ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਵਾਰ, ਜਦੋਂ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਤਿੰਨ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਸੜਾ ਦਿੱਤਾ, ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਸਿੱਧ ਲੋਕ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ ਅਤੇ ਜਿੱਤ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਆਕਾਸ਼ ਗੂੰਜਾ ਦਿੱਤਾ। ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੱਚ-ਨੱਚ ਕੇ ਉਲਾਸ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਗਏ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਦੀਆਂ ਵਡਿਆਈਆਂ ਸੁਣਕੇ, ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ ਭਗਵਾਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਧਾਮ ਵਾਪਸ ਪਰਤ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਰੀ ਦੇ ਕਰਤਬ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖੇਡਦੇ ਹਨ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਗਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਕਥਾਵਾਂ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਹੋਰ ਕੀ ਕਹਿਣਾ। ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਦੋਂ ਭਗਵਾਨ ਆਪਣੇ ਆਨਾਰਤ ਦੇ ਖੇਤਰ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ-ਦਰਦ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ। ਉਹ ਸ਼ੰਖ, ਜਿਸ ਦਾ ਪੇਟ ਚਿੱਟਾ ਤੇ ਆਵਾਜ਼ ਉੱਚੀ, ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਕਮਲ-ਸਮਾਨ ਹੱਥ ਅਤੇ ਲਾਲ ਰੰਗੀ ਹੇਠਲੇ ਹੋਠ ਨਾਲ ਛੂਹ ਕੇ, ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੇ ਪੋਖਰ ਵਿੱਚ ਹੰਸ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੂੰਜਿਆ। ਉਸ ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋ ਡਰ ਦੂਰ ਕਰ ਦੇਂਦੀ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਕੇ ਆਏ। ਉਹ ਸਭ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਨਵੇਂ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ, ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਅਜਿਹੇ ਸਨਮਾਨ ਦਿੰਦੇ ਜਿਵੇਂ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਚਿਰਾਗ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਪਣੀ ਖੁਸ਼ੀ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਹਾਜਰੀ ਨਾਲ ਹੀ ਪੂਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਖਿੜੇ ਹੋਏ, ਗਲੇ ਭਰੇ ਉਲਾਸ ਦੇ ਨਾਲ, ਪਿਤਾ-ਵਾਂਗੁ, ਆਪਣੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੇ ਮਿੱਤਰ ਨੂੰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਰਣ ਆਏ ਹਾਂ, ਪ੍ਰਭੂ! ਤੁਹਾਡੇ ਕਮਲ-ਚਰਨ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ਿਵ, ਇੰਦਰ ਵੱਲੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਤੁਸੀਂ ਸੱਚੀ ਸ਼ਰਣ ਹੋ, ਜਿੱਥੇ ਸਮਾਂ ਵੀ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਸਾਡੇ ਭਲੇ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ, ਪਾਲਣਹਾਰ ਅਤੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੋ; ਮਾਂ, ਮਿੱਤਰ, ਮਾਲਕ, ਪਿਤਾ, ਸੱਚਾ ਗੁਰੂ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦੇਵਤਾ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਹੋ। ਤੁਹਾਡਾ ਪਾਲਣ ਕਰਕੇ, ਅਸੀਂ ਸਭ ਕੁਝ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ। ਅਸੀਂ ਵਾਕਈ ਧਨਿਆ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਵਰਗ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ, ਜੋ ਅਸੀਂ ਵੇਖਦੇ ਹਾਂ, ਵੱਡੀ ਮਸ਼ਕਿਲ ਨਾਲ ਵੇਖਦੇ ਹਨ: ਤੁਹਾਡਾ ਚਿਹਰਾ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹਾਸਾ ਤੇ ਨਜ਼ਰ, ਅਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਸ਼ੁਭ ਰੂਪ। ਹੇ ਕਮਲ-ਨੈਣ, ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਕੁਰੁਆਂ ਜਾਂ ਮਧੁਆਂ ਦੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਜਾਂਦੇ, ਹਰ ਪਲ ਲੱਖਾਂ ਯੁਗਾਂ ਵਾਂਗ ਲੰਬਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਸੂਰਜ ਚਲਾ ਜਾਵੇ, ਹੇ ਅਚਯੁਤ!" ਜਦੋਂ ਲੋਕ ਇਨ੍ਹਾਂ ਬਾਤਾਂ ਨੂੰ ਕਹਿ ਰਹੇ ਸਨ, ਭਗਵਾਨ, ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਲਈ ਪਿਆਰ ਭਰਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ ਨਜ਼ਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ। ਮਧੁ, ਭੋਜ, ਦਸ਼ਾਰ੍ਹਾ, ਕੁਕੁਰ, ਅੰਧਕ ਅਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ, ਜੋ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਿਆਂ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਭੋਗਾਵਤੀ ਵਿੱਚ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਕੀਤਾ। ਹਰ ਮੌਸਮ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਹਿਰ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ, ਸ਼ੁਭ ਰੁੱਖਾਂ, ਬੇਲਾਂ, ਆਸ਼ਰਮਾਂ, ਬਾਗਾਂ, ਪਾਰਕਾਂ ਅਤੇ ਕਮਲ-ਪੋਖਰਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਦਰਵਾਜਿਆਂ, ਰਸਤੇ ਅਤੇ ਗਲੀਆਂ 'ਤੇ ਤਿਉਹਾਰੀ ਗੇਟ ਬਣਾਏ ਗਏ, ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਝੰਡੇ ਤੇ ਬੈਨਰ ਲਗਾਏ, ਅਤੇ ਅੰਦਰ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਰੋਕੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਵੱਡੀਆਂ ਗਲੀਆਂ, ਰਸਤੇ, ਮੰਡੀ ਅਤੇ ਚੌਕ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਫ ਕੀਤੇ, ਸੁਗੰਧਤ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਛਿੜਕਾਏ, ਅਤੇ ਫਲ, ਫੁੱਲ ਤੇ ਅਨਾਜ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਗਏ। ਹਰ ਘਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ 'ਤੇ ਦਹੀਂ, ਅਨਾਜ, ਫਲ, ਗੰਨੇ, ਭਰੇ ਹੋਏ ਘੜੇ, ਭੇਟ, ਧੂਪ ਤੇ ਦੀਵੇ ਰਖੇ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਪਿਆਰਾ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਵਸੁਦੇਵ, ਉੱਤਮ ਚਿੱਤ ਵਾਲਾ, ਅਕਰੂਰ, ਉਗ੍ਰਸੇਨ, ਅਤੇ ਰਾਮਾ, ਜੋ ਅਸਧਾਰਣ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮਨ, ਚਾਰੁਦੇਸ਼ਨਾ, ਸੰਬਾ (ਜੰਬਵਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ) — ਇਹ ਸਭ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਲੰਗ, ਸੀਟ ਤੇ ਭੋਜਨ ਛੱਡ ਕੇ ਉਠ ਖੜੇ ਹੋਏ। ਰਾਜਾ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਲਾ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸ਼ੁਭ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਦੇ, ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਨਗਾੜੇ ਵਜਦੇ, ਅਤੇ ਵੈਦਿਕ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਵਿਚ, ਰਥਾਂ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਪਿਆਰ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਏ। ਸੈਂਕੜੇ ਹਾਥੀ, ਜੋ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ, ਚਮਕਦਾਰ ਕੰਡੇ, ਰੋਸ਼ਨ ਗਲਾਂ ਤੇ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ, ਸ਼ਾਨ ਵਧਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਨਾਚਣ ਵਾਲੇ, ਅਦਾਕਾਰ, ਗੰਧਰਵ, ਭਟ, ਮਗਧ ਤੇ ਗਾਇਕ, ਮਹਾਨ ਭਗਵਾਨ ਦੀਆਂ ਵਡਿਆਈਆਂ ਤੇ ਕਥਾਵਾਂ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਭਗਵਾਨ, ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਤੇ ਨਾਗਰਿਕਾਂ ਦੇ ਵਿਚ, ਹਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਰਵਾਇਤ ਅਨੁਸਾਰ ਮਿਲੇ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਕਦੇ ਨਮਸਕਾਰ, ਕਦੇ ਗਲੇ ਮਿਲਣ, ਹੱਥ ਲਾਉਣ ਤੇ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਦੂਰ ਰਹੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਾਂਤਵਨਾ ਦਿੱਤੀ, ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਮਨ-ਚਾਹੇ ਵਰ ਦਿੰਦੇ। ਉਹ ਖੁਦ, ਵੱਡੇ, ਪੁਜਾਰੀ, ਪਤਨੀਆਂ ਤੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਹੋਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਲੈ ਕੇ, ਗਾਇਕਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ। ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਰਾਜ-ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਚਲੇ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਉੱਤਮ ਔਰਤਾਂ ਆਪਣੇ ਮਹਲਾਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਈਆਂ, ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਵੱਡੀ ਤਿਉਹਾਰ-ਵਾਂਗ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ। ਦਵਾਰਕਾ ਦੇ ਵਾਸੀ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੇਖਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਦੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਨਹੀਂ ਹੋਈਆਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ। ਉਸ ਦਾ ਛਾਤੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦਾ ਨਿਵਾਸ, ਚਿਹਰਾ ਅੱਖਾਂ ਲਈ ਪੀਣ ਦਾ ਪਾਤਰ, ਬਾਂਹਾਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਤੇ ਕਮਲ-ਚਰਨ ਧਰਮਵਾਨਾਂ ਦੀ ਸ਼ਰਣ। ਚਿੱਟੇ ਛਤਰੇ ਤੇ ਪੰਖੇ ਨਾਲ, ਤਾਜ਼ਾ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ, ਪੀਲੇ ਕਪੜੇ ਤੇ ਵਨ-ਮਾਲਾ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ, ਇੰਦਰਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਵੇ। ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਮਾਵਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਤੇ ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਦੇਵਕੀ ਤੇ ਹੋਰ ਸੱਤ ਮਾਵਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਮਾਵਾਂ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਿੱਜੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਗੋਦ 'ਚ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਹੰਝੂ ਵਗਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਨ੍ਹਾ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਆਪਣੇ ਅਤੁੱਲ ਮਹਲ 'ਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ, ਜਿੱਥੇ ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੁੰਦੀ, ਤੇ 16,000 ਪਤਨੀਆਂ ਦੇ ਮਹਲ ਸਨ। ਪਤਨੀਆਂ, ਪਤੀ ਤੋਂ ਵਿਛੜ ਕੇ, ਹੁਣ ਉਸ ਨੂੰ ਘਰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਕਸਮਾਤ ਆਪਣੇ ਸੀਟ ਤੇ ਪਲੰਗ ਛੱਡ ਕੇ ਉਠ ਗਈਆਂ, ਮਨ ਖੁਸ਼ੀ ਦੀ ਤਿਉਹਾਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਮਰਯਾਦਾ ਅਤੇ ਵ੍ਰਤ ਦੇ ਕਾਰਨ ਝੁਕੀਆਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਰੋਕਣ ਮੁਸ਼ਕਿਲ, ਪਰ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਲਗਨ ਨਾਲ ਨਿਹਾਰਦੀਆਂ, ਲੱਜਾ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹੰਝੂ ਰੁਕਦੇ ਨਾ ਸਨ। ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਨਿੱਜੀ 'ਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਸਨ, ਹਰ ਪਲ ਉਸ ਦੇ ਚਰਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਵੇਂ ਲੱਗਦੇ; ਕਿਹੜੀ ਔਰਤ ਉਹਨਾਂ ਚਰਨਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿ ਸਕਦੀ, ਜਦ ਲਕਸ਼ਮੀ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡਦੀ ਨਹੀਂ? ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੈਰ ਪੈਦਾ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਬਣੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਟਕਰਾ ਕੇ, ਫੌਜਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਫਿਰ ਹਵਾ ਵਾਂਗ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਬੁਝਾ ਕੇ, ਆਪ ਹਥਿਆਰ-ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਉਪਰਲੇ ਹੋ ਗਏ। ਭਗਵਾਨ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸੰਸਾਰ 'ਚ ਆ ਕੇ, ਉੱਤਮ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ, ਆਮ ਮਨੁੱਖ ਵਾਂਗ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦੇ। ਕਾਮਦੇਵ ਵੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਲਾਜ ਭਰੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ, ਹੱਸੀਆਂ ਤੇ ਪਾਸੇ ਨਿਹਾਰਿਆਂ ਨਾਲ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁ (ਧਨੁਸ਼) ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ; ਪਰ ਉਹ ਉੱਤਮ ਔਰਤਾਂ, ਆਪਣੀ ਸਾਰੀ ਮੋਹਨੀ ਚਲਾਂ ਨਾਲ ਵੀ, ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਕਦੇ ਭਟਕਾ ਨਹੀਂ ਸਕੀਆਂ। ਲੋਕ, ਅਗਿਆਨਤਾ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰੀ ਮੰਨਦੇ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਉਹ ਅਸੰਗ ਹਨ; ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਵੀ ਵੈਸਾ ਹੀ ਮੰਨ ਲੈਂਦੇ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੰਸਾਰੀ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖਦੇ।