ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਸਾਨੂੰ ਤੁਹਾਡਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ ਵੱਡਾ ਸੁੱਖ ਮਿਲਿਆ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਵੱਡੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਉਹ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ ਜੋ ਅਸੀਂ ਵੇਖ ਰਹੇ ਹਾਂ—ਤੇਰਾ ਚਿਹਰਾ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਮੁਸਕਾਨ ਅਤੇ ਨਜ਼ਰਾਂ ਹਨ, ਤੇਰੀ ਸਰੀਰ, ਜੋ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੰਗਲਤਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਹੇ ਕੰਵਲ-ਨੇਤ੍ਰ, ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਕੁਰੁਆਂ ਜਾਂ ਮਧੁਆਂ ਦੇ ਪਾਸ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਆਪਣਿਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ, ਤਾਂ ਹਰ ਪਲ ਸਾਡੇ ਲਈ ਲੱਖਾਂ ਯੁਗਾਂ ਵਾਂਗ ਲੰਮਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਸੂਰਜ ਚਲਾ ਜਾਵੇ, ਹੇ ਅਚ੍ਯੁਤ। ਜਦ ਲੋਕ ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਕਹਿ ਰਹੇ ਸਨ, ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ 'ਤੇ ਸਦਾ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਕਿਰਪਾਲੂ ਨਜ਼ਰ ਬਖਸ਼ ਕੇ, ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਪਰਵਿਸ਼ ਹੋਇਆ। ਮਧੁ, ਭੋਜ, ਦਸ਼ਾਰ੍ਹ, ਕੁਕੁਰ, ਅੰਧਕ ਅਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ—ਇਹ ਸਾਰੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਐਸਾ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਭੋਗਵਤੀ ਨਗਰੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹਰ ਰੁੱਤ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਨਾਲ, ਮੰਗਲਕਾਰੀ ਦਰੱਖਤਾਂ, ਬੇਲਾਂ, ਆਸ਼ਰਮਾਂ, ਬਾਗਾਂ, ਉਪਵਨ ਅਤੇ ਕੰਵਲ ਦੇ ਪੌਂਡਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਸ਼ਹਿਰ ਚਮਕਦਾ ਸੀ। ਦਰਵਾਜਿਆਂ, ਰਸਤੇ ਅਤੇ ਗਲੀਆਂ 'ਤੇ ਤਿਉਹਾਰੀ ਗੇਟ ਬਣਾਏ ਗਏ, ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਝੰਡੇ ਅਤੇ ਬੈਨਰ ਲਗੇ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਅੰਦਰ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਰੋਕੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਵੱਡੀਆਂ ਸੜਕਾਂ, ਮਾਰਕੀਟਾਂ, ਚੌਕਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਫ਼ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਸੁਗੰਧਤ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਛਿੜਕਾਅ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਫਲ, ਫੁੱਲ, ਅਨਾਜ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ। ਹਰ ਘਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ 'ਤੇ ਦਹੀਂ, ਅਨਾਜ, ਫਲ, ਗੰਨੇ, ਭਰੇ ਹੋਏ ਘੜੇ, ਭੋਗ, ਧੂਪ ਅਤੇ ਦੀਵੇ ਰਖੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਜਦ ਪਿਆਰੇ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਸੁਣੀ, ਵਸੁਦੇਵ, ਉੱਚ ਚਿੱਤ ਵਾਲਾ, ਅਕਰੂਰ, ਉਗ੍ਰਸੇਨ, ਅਤੇ ਰਾਮ, ਜੋ ਵਿਲੱਖਣ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ, ਚਾਰੁਦੇਸ਼ਨ, ਸੰਬਾ (ਜਾਮਵਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ)—ਇਹ ਸਾਰੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਬਿਸਤਰੇ, ਆਸਣ ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਛੱਡ ਕੇ ਉੱਠ ਗਏ। ਰਾਜਸੀ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਮੰਗਲਮਈ ਵੈਦਿਕ ਰਚਨਾ, ਸ਼ੰਖ ਅਤੇ ਤੁਰਹੀਆਂ ਦੀ ਧੁਨ, ਅਤੇ ਵੈਦਿਕ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਉਚਾਰਣ ਨਾਲ, ਚੜ੍ਹੀਆਂ, ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ, ਰਥਾਂ 'ਤੇ, ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਏ। ਸੈਂਕੜੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਹਾਥੀ, ਜੋ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਸਨ, ਚਮਕਦੇ ਕਣਾਂ, ਰੋशन ਗਲਾਂ ਅਤੇ ਚਿਹਰਿਆਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਵਧਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਨਾਚਣ ਵਾਲੇ, ਅਭਿਨੇਤਾ, ਗੰਧਰਵ, ਭਟ, ਮਗਧ ਅਤੇ ਗਾਇਕ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਦੇ ਅਦਭੁਤ ਕਰਤਬ ਅਤੇ ਕਥਾਵਾਂ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਪ੍ਰਭੂ, ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਅਤੇ ਨਗਰਵਾਸੀਆਂ ਵਿਚ, ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਮਿਲਿਆ, ਅਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ। ਨਮ੍ਰ ਸਲਾਮ, ਗਲੇ ਮਿਲਣਾ, ਹੱਥ ਲਾਉਣਾ, ਅਤੇ ਮੁਸਕਾਨ ਭਰੀ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਦੂਰ ਰਹੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਮਨ-ਚਾਹੀ ਵਰਾਂ ਦਿੱਤੀ। ਉਹ ਖੁਦ, ਵੱਡੇ, ਪੁਜਾਰੀ, ਪਤਨੀਆਂ ਅਤੇ ਉਮਰਦراز ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਹੋਰਾਂ ਤੋਂ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਲੈ ਕੇ, ਗਾਇਕਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਪਰਵਿਸ਼ ਹੋਇਆ। ਜਦ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਵਾਰਕਾ ਦੀ ਰਾਜ-ਮਾਰਗ 'ਤੇ ਚਲਿਆ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਸਤਿਕਾਰੀ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਆਪਣੇ ਮਹਿਲਾਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਈਆਂ, ਉਸ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੇ ਉਤਸਵ ਲਈ ਉਤਸੁਕ। ਦਵਾਰਕਾ ਦੇ ਨਿਵਾਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਅੱਖਾਂ ਰੱਜਦੀਆਂ ਨਹੀਂ ਸਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸੁਭਾਗ ਦਾ ਆਸਰਾ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ। ਉਸ ਦਾ ਛਾਤੀ ਸੁਭਾਗ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਹੈ, ਚਿਹਰਾ ਅੱਖਾਂ ਲਈ ਪਿਆਲਾ, ਬਾਂਹਾਂ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਕੰਵਲ-ਪੈਰ ਧਰਮਵਾਨਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ। ਸਫੈਦ ਛਤਰੀਆਂ, ਪੰਖੇ, ਤਾਜ਼ਾ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਨ-ਮਾਲਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਐਸਾ ਚਮਕਦਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਬਦਲਾਂ, ਧਨਕ ਅਤੇ ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਸੂਰਜ। ਆਪਣੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਪਰਵਿਸ਼ ਕਰਕੇ, ਮਾਂਵਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਦੇਵਕੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸੱਤ ਮਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਮਹਿਲਾਵਾਂ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਛਾਤੀ ਭਿੱਜੀ ਹੋਈ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਅੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਅਸ਼ਕਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਨ੍ਹਾ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਵਿਲੱਖਣ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੁੰਦੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਦੇ ਸੋਲਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਮਹਲ ਸਨ। ਪਤਨੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪਤੀ ਤੋਂ ਵਿਛੋੜਾ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਹੁਣ ਉਸ ਨੂੰ ਘਰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਸਣ ਅਤੇ ਬਿਸਤਰੇ ਤੋਂ ਉੱਠ ਗਈਆਂ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਉਤਸਵ-ਜੀਹੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਪਰ ਮੁੱਖ ਅਤੇ ਅੱਖਾਂ ਨਮ ਹੋਈਆਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਵਰਤਾਂ ਦੀ ਲਾਜ ਰੱਖ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਰੋਕਣ ਵਾਲੀਆਂ ਨਹੀਂ ਸਨ, ਪਰ ਭ੍ਰਿਗੁ ਵੰਸ਼ ਦੀਆਂ ਉਹ ਮਹਿਲਾਵਾਂ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਬੱਚਿਆਂ ਸਮੇਤ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਅੰਦਰੋਂ ਲੋਚ ਰਹੀਆਂ, ਅਤੇ ਲੱਜਾ ਕਰਕੇ ਅੱਖਾਂ 'ਚੋਂ ਅਸ਼ਕ ਵਹਿ ਪਏ। ਉਹਨਾਂ ਲਈ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਪੈਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਵੇਂ ਹੀ ਲੱਗਦੇ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਸੀ; ਕਿਹੜੀ ਮਹਿਲਾ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿ ਸਕਦੀ, ਜਦ ਸੁਭਾਗ ਦੀ ਚੰਚਲ ਦੇਵੀ ਵੀ ਕਦੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡਦੀ ਨਹੀਂ? ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਵਜਨ ਬਣ ਕੇ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ ਵੈਰ ਪੈਦਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ, ਹਵਾ ਵਾਂਗ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਬੁਝਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਆਪਸੀ ਨਾਸ ਕਰਕੇ, ਹਥਿਆਰ-ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਅਲੱਗ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਲੋਕ ਵਿਚ ਆਇਆ, ਅਤੇ ਚੋਟੀ ਦੀਆਂ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਮ ਮਨੁੱਖ ਵਾਂਗ ਆਨੰਦ ਲਿਆ। ਕਾਮਦੇਵ ਵੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਭਾਵਪੂਰਨ ਨਜ਼ਰਾਂ, ਲੱਜਾ ਭਰੀ ਮੁਸਕਾਨ ਅਤੇ ਢੁਕਵੇਂ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮੋਹ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਧਨੁ ਛੱਡ ਬੈਠਾ; ਪਰ ਉਹ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਮਹਿਲਾਵਾਂ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਰੂਪ-ਲਾਵਣ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਵਿਗਾੜ ਨਹੀਂ ਸਕੀਆਂ। ਲੋਕ, ਅਗਿਆਨਤਾ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੂੰ ਜੁੜਿਆ ਸਮਝ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜਦਕਿ ਉਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਅਸੰਗ ਹੈ; ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੋਚ ਆਪਣੇ ਅਨੁਭਵ ਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰੀ ਕਾਰਜਾਂ 'ਚ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਮ ਮਨੁੱਖ ਵਾਂਗ ਗਿਣਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਰਵੋਚਤਾ ਹੈ: ਉਹ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੋਇਆ ਵੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਦਾ ਨਹੀਂ; ਜਿਵੇਂ ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਆ ਜਾਂਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਮੂਰਖ ਮਹਿਲਾਵਾਂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮਾਪ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀਆਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਹੀ ਪਤੀ ਸਮਝ ਲੈਂਦੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਆਮ ਮਨ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਸੀਮਿਤ ਸਮਝ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਬਲਰਾਮ, ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਵਾਂਗ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਕਲ ਕਰਦੇ, ਉੱਚ-ਉੱਚ ਗੂੰਜਦੇ, ਖੇਡਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਆਮ ਜੀਵ ਹੋਣ। ਇਕ ਵਾਰ, ਜਦ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਬਲਰਾਮ, ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ, ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਚਰਾਉਂਦੇ ਸਨ, ਇੱਕ ਦਾਨਵ ਆਇਆ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ। ਉਸ ਦਾਨਵ ਨੂੰ, ਜੋ ਵਾਛਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵਿਚ ਮਿਲ ਗਿਆ ਸੀ, ਹਰੀ ਨੇ ਸੁਚੱਜੀ ਚਾਲ ਨਾਲ ਬੈਠ ਕੇ, ਬਲਰਾਮ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ। ਫਿਰ, ਅਚ੍ਯੁਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ, ਪੂੰਛ ਸਮੇਤ, ਪਿਛਲੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਫੜਿਆ, ਘੁੰਮਾਇਆ ਅਤੇ ਕਪਿੱਠ ਦੇ ਦਰੱਖਤ 'ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ; ਵੱਡਾ-ਸਰੀਰ ਵਾਲਾ ਦਾਨਵ, ਫਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਟਕਰ ਕੇ, ਨਿਸ਼ਚੇਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਹੈਰਾਨ ਹੋਏ ਮੁੰਡਿਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਸ਼ਾਬਾਸ! ਸ਼ਾਬਾਸ!" ਅਤੇ ਦੇਵਤੇ, ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਪਰੋਂ ਫੁੱਲ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਦੋ, ਜਗਤ ਦੇ ਸਿਰਫ਼ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਮੁੰਡਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਅਤੇ ਸਵੇਰੇ ਦਾ ਭੋਜਨ ਕਰਦੇ। ਇਕ ਦਿਨ, ਹਰ ਮੁੰਡਾ ਆਪਣੇ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਲੈ ਗਿਆ; ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਪਿਲਾ ਕੇ, ਖੁਦ ਵੀ ਪਾਣੀ ਪੀ ਲਿਆ। ਉਥੇ, ਮੁੰਡਿਆਂ ਨੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਜੀਵ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਦੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਢਹਿ ਗਏ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ ਸੀ।