ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਜਦੋਂ ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਆਪਣੇ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਪਰਤ ਰਹੇ ਸਨ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰਤਾ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੇ ਮਿੱਤਰ ਵਾਂਗ, ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਹर्ष ਨਾਲ ਭਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਬੋਲੇ, "ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਤੁਹਾਡੇ ਕਮਲ-ਚਰਨ ਸਦਾ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਉਹ ਸਰਵੋਚ ਆਸਰਾ ਹੋ, ਜਿਥੇ ਸਮਾਂ ਵੀ ਪ੍ਰਭਾਵੀ ਨਹੀਂ।" ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ, ਪਾਲਣਹਾਰ ਅਤੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰਤਾ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੀ ਮਾਂ, ਮਿੱਤਰ, ਪ੍ਰਭੂ ਅਤੇ ਪਿਤਾ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਸੱਚੇ ਅਧਿਆਪਕ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਦੇਵਤਾ ਹੋ। ਤੁਹਾਡਾ ਪਾਲਣ ਕਰਕੇ ਅਸੀਂ ਸਭ ਕੁਝ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ।" ਫਿਰ ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਅਸੀਂ ਧੰਨ ਹੋ ਗਏ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡਾ ਚਿਹਰਾ ਦੇਖ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੀ ਮੁਸਕਾਨ ਅਤੇ ਦਇਆਲੂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਦਰਸ਼ਨ ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਵਿਰਲੇ ਹੀ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।" "ਹੇ ਕਮਲ-ਨੈਨਾ! ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਕੁਰੁਆਂ ਜਾਂ ਮਧੂਆਂ ਕੋਲ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਹਰ ਪਲ ਲੱਖਾਂ ਯੁਗਾਂ ਵਰਗਾ ਲੰਮਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਸੂਰਜ ਚਲਾ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।" ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਸਦਾ ਦਇਆਵਾਨ ਹਨ, ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣਦੇ ਹੋਏ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਮਧੂ, ਭੋਜ, ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹ, ਕੁਕੁਰ, ਅੰਧਕ ਅਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਮਹਾਨ ਯੋਧਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਰਗੀ ਹੀ ਸੀ। ਇਹ ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਭੋਗਵਤੀ ਨਗਰੀ ਦੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹਰ ਰੁੱਤ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਅਤੇ ਸੁਖ-ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਸੀ। ਉਥੇ ਸੁਭਾਗੇ ਦਰੱਖਤ, ਬੇਲਾਂ, ਆਸ਼ਰਮ, ਬਾਗਾਂ ਅਤੇ ਕਮਲ ਵਾਲੇ ਤਲਾਬ ਸਨ। ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ, ਰਸਤੇ ਅਤੇ ਰਾਹਾਂ ਉੱਤੇ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਝੰਡਿਆਂ ਅਤੇ ਬੈਨਰਾਂ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤ ਤੋरणਾਂ ਬਣੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਅੰਦਰ ਧੁੱਪ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਮਹਾਨ ਸੜਕਾਂ, ਰਸਤੇ, ਬਾਜ਼ਾਰਾਂ ਅਤੇ ਚੌਕਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਫ਼ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਸੁਗੰਧਤ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਛਿੜਕਾਅ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਫਲਾਂ, ਫੁੱਲਾਂ, ਅਨਾਜ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ। ਹਰ ਘਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਉੱਤੇ ਦਹੀਂ, ਅਨਾਜ, ਫਲ, ਗੰਨਾ, ਭਰੇ ਹੋਏ ਘੜੇ, ਭੋਗ, ਧੂਪ ਅਤੇ ਦੀਵੇ ਲਗਾਏ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਪਿਆਰੇ ਪ੍ਰਭੂ ਆ ਰਹੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਵਸੁਦੇਵ, ਉੱਚੀ ਸੋਚ ਵਾਲੇ ਅਕ੍ਰੂਰ, ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਅਤੇ ਬਲਰਾਮ, ਜੋ ਅਦਭੁਤ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਪ੍ਰਦੁਮਨ, ਚਾਰੁਦੇਸ਼ਨ, ਜਾਮਵਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸੰਬ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰੇਮ ਅਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸੇਜ, ਬੈਠਕਾਂ ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਛੱਡ ਕੇ ਉਠ ਖੜੇ ਹੋਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮਹਾਨ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮੰਗਲ ਗੀਤ ਗਾਏ ਜਾਂਦੇ, ਸ਼ੰਖ ਅਤੇ ਨਫ਼ਿਰੀਆਂ ਵੱਜਦੀਆਂ, ਅਤੇ ਵੇਦ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ, ਰਥਾਂ ਤੇ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ। ਸੈਂਕੜੇ ਅਗਵਾਈ ਕਰਦੇ ਹਾਥੀ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਸਨ, ਚਮਕਦਾਰ ਕੰਨਿਆਂ ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਚਿਹਰਿਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਵਧਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਨਰਤਕ, ਅਭਿਨੇਤਾ, ਗੰਧਰਵ, ਭੱਟ, ਮਾਗਧ ਅਤੇ ਗਾਇਕ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ਸਵੀ ਦੇ ਅਦਭੁਤ ਕਾਰਜਾਂ ਅਤੇ ਕਥਾਵਾਂ ਦਾ ਗਾਨਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਅਤੇ ਨਗਰ ਵਾਸੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਪ੍ਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਮਿਲੇ, ਗਲੇ ਲੱਗੇ, ਹੱਥ ਫੜੇ, ਹੱਸ ਕੇ ਨਜ਼ਰਾਂ ਮਿਲਾਈਆਂ, ਦੂਰ ਰਹਿ ਗਏਆਂ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਇੱਛਤ ਵਰ ਦਿਤੇ। ਉਹ ਆਪ, ਵੱਡਿਆਂ, ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ, ਪਤਨੀਆਂ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਹੋਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਲੈਂਦੇ ਹੋਏ, ਗਾਇਕਾਂ ਦੀ ਧੁਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ। ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਸ਼ਾਹੀ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਆ ਰਹੇ ਸਨ, ਦੁਆਰਕਾ ਦੀਆਂ ਉੱਚੀ ਕੁਲ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਦੀਆਂ ਮੰਜ਼ਿਲਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਈਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਉਸ ਮਹਾਨ ਉਤਸਵ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਸਨ। ਦੁਆਰਕਾ ਵਾਸੀ ਸਦਾ ਉਸ ਨੂੰ ਤੱਕਦੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਦੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਨਹੀਂ ਹੋਈਆਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸੁੰਦਰਤਾ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ। ਉਸ ਦਾ ਛਾਤੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਹੈ, ਚਿਹਰਾ ਅੱਖਾਂ ਲਈ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪਿਆਲਾ ਹੈ, ਬਾਂਹਾਂ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਕਮਲ ਚਰਨ ਧਰਮਸ਼ੀਲਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹਨ। ਉਹ ਚਿੱਟੇ ਛਤਰੀਆਂ, ਪੱਖਿਆਂ, ਤੇ ਤਾਜ਼ੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਤੇ ਵਨਮਾਲਾ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਐਸਾ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲਾਂ, ਇੰਦਰਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਸੂਰਜ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਮਾਵਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ। ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਦੇਵਕੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸੱਤ ਮਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਮਾਵਾਂ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਨ੍ਹਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਅਤਿ ਉੱਚੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸੋਲਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਪਤਨੀਆਂ ਦੇ ਮਹਲ ਸਨ, ਜੋ ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਜੋ ਪਤੀ ਤੋਂ ਵਿਛੋੜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਹੁਣ ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸੇਜ ਤੇ ਬੈਠਕਾਂ ਤੋਂ ਉਠ ਖੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਲਜਾ ਨਾਲ ਥੱਲੇ ਨਿਵੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵਰਤ ਰੱਖੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਹ ਭਾਵਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀਆਂ, ਪਰ ਭਗਤਵਤ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀਆਂ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਤਨਵਾਂ, ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਲਾਲਸਾ ਨਾਲ ਤੱਕਦੀਆਂ ਹਨ; ਲਜਾ ਕਰਕੇ ਹੰਝੂਆਂ ਰੁਕਦੇ ਨਹੀਂ। ਜਦੋਂਕਿ ਉਹ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਹੀ ਹਨ, ਹਰ ਪਲ ਉਸਦੇ ਚਰਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਵੇਂ ਲੱਗਦੇ ਹਨ; ਭਲਾ ਉਹਨਾਂ ਚਰਨਾਂ ਤੋਂ ਕੌਣ ਵੱਖ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਲਕਸ਼ਮੀ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਭੂਮੀ ਦੇ ਭਾਰ ਵਜੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਆਪਸੀ ਵੈਰ ਪੈਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਗਏ, ਤੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਅੱਗ ਨੂੰ ਬੁਝਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਨਿਸ਼ਸਤ੍ਰ ਹੋ ਕੇ ਵੱਖ ਹੋ ਗਏ। ਪ੍ਰਭੂ ਆਪਣੇ ਅਪਾਰ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖਾ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਉਤਰੇ ਅਤੇ ਚੋਟੀ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵਿਚ ਘਿਰ ਕੇ, ਆਮ ਮਨੁੱਖ ਵਾਂਗ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦੇ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ, ਲਜਜਾ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਮੁਸਕਾਨਾਂ ਤੇ ਤਿਰਛੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਦੇ ਅੱਗੇ, ਕਾਮਦੇਵ ਵੀ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਵੀ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ; ਪਰ ਉਹ ਮਹਾਨ ਤਨਵਾਂ, ਆਪਣੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਅਦਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਉਸਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਵਿਗਾੜ ਨਹੀਂ ਸਕੀਆਂ। ਲੋਕ, ਅਗਿਆਨਤਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਜਦਕਿ ਉਹ ਅਲਿਪਤ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਰਗਾ ਹੀ ਹੋਰ ਨੂੰ ਸਮਝਦੇ ਹਨ। ਇਹੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਹੈ: ਉਹ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੋਇਆ ਵੀ, ਕਦੇ ਉਸਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਜੁੜਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਜੋ ਕੋਈ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ, ਉਸਦਾ ਮਨ ਵੀ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਮੂਰਖ ਔਰਤਾਂ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾ ਜਾਣਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪਤੀ ਹੀ ਸਮਝਦੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਆਮ ਮਨ ਉਸ ਨੂੰ ਸੀਮਤ ਮੰਨ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਕਈ ਵਾਰੀ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਭਰਾ—ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਬਲਰਾਮ—ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਨਾਲ, ਜਮੁਨਾ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ ਖੇਡਦੇ, ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਕਲ ਕਰਦੇ, ਤੇ ਬਲਦਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੇ-ਧੂੰਕਾਰਦੇ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਬੱਛਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਇੱਕ ਰਾਖਸ, ਜੋ ਬੱਛੇ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਆਇਆ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਆਇਆ। ਹਰੀ ਨੇ, ਮਾਸੂਮੀ ਦਾ ਨਾਟਕ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਬੈਠ ਕੇ, ਬਲਰਾਮ ਨੂੰ ਉਹ ਰਾਖਸ ਦਿਖਾਇਆ। ਫਿਰ, ਅਚੂਤ ਨੇ ਉਸ ਰਾਖਸ ਨੂੰ ਪਿਛਲੇ ਪੈਰਾਂ ਤੋਂ, ਪੂੰਛ ਸਮੇਤ ਫੜ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਘੁੰਮਾਇਆ ਅਤੇ ਕਪਿੱਠ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਉਹ ਭਾਰੀ ਰਾਖਸ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਟਕਰਾ ਕੇ ਡਿੱਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਰ ਗਿਆ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਬੱਚੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਚੀਕੇ, "ਵਧੀਆ! ਵਧੀਆ!" ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉੱਤੇ ਤੋਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।