ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਜਦੋਂ ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਆਪਣੇ ਆਨਾਰਤ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਹੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਰਾਜਧਾਨੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਪਹੁੰਚੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਉੱਚੀ ਧੁਨੀ ਵਾਲੀ ਸ਼ੰਖ ਬਜਾਈ। ਉਹ ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਗੂੰਜ ਇੰਨੀ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰ ਰਹੀ ਹੋਵੇ। ਇਹ ਸ਼ੁਭ-ਸ਼ੰਖ, ਜਿਸ ਦਾ ਪੇਟ ਸਫੈਦ ਸੀ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਲਾਲ ਹੋਠਾਂ ਨਾਲ ਛੁਹ ਕੇ, ਉਹਦੇ ਕਮਲ-ਨੁਮਾ ਹੱਥ ਵਿਚੋਂ ਵੱਜੀ, ਤਾਂ ਉਸਦੀ ਧੁਨੀ ਐਸੇ ਲੱਗੀ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੇ ਸਰੋਵਰ ਵਿੱਚ ਹੰਸ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਜਦ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਇਹ ਧੁਨੀ ਸੁਣੀ, ਜੋ ਡਰ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਣ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਲਈ ਉਤਾਵਲੇ ਹੋ ਕੇ ਨਿਕਲ ਪਏ। ਸਭ ਲੋਕ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਨਵੀਂ ਤਾਕਤ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੂੰ ਐਸੇ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੰਦੇ ਜਿਵੇਂ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਚਿਰਾਗ ਨੂੰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਦੀ ਸਿਰਫ਼ ਹਾਜ਼ਰੀ ਨਾਲ ਹੀ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨ ਅਤੇ ਪੂਰੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਖਿੜ ਉਠੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰੁੰਝ ਗਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਚੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਾਖੇ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੇ ਮਿਤਰ ਹਨ, ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਕਹਿੰਦੇ, "ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਤੁਹਾਡੇ ਕਮਲ-ਚਰਣ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਵਲੋਂ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸਭ ਮੰਗਲਕਾਮੀ ਜਨਾਂ ਦਾ ਸਰਵੋਚ ਆਸ਼ਰਾ ਹੋ, ਜਿੱਥੇ ਸਮਾਂ ਵੀ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ, ਪਾਲਕ ਅਤੇ ਰਾਖੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੀ ਮਾਂ, ਮਿਤ੍ਰ, ਪ੍ਰਭੂ ਅਤੇ ਪਿਤਾ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਸੱਚੇ ਆਚਾਰਯ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਦੇਵਤਾ ਹੋ। ਤੁਹਾਡੇ ਪਿੱਛੇ ਤੁਰ ਕੇ ਹੀ ਅਸੀਂ ਸਭ ਕੁਝ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਹੈ। "ਅਸੀਂ ਵਾਕਈ ਧੰਨ ਹੋ ਗਏ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਜੋ ਦਰਸ਼ਨ ਅਸੀਂ ਕਰ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਦੁਲਭ ਹਨ—ਤੁਾਡਾ ਚਿਹਰਾ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੀ ਮੁਸਕਾਨ ਤੇ ਮਿੱਠੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਹਨ, ਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਮੰਗਲਮਈ ਰੂਪ। ਹੇ ਕਮਲ-ਨੈਣ, ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਕੁਰੁ ਜਾਂ ਮਧੁ ਦੇ ਮਿਤ੍ਰਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਹਰ ਪਲ ਸਾਨੂੰ ਲੱਖਾਂ ਯੁੱਗਾਂ ਵਰਗਾ ਲੰਮਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਸੂਰਜ ਲੁਕ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਅਚ੍ਯੁਤ!" ਜਦ ਲੋਕ ਇਉਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਸਦਾ ਸਨੇਹੀ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣਦੇ ਹੋਏ ਤੇ ਮਿਹਰ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਏ। ਉਹ ਮਧੂ, ਭੋਜ, ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹ, ਕੁਕੁਰ, ਅੰਧਕ ਅਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ—ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਉਸੇ ਦੀ ਬਰਾਬਰ ਸੀ—ਵਲੋਂ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸ਼ਹਿਰ ਇਉਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੋ ਗਿਆ ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਭੋਗਵਤੀ ਨਗਰੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹਰ ਰੁੱਤ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਨਾਲ, ਸ਼ੁਭ ਦਰੱਖਤਾਂ, ਵੈਲੀਆਂ, ਆਸ਼ਰਮਾਂ, ਬਾਗਾਂ, ਵਿਹੜਿਆਂ ਅਤੇ ਕਮਲ-ਸਰੋਵਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਉਹ ਨਗਰੀ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਦਰਵਾਜਿਆਂ, ਰਸਤੇ ਅਤੇ ਰਾਹਾਂ ਉੱਤੇ ਤਿਉਹਾਰ ਵਾਲੀਆਂ ਤੋਰਨਾਂ ਲਟਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਰੰਗ-ਬਰੰਗੇ ਝੰਡੇ ਤੇ ਚੁੰਗੀਆਂ ਲਹਿਰਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਅੰਦਰ ਧੁੱਪ ਵੀ ਰੋਕੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਵੱਡੀਆਂ ਗਲੀਆਂ, ਮਾਰਕੀਟਾਂ ਤੇ ਚੌਕ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਫ ਕੀਤੇ ਹੋਏ, ਸੁਗੰਧਤ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਛਿੜਕੇ ਹੋਏ, ਫਲਾਂ, ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਅਨਾਜ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਹਰ ਘਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਉੱਤੇ ਦਹੀਂ, ਅਨਾਜ, ਫਲ, ਗੰਨਾ, ਭਰੇ ਘੜੇ, ਭੋਗ, ਧੂਪ ਤੇ ਦੀਵੇ ਰੱਖੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਜਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਆ ਰਹੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਵਸੁਦੇਵ, ਉੱਚ-ਚਿੱਤ ਵਾਲੇ ਅਕ੍ਰੂਰ, ਉਗ੍ਰਸੇਨ, ਤੇ ਅਦਭੁਤ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਰਾਮ, ਪ੍ਰਦੁਮਨ, ਚਾਰੁਦੇਸ਼ਨ, ਜਾਮ੍ਬਵਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਾਂਬ ਅਤੇ ਹੋਰ—all ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਬਿਸਤਰੇ, ਅਸਨ ਤੇ ਭੋਜਨ ਛੱਡ ਕੇ ਉੱਠ ਪਏ। ਸਾਹਮਣੇ ਮਹਾਰਥੀ ਹਾਥੀ ਰੱਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਲੋਂ ਮੰਗਲਮਈ ਸੂਕਤ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹੋਏ, ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਤੁਰਹੀਆਂ ਵੱਜਦੀਆਂ, ਵੈਦਿਕ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਚੜ੍ਹੀਆਂ ਤੇ ਪਿਆਰ ਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ ਆਏ। ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਮਹਾਨ ਹਾਥੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੰਨ ਦੀਆਂ ਬਾਲੀਆਂ ਤੇ ਚਿਹਰੇ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਵੀ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੋਏ। ਨਾਚਣ ਵਾਲੇ, ਅਭਿਨੇਤਾ, ਗਾਂਧਰਵ, ਸੋਤਾ, ਮਾਗਧ ਅਤੇ ਗਾਇਕ—ਸਭ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਅਦਭੁਤ ਚਰਿਤ੍ਰ ਤੇ ਕਥਾਵਾਂ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਭਾਗਵਾਨ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਅਤੇ ਨਗਰ ਵਾਸੀਆਂ ਵਿਚ, ਹਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਸਨਮਾਨ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਸਭ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿੰਦੇ। ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਉਂਦੇ, ਕਿਸੇ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਦੇ, ਕਿਸੇ ਵਲ ਹੱਸ ਕੇ ਵੇਖਦੇ, ਜੋ ਦੂਰ ਰਹਿ ਗਏ ਸਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਤੋਖ ਦਿੰਦੇ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਮਨ-ਚਾਹੀਆਂ ਮੰਗਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਦੇ। ਆਪਣੇ ਵੱਡਿਆਂ, ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ, ਪਤਨੀਆਂ ਤੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਹੋਰਾਂ ਵਲੋਂ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਲੈਂਦੇ ਹੋਏ, ਗਾਇਕਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ। ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਰਾਜਪਥ ਉੱਤੇ ਤੁਰਦੇ, ਦੁਆਰਕਾ ਦੀਆਂ ਸਤਕਾਰੀ ਔਰਤਾਂ ਆਪਣੇ ਮਹਲਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੇ ਮਹੋਤਸਵ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਦੁਆਰਕਾ ਵਾਸੀ ਹਰ ਵੇਲੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤੱਕਦੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਭਰਦੀਆਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸੋਭਾ ਦਾ ਸਰੋਤ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਹੈ। ਉਸ ਦਾ ਸੀਨਾ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦਾ ਆਸਨ, ਚਿਹਰਾ ਅੱਖਾਂ ਲਈ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪਿਆਲਾ, ਬਾਂਹਾਂ ਜਗਤ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਕਮਲ-ਚਰਣ ਧਰਮੀਆਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹਨ। ਸਫੈਦ ਛਤਰੀਆਂ, ਪੱਖੇ, ਤਾਜ਼ਾ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ, ਅਤੇ ਵਨਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਐਸਾ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ, ਇੰਦਰਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੂਰਜ। ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦੇ ਘਰ ਜਾ ਕੇ, ਮਾਵਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਲਿਆ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਦੇਵਕੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸੱਤ ਮਾਵਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਮੱਥਾ ਟੇਕਦਾ ਹੈ। ਮਾਵਾਂ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭੀਜੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਨਾਲ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਚੁੱਕ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਨ੍ਹਾ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਅਤਿ-ਉੱਤਮ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਪਤਨੀਆਂ ਦੇ ਮਹਲ ਸਨ, ਜਿੱਥੇ ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੁੰਦੀ ਸੀ। ਜਦ ਪਤਨੀਆਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਪਤੀ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਅਸਨ ਤੇ ਵਿਛੋਣਿਆਂ ਤੋਂ ਤੁਰੰਤ ਉੱਠ ਪਈਆਂ, ਦਿਲ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਤਿਉਹਾਰ ਵਾਂਗ ਖਿੜ ਗਏ, ਪਰ ਮਨ ਵਿੱਚ ਲੱਜਾ ਕਰਕੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਥੱਲੇ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਭਾਵੇਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਰੋਕਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਭੀੜੂ ਭ੍ਰਿਗੁ ਵੰਸ਼ ਦੀਆਂ ਉਹ ਉੱਤਮ ਨਾਰੀਆਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਸਮੇਤ ਗਲੇ ਲਾਉਂਦੀਆਂ, ਪ੍ਰੇਮ-ਭਰੀ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਤੱਕਦੀਆਂ, ਪਰ ਲੱਜਾ ਕਰਕੇ ਹੰਝੂਆਂ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕੀਆਂ। ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਕੋਲ ਰਹਿੰਦੀਆਂ, ਪਰ ਹਰ ਵੇਲੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਚਰਣ ਨਵੇਂ ਹੀ ਲੱਗਦੇ। ਜਿਸਦੇ ਚਰਣਾਂ ਨੂੰ ਲਕਸ਼ਮੀ ਵੀ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦੀ, ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਕਿਸ ਨਾਰੀ ਦਾ ਮਨ ਹਟ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਧਰਤੀ ਦੇ ਭਾਰ ਵਜੋਂ ਜਨਮੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ ਆਪਸੀ ਵੈਰ ਪੈਦਾ ਕਰ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੈਨਾ ਨਾਲ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਹੀ ਨਾਸ ਕਰਵਾ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਆਪ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਅੱਗ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਕੇ ਹਥਿਆਰ-ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਵੱਖ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਆਪਣੀ ਹੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਉਤਰੇ, ਅਤੇ ਚੁਣੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਨਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ, ਆਮ ਮਨੁੱਖ ਵਾਂਗ ਵਿਹਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਲਜਜਾਵਾਨ ਮੁਸਕਾਨਾਂ, ਤੀਖੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਤੇ ਲਾਲਸਾ ਭਰੀਆਂ ਚੀਤਾਂ ਨੇ ਕਾਮਦੇਵ ਨੂੰ ਵੀ ਮਤਵਾਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਉਹ ਉੱਤਮ ਨਾਰੀਆਂ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਜਤਨਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਉਸਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਕਦੇ ਡੋਲ ਨਹੀਂ ਸਕੀਆਂ। ਜਗਤ ਦੇ ਮੂਰਖ ਲੋਕ, ਜਿਹੜੇ ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰੀ ਜਾਪਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਅਨੁਭਵ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਪਰਖਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਇਹ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਰਵਭੌਮਤਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ ਵੀ, ਉਸਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਬੰਧਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਮਨ ਵੀ ਮੋਹ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਜੁੜਦਾ। ਮੂਰਖ ਨਾਰੀਆਂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀਆਂ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣਾ ਪਤੀ ਸਮਝਦੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਆਮ ਮਨ ਉਸ ਨੂੰ ਸੀਮਤ ਮੰਨ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਕਈ ਵਾਰ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਜਿਵੇਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਗਾਂਢੇ ਸਾਂਡ, ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਕਲ ਕਰਦੇ, ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਖੇਡਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਆਮ ਜੀਵ ਹੋਣ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੁਆਰਕਾ ਦੇ ਲੋਕ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਮਾਵਾਂ, ਪਤਨੀਆਂ ਅਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਪ੍ਰਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਧੰਨ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਿਹਰ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਆਨੰਦਿਤ ਕੀਤਾ।