ਨੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਜੀਵ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਦੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਡਿੱਗੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਸੀ। ਇਹ ਬਕਾਸੁਰ ਸੀ, ਜੋ ਬਗਲੇ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਆਇਆ, ਤੇ ਅਚਾਨਕ ਆਪਣੀ ਨੋਕ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ। ਜਦ ਮੁੰਡਿਆਂ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਬਕਾਸੁਰ ਨੇ ਨਿਗਲ ਲਿਆ, ਬਲਰਾਮ ਤੇ ਹੋਰ ਮੁੰਡੇ ਜਿਵੇਂ ਜਿੰਦ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋ ਗਏ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ। ਪਰ ਗੋਪਾਲ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਅਧਿਆਪਕ, ਬਕਾਸੁਰ ਦੇ ਮੂੰਹ ਦਾ ਅੰਦਰਲਾ ਹਿੱਸਾ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸਾੜ ਗਿਆ; ਦਰਦ ਨਾਲ ਤੜਫ ਕੇ, ਬਕਾਸੁਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉਗਲ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਮੁੜ ਆਪਣੀ ਨੋਕ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਤਾ ਕਿ ਮਾਰ ਸਕੇ।