ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਤਮਸਤਕ ਹਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਮਹਾਦੇਵ ਤੇ ਇੰਦਰ ਵੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਉਹ ਸਰਵੋਚ ਆਸਰਾ ਹੋ, ਜਿੱਥੇ ਸੁੱਖ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਸਮਾਂ ਵੀ ਅਸਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਸਾਡੇ ਭਲੇ ਲਈ ਹੀ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ, ਪਾਲਣਹਾਰ ਤੇ ਰੱਖਿਆਕਰਤਾ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਵਾਸਤੇ ਮਾਂ, ਮਿੱਤਰ, ਪ੍ਰਭੂ ਤੇ ਪਿਤਾ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਅਸਲ ਗੁਰੂ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਦੇਵਤਾ ਹੋ। ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਕੇ ਅਸੀਂ ਸਭ ਕੁਝ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਉਹ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਹੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ—ਤੁਹਾਡਾ ਉਹ ਚਿਹਰਾ, ਜੋ ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੇ ਹਾਸੇ ਤੇ ਮਿੱਠੀਆਂ ਨਿਗਾਹਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਉਹ ਰੂਪ, ਜੋ ਹਰ ਪੱਖੋਂ ਮੰਗਲਮਈ ਹੈ। ਹੇ ਕਮਲ-ਨੇਤ੍ਰ! ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਕੁੁਰੂਆਂ ਜਾਂ ਮਧੁਆਂ ਕੋਲ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਜਾਂਦੇ, ਤਾਂ ਹਰ ਪਲ ਸਾਨੂੰ ਲੱਖਾਂ ਯੁੱਗਾਂ ਵਰਗਾ ਲੰਮਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਸੂਰਜ ਲੁਕ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਅਚ੍ਯੁਤ! ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੋਕ ਜਦ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਦ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪ੍ਰੇਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣਦੇ ਤੇ ਮਿਹਰ ਭਰੀ ਨਿਗਾਹ ਨਾਲ ਸਭ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਏ। ਮਧੁ, ਭੋਜ, ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹ, ਕੁਕੁਰ, ਅੰਧਕ ਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਦੇ ਬਲਵਾਨ ਸਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਅਜਿਹੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਭੋਗਵਤੀ ਨਗਰੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹਰ ਰੁੱਤ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਸੀ। ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਚਾਰ ਚੁਫੇਰ ਸੁਹਣੇ ਦਰਖ਼ਤ, ਬੇਲਾਂ, ਆਸ਼ਰਮ, ਬਾਗ-ਬਗੀਚੇ ਤੇ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੇ ਸਰੋਵਰ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਦਰਵਾਜਿਆਂ, ਰਸਤੇਆਂ ਤੇ ਚੌਕਾਂ ਉੱਤੇ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਝੰਡੇ-ਬੈਨਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਤੋਰਨਾਂ ਬਣੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਘਰਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਸੂਰਜ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਵੀ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ ਸੀ। ਵਿਸ਼ਾਲ ਗਲੀਆਂ, ਰਸਤੇ, ਬਜ਼ਾਰ ਤੇ ਚੌਕ ਸਾਫ਼-ਸੁਥਰੇ ਕੀਤੇ ਹੋਏ, ਸੁਗੰਧਤ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਛਿੜਕੇ ਹੋਏ, ਫਲ-ਫੁੱਲ ਤੇ ਅਨਾਜ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਹਰ ਘਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਉੱਤੇ ਦਹੀਂ, ਅਨਾਜ, ਫਲ ਤੇ ਗੰਨੇ ਨਾਲ ਭਰੇ ਪੂਰਨ ਘੜੇ, ਭੋਗ, ਧੂਪ ਤੇ ਦੀਵੇ ਰੱਖੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਜਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਉਹ ਪ੍ਰਿਯ ਪ੍ਰਭੂ ਆ ਰਹੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਵਸੁਦੇਵ, ਉੱਚੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਅਕ੍ਰੂਰ, ਉਗ੍ਰਸੇਨ, ਤੇ ਅਤਿ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਰਾਮ, ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮਨ, ਚਾਰੁਦੇਸ਼ਨ, ਜਾਮ੍ਬਵਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਾਂਬਾ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਸੇਜਾਂ, ਅਸਨ, ਤੇ ਭੋਜਨ ਛੱਡ ਕੇ ਤੁਰ ਪਏ। ਸ਼ਹਿ-ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੰਗਲ ਗੀਤ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਸ਼ੰਖ-ਨਗਾਰੇ ਵੱਜ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹੋਏ ਰਥਾਂ ਤੇ ਬੜੇ ਪਿਆਰ ਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਆਏ। ਸੈਂਕੜੇ ਮੁਖੀ ਹਾਥੀ, ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਉਤਾਵਲੇ ਸਨ, ਚਮਕਦਾਰ ਕੰਨ-ਬਾਲਿਆਂ ਤੇ ਰੋਸ਼ਨ ਚਿਹਰਿਆਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਸਮਾਗਮ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਵਧਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਨੌਚ, ਨਟ, ਗੰਧਰਵ, ਸੁਤ, ਮਾਗਧ ਤੇ ਗਾਇਕ, ਸਭ ਉੱਤਮ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਚੋਜਾਂ ਤੇ ਮਹਿਮਾ ਭਰੇ ਗੀਤ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਪ੍ਰਭੂ, ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਰਿਵਾਜ ਅਨੁਸਾਰ ਮਿਲੇ ਤੇ ਸਭ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ। ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਕਿਸੇ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਹੱਸ ਕੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਦੂਰ ਰਹੇ ਹੋਏਆਂ ਨੂੰ ਸਾਂਤਵਨਾ ਦਿੰਦੇ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਜੋ ਮੰਗਦੇ, ਸੋ ਦਿੰਦੇ। ਆਪਣੇ ਤੋਂ ਵੱਡਿਆਂ, ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ, ਪਤਨੀਵਾਂ, ਤੇ ਵੱਡੇ-ਉਮਰ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਹੋਰਾਂ ਤੋਂ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਲੈਂਦੇ ਹੋਏ ਤੇ ਗਾਇਕਾਂ ਦੇ ਸੰਗ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਏ। ਜਦ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਰਾਜ ਮਾਰਗ ਉੱਤੇ ਵਧੇ, ਤਦ ਦੁਆਰਕਾ ਦੀਆਂ ਸੁਤੰਤਰ ਨਾਰੀਵਾਂ ਆਪਣੇ ਮਹਲਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਦੀ ਉਤਸ਼ੁਕਤਾ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਉਤਾਵਲੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਦੁਆਰਕਾ ਦੇ ਵਾਸੀ ਜਿੰਨਾ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਰਹੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਦੇ ਭਰਦੀਆਂ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਤਾਂ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦੇ ਸਰੋਤ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਛਾਤੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦਾ ਨਿਵਾਸ, ਚਿਹਰਾ ਅੱਖਾਂ ਲਈ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਕਟੋਰਾ, ਬਾਹਾਂ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਤੇ ਚਰਨ ਧਰਮਵਾਨਾਂ ਲਈ ਆਸਰਾ ਹਨ। ਚਿੱਟੇ ਛਤਰੀਆਂ, ਚਮਚੀਆਂ, ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਨਵੇਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਤੇ ਵਨਮਾਲਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਐਸੇ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲਾਂ, ਇੰਦਰਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਵਿਚਕਾਰ ਸੂਰਜ। ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦੇ ਘਰ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਮਾਵਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਤੇ ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਆਪਣਾ ਸੀਸ ਦੇਵਕੀ ਤੇ ਹੋਰ ਸੱਤ ਮਾਵਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਵਾਇਆ। ਉਹ ਮਾਵਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਨੇ ਪਿਆਰ ਵਿਚ ਭਿੱਜ ਗਏ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਗੋਦ ਵਿਚ ਚੁੱਕ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਨ੍ਹਾ ਦਿੰਦੀਆਂ। ਫਿਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਅਤਿ ਉੱਤਮ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ, ਜਿੱਥੇ ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੁੰਦੀ ਸੀ, ਤੇ ਜਿੱਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਪਤਨੀਵਾਂ ਦੇ ਮਹਲ ਸਨ। ਪਤਨੀਵਾਂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਤੋਂ ਵਿਛੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ ਤੇ ਹੁਣ ਘਰ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੀਆਂ ਸੀਟਾਂ ਤੇ ਸੇਜਾਂ ਤੋਂ ਉੱਠ ਗਈਆਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਲਾਜ ਨਾਲ ਥੱਲੇ ਨਿਵੀਆਂ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਵਰਤਾਂ ਕਰਕੇ ਸੰਕੋਚ ਵਿਚ। ਭਾਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭਾਵਨਾ ਰੋਕਣ ਮੁਸ਼ਕਲ ਸਨ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਵੰਸ਼ ਦੀਆਂ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਨਾਰੀਵਾਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਸਮੇਤ ਗਲੇ ਲਾਉਂਦੀਆਂ, ਮਨ ਵਿਚ ਲਗਨ ਨਾਲ ਤੱਕਦੀਆਂ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਹੰਝੂਆਂ ਲਾਜ ਵਿਚ ਰੁਕਦੇ ਨਹੀਂ। ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੋਲ ਹੀ ਸਨ, ਪਰ ਹਰ ਪਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਵੇਂ ਲੱਗਦੇ। ਭਲਾ ਉਹਨਾਂ ਚਰਨਾਂ ਤੋਂ ਕੌਣ ਵਿਛੁੜ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਲਕਸ਼ਮੀ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਛੱਡਦੀ ਨਹੀਂ? ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਧਰਤੀ ਦੇ ਭਾਰ ਵਜੋਂ ਜਨਮੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ ਆਪਸੀ ਵੈਰ ਪੈਦਾ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਆਪਸ ਵਿਚ ਲੜਵਾ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਅੱਗ ਬੁਝਾ ਦੇਂਦੀ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਵਾ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਆਪ ਨਿਸ਼ਸਤ੍ਰ ਹੋ ਕੇ ਅਲੱਗ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਅਵਤਾਰ ਲੈ ਕੇ, ਚੋਟੀ ਦੀਆਂ ਨਾਰੀਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਮਨੁੱਖ ਵਾਂਗ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦੇ ਰਹੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਲਾਜ ਵਾਲੀਆਂ ਨਿਗਾਹਾਂ, ਮੁਸਕਾਨਾਂ ਤੇ ਤਿਰਛੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਕਾਮਦੇਵ ਵੀ ਮਤਵਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਛੱਡ ਬੈਠਾ, ਪਰ ਉਹ ਉੱਤਮ ਨਾਰੀਵਾਂ, ਆਪਣੀਆਂ ਸਾਰੀ ਚਤੁਰਾਈ ਨਾਲ ਵੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਡੋਲ੍ਹ ਨਹੀਂ ਸਕੀਆਂ। ਲੋਕ ਅਗਿਆਨਤਾ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰੀ ਮਾਣਦੇ ਹਨ, ਜਦਕਿ ਉਹ ਅਸੰਗ ਹਨ; ਲੋਕ ਆਪਣੀ ਮਾਪ-ਤੋਲ ਨਾਲ ਹੀ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੀ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਇਹੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪ੍ਰਭੁਤਾ ਹੈ—ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਬੰਨ੍ਹ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਆ ਜਾਂਦਾ, ਉਸ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਵੀ ਅਸਰਿਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਮੂਰਖ ਨਾਰੀਵਾਂ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾ ਸਮਝਦੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੀ ਪਤੀ ਮੰਨਦੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਆਮ ਮਨੁੱਖ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਸੀਮਤ ਮੰਨ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਬਲਰਾਮ, ਦੋਵੇਂ, ਕਦੇ-ਕਦੇ ਗਾਂਵਾਂ ਵਾਂਗ ਬਲਦਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੱਜਦੇ ਤੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕੱਢ ਕੇ ਖੇਡਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਆਮ ਮਨੁੱਖ ਹੋਣ। ਇਕ ਵਾਰੀ, ਜਦ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਬਲਰਾਮ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਯਮੁਨਾ ਕੰਢੇ ਵਿੱਖੇ ਵੱਛਿਆਂ ਨੂੰ ਚਰਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਇੱਕ ਦੈਤ ਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਆਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਦੈਤ ਨੇ ਵੱਛੇ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਿਆ ਤੇ ਝੁੰਡ ਵਿਚ ਮਿਲ ਗਿਆ। ਹਰੀ ਨੇ, ਨਾਦਾਨੀ ਦਾ ਭਾਣਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਬੈਠ ਕੇ ਉਹ ਦੈਤ ਬਲਰਾਮ ਨੂੰ ਦਿਖਾਇਆ। ਫਿਰ ਅਚ੍ਯੁਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਛਲੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਤੇ ਪੂੰਛ ਫੜ ਕੇ ਚੱਕਰ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮਾਇਆ ਤੇ ਕਪਿੱਠਾ ਦੇ ਦਰਖ਼ਤ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲਾ ਦੈਤ, ਜਦ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਟਕਰਾਇਆ, ਤਾਂ ਮਰ ਗਿਆ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਮੁੰਡੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ, “ਸ਼ਾਬਾਸ! ਸ਼ਾਬਾਸ!” ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਉੱਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰੱਖਿਆਕਰਤਾ ਸਨ, ਫਿਰ ਵੀ ਆਮ ਗਵਾਲਿਆਂ ਵਾਂਗ ਵੱਛਿਆਂ ਨੂੰ ਚਰਾਉਂਦੇ ਤੇ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣਾ ਭੋਜਨ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।