ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਭੂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕਮਲ-ਸਮਾਨ ਹੱਥ ਵਿਚ ਚਿੱਟਾ, ਉੱਚੀ ਧੁਨੀ ਵਾਲਾ ਸ਼ੰਖ ਫੁੰਕਿਆ, ਉਹ ਸ਼ੰਖ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਲਾਲੀ ਮਾਰੇ ਹੇਠਲੇ ਹੋਠ ਨਾਲ ਛੂਹ ਕੇ, ਐਸਾ ਲੱਗਿਆ ਜਿਵੇਂ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੇ ਸਰੋਵਰ ਵਿਚ ਹੰਸ ਬੋਲ ਪਿਆ ਹੋਵੇ। ਉਸ ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਗੂੰਜਦੀ ਹੋਈ, ਡਰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਧੁਨੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਬਾਹਰ ਆ ਗਏ। ਜਦ ਉਹ ਸਭ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਨਵੀਂ ਤਾਕਤ ਆ ਗਈ। ਉਹ ਉਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ ਜਿਵੇਂ ਹਨੇਰੇ ਵਿਚ ਚਿਰਾਗ ਦਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਿਰਫ ਉਸ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਨਾਲ ਹੀ ਉਹ ਸਦਾ ਤ੍ਰਿਪਤ ਅਤੇ ਪੂਰੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਖਿੜ ਉਠੇ ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਰੱਖਿਆਕਾਰ, ਮਿੱਤਰ ਅਤੇ ਪਿਤਾ-ਵਰਗੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ, ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਖੁਸ਼ੀ-ਨਾਲ ਭਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਹ ਆਖਣ ਲਗੇ: “ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਸੁਆਮੀ! ਤੁਹਾਡੇ ਕਮਲ-ਚਰਣ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਵਲੋਂ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸਭ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸਰਵੋਚ ਆਸ਼ਰਾ ਹੋ, ਜਿਥੇ ਸਮਾਂ ਵੀ ਪ੍ਰਭਾਵੀ ਨਹੀਂ। ਸਾਡੇ ਹਿਤ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਰਚਣਹਾਰ, ਪਾਲਣਹਾਰ ਅਤੇ ਰੱਖਿਆਕਾਰ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੀ ਮਾਂ, ਮਿੱਤਰ, ਪਿਤਾ, ਆਚਾਰਯ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦੇਵਤਾ ਹੋ। ਤੁਹਾਡਾ ਅਨੁਸਰਣ ਕਰਕੇ ਅਸੀਂ ਸਭ ਕੁਝ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਬਹੁਤ ਧੰਨ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਜੋ ਦਰਸ਼ਨ ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਸੀਂ ਕਰ ਰਹੇ ਹਾਂ—ਤੁਹਾਡਾ ਪ੍ਰੇਮ ਭਰਿਆ ਹੱਸਦਾ ਚਿਹਰਾ, ਮੀਠੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਅਤੇ ਸਭ ਮੰਗਲਮਈ ਰੂਪ। ਹੇ ਕਮਲ-ਨੈਨ, ਜਦ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਕੁਰੂਆਂ ਜਾਂ ਮਧੂਆਂ ਕੋਲ ਜਾਂਦੇ, ਸਾਡਾ ਹਰ ਪਲ ਲੱਖਾਂ ਯੁਗਾਂ ਵਰਗਾ ਲੰਮਾ ਲੱਗਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਸੂਰਜ ਚਲਾ ਜਾਵੇ, ਹੇ ਅਚੁਤ। ਜਦ ਲੋਕ ਇਨ੍ਹਾਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਅਤਿ ਪ੍ਰੇਮੀ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣਦੇ ਹੋਏ ਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਭਰੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ, ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਏ। ਮਧੂ, ਭੋਜ, ਦਸ਼ਾਰ੍ਹ, ਕੁਕੁਰ, ਅੰਧਕ ਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ—ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸੀ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁੁਰੱਖਿਅਤ ਕਰਦੇ ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਭੋਗਵਤੀ ਨਗਰੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹਰ ਰੁੱਤ ਵਿਚ, ਸਭ ਸੁਖ-ਸਮਪੰਨਤਾ ਨਾਲ, ਚੰਗੇ-ਚੰਗੇ ਵਣਸਪਤੀ, ਲਤਾਵਾਂ, ਆਸ਼ਰਮ, ਬਾਗ-ਬਗੀਚਿਆਂ ਤੇ ਕਮਲ-ਸਰੋਵਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਉਹ ਨਗਰੀ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਦਰਵਾਜ਼ਿਆਂ, ਰਸਤੇ ਅਤੇ ਗਲੀਆਂ ਉੱਤੇ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਝੰਡੇ-ਪਤਾਕਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ੋਭਾ-ਮੰਡਪ ਬਣਾਏ ਗਏ, ਅਤੇ ਅੰਦਰ ਧੁੱਪ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵੀ ਰੋਕੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਵੱਡੀਆਂ ਸੜਕਾਂ, ਚੌਕਾਂ, ਮੰਡੀਆਂ ਅਤੇ ਰਾਹਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਫ ਕਰਕੇ ਸੁਗੰਧਤ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਛਿੜਕਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਫਲ, ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਅਨਾਜ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਹਰ ਘਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਦਹੀਂ, ਅਨਾਜ, ਫਲ, ਗੰਨਾ, ਪੂਰਨ ਘੜੇ, ਭੋਗ, ਧੂਪ ਤੇ ਦੀਵੇ ਰੱਖੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਜਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਆ ਰਹੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਵਸੁਦੇਵ, ਉੱਤਮ ਚਿੱਤ ਵਾਲੇ ਅਕੂਰ, ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਅਤੇ ਬਲਰਾਮ ਜੀ, ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ, ਚਾਰੁਦੇਸ਼ਨ, ਜਾਮਵਤੀ ਨੰਦਨ ਸਾਂਬਾ—ਸਭ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਬਿਸਤਰ, ਆਸਨ ਤੇ ਭੋਜਨ ਛੱਡ ਕੇ, ਉੱਠ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ। ਵੱਡੇ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਪੰਡਤਾਂ ਵਲੋਂ ਮੰਗਲ ਗੀਤ, ਸ਼ੰਖ ਅਤੇ ਤੁਰੀਆਂ ਦੀ ਧੁਨੀ, ਵੇਦ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਅਤੇ ਰਥਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰੇਮ ਅਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਸਵਾਗਤ ਲਈ ਆਏ। ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਹਾਥੀਆਂ ਨੇ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਚਮਕਦਾਰ ਕੰਨਾਂ ਅਤੇ ਰੋਸ਼ਨ ਚਿਹਰਿਆਂ ਨਾਲ ਸ਼ੋਭਾ ਵਧਾਈ। ਨਰਤਕ, ਨਾਟਕਕਾਰ, ਗੰਧਰਵ, ਭੱਟ, ਮਗਧ ਅਤੇ ਗਾਇਕ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਕਾਰਜਾਂ ਤੇ ਕਥਾਵਾਂ ਗਾਉਂਦੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਕਾ ਤੇ ਨਗਰ ਵਾਸੀਆਂ ਨਾਲ, ਰਿਵਾਜ ਅਨੁਸਾਰ, ਹਰ ਇੱਕ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ। ਨਮਸਕਾਰ, ਗਲੇ ਮਿਲਣ, ਹੱਥ ਫੜਨ ਅਤੇ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਦੂਰ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਤੋਖ ਦਿੰਦੇ ਤੇ ਚਾਹੁੰਦੇ ਵਰ ਦਿੰਦੇ। ਆਪਣੇ ਵੱਡਿਆਂ, ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ, ਪਤਨੀਆਂ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਹੋਰਾਂ ਵਲੋਂ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਲੈ ਕੇ, ਗਾਇਕਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ। ਦਵਾਰਕਾ ਦੀ ਰਾਜਮਾਰਗ ਉੱਤੇ ਜਦ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਚੱਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਨਗਰ ਦੀਆਂ ਉੱਚੀ ਇਮਾਰਤਾਂ ਉੱਤੇ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਚੜ੍ਹ ਗਈਆਂ। ਦਵਾਰਕਾ ਵਾਸੀ ਕਦੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੱਕ-ਤੱਕ ਕੇ ਅਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਰੱਜਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ ਸਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸੋਭਾ ਦੇ ਆਧਾਰ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਵਾਸਸਥਾਨ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਛਾਤੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦਾ ਨਿਵਾਸ, ਚਿਹਰਾ ਅੱਖਾਂ ਲਈ ਅੰਮ੍ਰਿਤ, ਬਾਂਹਾਂ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਅਤੇ ਕਮਲ-ਚਰਣ ਸਤਪੁਰਸ਼ਾਂ ਦੇ ਆਸਰੇ ਹਨ। ਚਿੱਟੇ ਛਤਰੀਆਂ ਤੇ ਪੱਖਿਆਂ ਨਾਲ, ਤਾਜ਼ੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਤੇ ਵਨਮਾਲਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਐਸਾ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲਾਂ, ਇੰਦਰਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਵਿਚਕਾਰ ਸੂਰਜ। ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦੇ ਘਰ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਮਾਵਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਦੇਵਕੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸੱਤ ਮਾਵਾਂ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਮਾਵਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਮਾਂ-ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਗਈਆਂ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਗੋਦ ਵਿਚ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਪਘਲ ਕੇ, ਅੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਹੰਝੂ ਵਗਾ ਦਿੱਤੇ। ਫਿਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਅਤੁਲਨੀਆ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ, ਜਿੱਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਪਤਨੀਆਂ ਦੇ ਮਹਲ ਸਨ, ਤੇ ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। ਪਤੀ ਦੀ ਵਿਛੋੜੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜਦ ਉਹ ਘਰ ਆਏ, ਉਹ ਪਤਨੀਆਂ ਆਪਣੇ ਆਸਨ ਤੇ ਸਯਿਆਂ ਛੱਡ ਕੇ ਉੱਠ ਖੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਦਿਲ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਮੇਲੇ ਨਾਲ ਪਰਪੂਰਨ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਵਰਤਾਂ ਕਰਕੇ ਨੈਣ ਤੇ ਮੁੱਖ ਨੀਵੇਂ ਕਰ ਲਏ। ਆਪਣੇ ਅੰਦਰਲੇ ਪ੍ਰੇਮ ਨੂੰ ਰੋਕਣਾ ਔਖਾ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਭਗਵਤੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਹੰਝੂ ਰੋਕਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਤੱਕਦੀਆਂ ਰਹੀਆਂ। ਭਾਵੇਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਹੀ ਸਨ, ਪਰ ਹਰ ਪਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਵੇਂ ਲੱਗਦੇ। ਜਿਹੜੀ ਔਰਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਸਕਦੀ, ਜਦ ਲਕਸ਼ਮੀ ਜੀ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਛੱਡਦੀਆਂ ਨਹੀਂ? ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਬਣੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ ਆਪਸੀ ਵੈਰ ਪੈਦਾ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪੋ-ਆਪਣੀ ਫੌਜਾਂ ਨਾਲ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਅੱਗ ਨੂੰ ਬੁਝਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਯੋਗ ਬਲ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਅਵਤਾਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਚੋਟੀ ਦੀਆਂ ਨਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਆਮ ਮਨੁੱਖ ਵਾਂਗ ਜੀਵਨ ਜੀਉਂਦੇ ਦਿਸਦੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਲਜਜਤ ਭਰੀ ਨਜ਼ਰਾਂ, ਮੁਸਕਾਨਾਂ ਅਤੇ ਤਿਰਛੀਆਂ ਨਿਗਾਹਾਂ ਨਾਲ ਕਾਮਦੇਵ ਵੀ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਛੱਡ ਬੈਠਾ, ਪਰ ਉਹ ਉੱਤਮ ਨਾਰੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਸਭ ਜਤਨਾਂ ਨਾਲ, ਕਦੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਵਿਗਾੜ ਨਹੀਂ ਸਕੀਆਂ। ਲੋਕ, ਅਗਿਆਨਤਾ ਵਲੋਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰਕ ਮੋਹ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਜਦਕਿ ਉਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਅਸੰਗ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਮਾਪਦੰਡ ਨਾਲ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਤੋਲਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਉਸ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਬੰਨ੍ਹਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਬੰਨ੍ਹਦੀ। ਮੂਰਖ ਨਾਰੀਆਂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਮਝ ਸਕੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਖਾਸ ਪਤੀ ਸਮਝਦੀਆਂ ਰਹੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਆਮ ਮਨੁੱਖ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਸੀਮਤ ਸਮਝ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਕਈ ਵਾਰੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਬਲਰਾਮ, ਜੰਗਲੀ ਸਾਂਡਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੇ, ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਕਲ ਕਰਦੇ, ਖੇਡਦੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਆਮ ਬੱਚੇ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਜਦ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਬਲਰਾਮ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਵੱਛਿਆਂ ਨੂੰ ਚਰਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਇੱਕ ਦਾਨਵ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਆ ਗਿਆ...