ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਪਹਿਨੇ, ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਲਏ। ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ, ਜਿੱਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕਰ ਲਿਆ। ਉਸ ਤੀਰ ਨਾਲ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਤਿੰਨ ਅਟੂਟ ਨਗਰਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ। ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਦਮਰੂ ਵੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਤੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵਾਹਨ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਭਰ ਗਏ। ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ, ਪਿਤਰ ਤੇ ਸਿੱਧ ਲੋਕ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਫੁੱਲ ਵਰਸਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਤੇ ਜਿੱਤ ਦੇ ਨਾਅਰੇ ਲਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਟੋਲੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਨੱਚਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤਿੰਨ ਨਗਰਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਕੇ, ਨਗਰਾਂ ਦੇ ਵਿਨਾਸ਼ਕਰਤਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਤ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਨਿਵਾਸ ਸਥਾਨ ਨੂੰ ਪਰਤ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਰੀ ਦੇ ਇਹ ਕਰਤੱਬ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਾਂਗ ਖੇਡ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਲੋਂ ਗਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਮੈਂ ਹੋਰ ਕੀ ਆਖਾਂ, ਇਹ ਤਾਂ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸੂਤ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਜਦੋਂ ਉਹ ਅਨਾਰਤਾ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਇਲਾਕਿਆਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਪਹੁੰਚੇ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗੂੰਜਦਾਰ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਈ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਉਹ ਸ਼ੰਖ, ਜੋ ਚਿੱਟਾ ਤੇ ਉੱਚੀ ਧੁਨੀ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਲਾਲ ਰੰਗੇ ਹੇਠਲੇ ਹੋਠ ਨਾਲ ਛੁਹ ਕੇ, ਉਹਦੇ ਕੌਮਲ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਵੱਜ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਕਮਲ ਦੇ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਹੰਸ ਦੀ ਬੁਲਾਹਟ ਹੋਵੇ, ਅਜਿਹਾ ਸੁਣਾਈ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਭਿਆਨਕਤਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਧੁਨੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਉਤਾਵਲੇ ਹੋ ਕੇ ਆ ਗਏ। ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਲੋਕ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਵੀਂ ਹੋ ਗਈ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਤਿਕਾਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਦੀਵਾ; ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਨਾਲ ਸਦਾ ਸੁਖੀ ਤੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਕਾਰਨ ਰੁੰਝੀ ਹੋਈ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ, ਬਿਲਕੁਲ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਦੋਸਤ ਹੈ, ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਮਾਲਕ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਮਲ-ਚਰਨ ਸਦਾ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਇੰਦਰ ਵਲੋਂ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਤੁਸੀਂ ਸਦਾ-ਸੁਖੀ ਹੋਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਸਰਵੋਚਤ ਆਸਰਾ ਹੋ, ਜਿੱਥੇ ਸਮਾਂ ਵੀ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਕੋਈ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ। ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ, ਪਾਲਕ ਤੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੀ ਮਾਂ, ਦੋਸਤ, ਮਾਲਕ ਤੇ ਪਿਤਾ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਅਸਲ ਅਧਿਆਪਕ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਦੇਵਤਾ ਹੋ—ਤੁਹਾਡਾ ਪਾਲਣ ਕਰਕੇ ਅਸੀਂ ਸਭ ਕੁਝ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਿਆ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਸੀਂ ਵਾਕਈ ਧੰਨ ਹੋਏ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਹਾਡੀ ਜੋ ਛਵੀ ਅਸੀਂ ਵੇਖ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਉਹ ਤਾਂ ਸਵਰਗ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਵਿਰਲੇ ਹੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ—ਤੁਹਾਡਾ ਚਿਹਰਾ, ਜੋ ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਮੁਸਕਾਨਾਂ ਤੇ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਰੂਪ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਮੰਗਲ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਹੇ ਕਮਲ-ਨੈਨੀ, ਜਦੋਂ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਕੁਰੂਆਂ ਜਾਂ ਮਧੂਆਂ ਦੇ ਪਾਸ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਜਾਂਦੇ, ਤਾਂ ਹਰ ਪਲ ਸਾਨੂੰ ਲੱਖਾਂ ਯੁੱਗਾਂ ਵਾਂਗ ਲੰਮਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਸੂਰਜ ਚਲਾ ਜਾਵੇ, ਹੇ ਅਚ੍ਯੁਤ। ਜਦੋਂ ਲੋਕ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਸਦਾ ਪ੍ਰੇਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣਦੇ ਤੇ ਦਇਆ ਭਰੀ ਨਜ਼ਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਏ। ਮਧੂ, ਭੋਜ, ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹ, ਕੁਕੁਰ, ਅੰਧਕ ਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ, ਜੋ ਉਸਦੇ ਬਰਾਬਰ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਉਹ ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਭੋਗਾਵਤੀ ਨਗਰੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹਰ ਰੁੱਤ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਨਾਲ, ਮੰਗਲਮਈ ਰੁੱਖ, ਬੇਲੀਆਂ, ਆਸ਼ਰਮ, ਬਾਗ-ਬਗੀਚਿਆਂ ਤੇ ਕਮਲ ਦੇ ਪੋਖਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਦਰਵਾਜਿਆਂ, ਮੂਲ ਮੁੱਖ ਬਾਰੀਆਂ ਤੇ ਰਸਤੇਆਂ ਉੱਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਤੋरणਾਂ ਬਣੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੀਆਂ ਝੰਡੀਆਂ ਤੇ ਪਤਾਕਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਤੇ ਅੰਦਰ ਧੁੱਪ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਰੋਕੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਵਿਸ਼ਾਲ ਰਸਤੇ, ਗਲੀਆਂ, ਬਾਜ਼ਾਰਾਂ ਤੇ ਚੌਕਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਫ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਸੁਗੰਧਤ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਫਲ, ਫੁੱਲ ਤੇ ਅਨਾਜ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਹਰ ਘਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਦਹੀਂ, ਅਨਾਜ, ਫਲ ਤੇ ਗੰਨੇ ਨਾਲ, ਪੂਰਨ ਘੜਿਆਂ, ਭੋਗ, ਧੂਪ ਤੇ ਦੀਵੇ ਨਾਲ ਸ਼ੋਭਤ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਉੱਚ-ਚਿੱਤ ਵਾਲੇ ਅਕੂਰ, ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਤੇ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਰਾਮ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣੀ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ, ਚਾਰੁਦੇਸ਼ਨ, ਜਾਮਵਤੀ ਪੁੱਤਰ ਸਾਂਬਾ ਆਦਿ ਸਾਰੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਲੰਗ, ਆਸਨ ਤੇ ਭੋਜਨ ਛੱਡ ਕੇ ਉਠ ਖੜੇ ਹੋਏ। ਮਹਾਰਥੀ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਲਾ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਮੰਗਲਵਾਦੀ ਵਾਣੀ, ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਬੀੰਗਾਂ ਦੀ ਧੁਨੀ, ਤੇ ਵੇਦ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਜਾਪ ਨਾਲ, ਉਹ ਪਿਆਰ ਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਮਿਲਣ ਆਏ। ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਅਗਵਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਾਥੀ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਉਤਾਵਲੇ ਸਨ, ਚਮਕਦਾਰ ਕੰਨ-ਬਾਲੀਆਂ, ਚਮਕਦੇ ਗਲ ਤੇ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਮੌਕੇ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਵਧਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਨਚਣ ਵਾਲੇ, ਅਭਿਨੇਤਾ, ਗੰਧਰਵ, ਭੱਟ, ਮਾਗਧ ਤੇ ਗਾਇਕ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਦੇ ਅਦਭੁਤ ਕਰਤੱਬ ਤੇ ਕਹਾਣੀਆਂ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਪ੍ਰਭੂ, ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਤੇ ਨਾਗਰਿਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਰਿਵਾਜ ਅਨੁਸਾਰ ਮਿਲੇ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰਿਆ। ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰਣਾਮ, ਗਲ-ਲੱਗ ਕੇ, ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਮੁਸਕਾਨ ਭਰੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਦੂਰ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸਾਂਤਵਨਾ ਦਿੰਦੇ ਤੇ ਹੋਰਨਾਂ ਨੂੰ ਇੱਛਤ ਵਰ ਦਿੰਦੇ। ਉਹ ਆਪ, ਵੱਡਿਆਂ, ਪੂਰੋਹਿਤਾਂ, ਪਤਨੀਆਂ ਤੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਹੋਰਨਾਂ ਵਲੋਂ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਲੈ ਕੇ, ਗਾਇਕਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ। ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਮੁੱਖ ਸੜਕ 'ਤੇ ਵਧੇ, ਤਾਂ ਦੁਆਰਕਾ ਦੀਆਂ ਉੱਚ-ਕੁਲ ਵਲੀਆਂ ਆਪਣੇ ਮਹਿਲਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਈਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਇਹ ਦਰਸ਼ਨ ਵੱਡਾ ਤਿਉਹਾਰ ਸੀ। ਦੁਆਰਕਾ ਦੇ ਵਾਸੀ, ਜਿਹੜੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹਰ ਵੇਲੇ ਤੱਕਦੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਦੇ ਭਰਦੀਆਂ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸੋਭਾ ਤੇ ਲੱਖਮੀ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਹੈ। ਉਸ ਦਾ ਸੀਨਾ ਲੱਖਮੀ ਦਾ ਆਸਨ, ਚਿਹਰਾ ਅੱਖਾਂ ਲਈ ਪਿਆਲਾ, ਬਾਂਹਾਂ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ, ਤੇ ਕਮਲ-ਚਰਨ ਧਰਮਵਾਨਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹਨ। ਚਿੱਟੇ ਛਤਰੀਆਂ ਤੇ ਪੰਖੇ ਨਾਲ, ਤਾਜ਼ਾ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਵਿੱਚ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਤੇ ਵਨਮਾਲਾ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਉਹ ਐਸਾ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲਾਂ, ਇੰਦ੍ਰਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਸੂਰਜ। ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਮਾਵਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਤੇ ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਦੇਵਕੀ ਤੇ ਹੋਰ ਸੱਤ ਮਾਵਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਮੱਥਾ ਟੇਕਿਆ। ਉਹ ਮਾਵਾਂ, ਪਿਆਰ ਵਿਚ ਭੀਜੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਗੋਦੀ ਵਿੱਚ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਹੰਝੂ ਵਗਾ ਬਹਾ ਦਿੱਤੇ। ਫਿਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਅਤੁੱਲ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਜੋ ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਜਿਥੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਪਤਨੀਆਂ ਦੇ ਮਹਲ ਸਨ। ਪਤਨੀਆਂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਤੋਂ ਵਿਛੋੜੀ ਹੋਈਆਂ ਸੀ, ਹੁਣ ਉਸ ਨੂੰ ਘਰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਸਥਾਨ ਤੇ ਵਿਛਾਉਣ ਤੋਂ ਤੁਰੰਤ ਉੱਠ ਖੜੀਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਤਿਉਹਾਰ ਵਾਂਗ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ, ਤੇ ਸ਼ਰਮ ਕਾਰਨ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਥੱਲੇ ਨਵੇਂ। ਭਾਵੇਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਭਾਵ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਸੀ, ਉਹ ਭ੍ਰਿਗੁ ਵੰਸ਼ ਦੀਆਂ ਉੱਤਮ ਸਤੀਆਂ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਸਮੇਤ ਪਤੀ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਤੱਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ; ਲਜਾ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਹੰਝੂ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਰੁਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕੋਲ ਹੀ ਸੀ, ਪਰ ਹਰ ਪੈਰ ਉੱਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਹਦੇ ਚਰਨ ਨਵੇਂ ਹੀ ਲੱਗਦੇ; ਜਿਹੜੀ ਲੱਖਮੀ ਵੀ, ਜੋ ਕਦੇ ਥਿਰ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ, ਉਹਨਾਂ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦੀ, ਤਾਂ ਹੋਰ ਔਰਤਾਂ ਕਿਵੇਂ ਵਿਛੁੜ ਸਕਦੀਆਂ? ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭੂਮਿ ਦਾ ਭਾਰ ਬਣ ਕੇ ਜਨਮੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੈਰ ਪੈਦਾ ਕਰਕੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਟਕਰਾ ਗਈ, ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਅੱਗ ਨੂੰ ਬੁਝਾ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਆਪਸੀ ਨਾਸ ਕਰਵਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰ ਰਹਿਤ ਕਰਕੇ ਵੱਖ ਖੜ੍ਹ ਗਏ। ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਯੋਗ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਏ, ਤੇ ਚੋਟੀ ਦੀਆਂ ਨਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ, ਆਮ ਮਨੁੱਖ ਵਾਂਗ ਸਾਰੇ ਰਸ ਭੋਗਣ ਲੱਗ ਪਏ।