ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਧਰਮ, ਗਿਆਨ, ਵੈਰਾਗ, ਸਮਪੰਨਤਾ, ਤਪ, ਵਿਦਿਆ ਅਤੇ ਕਰਮ ਦੇ ਜ਼ਰੀਏ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਲਈ ਰਥ, ਸਾਰਥੀ, ਝੰਡਾ, ਘੋੜੇ, ਧਨੁਸ਼, ਕਵਚ, ਤੀਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਆਪ ਹੀ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰ ਲਏ। ਫਿਰ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਸਤਰ-ਸਜਜ ਹੋਕੇ, ਉਹ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹੇ, ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਲਏ। ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ, ਜਿੱਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਤੀਰ ਨੂੰ ਧਨੁਸ਼ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਤਿਆਰੀ ਦਿਖਾ ਦਿੱਤੀ। ਇਸ ਤੀਰ ਨਾਲ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਤਿੰਨ ਅਜੈਯ ਸ਼ਹਿਰ ਸਾੜ ਦਿੱਤੇ। ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਦੰਧੂਭੀਆਂ ਵੱਜਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ, ਅਤੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਦੇ ਵਿਮਾਨ ਅਕਾਸ਼ 'ਚ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ। ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ, ਪਿਤਰ ਅਤੇ ਸਿੱਧ ਲੋਕ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਫੁੱਲ ਵਰਸਾਉਂਦੇ, ਜੈਕਾਰਾਂ ਕਰਦੇ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ ਨੱਚਦੀਆਂ। ਤਿੰਨੋ ਸ਼ਹਿਰ ਸਾੜ ਕੇ, ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ-ਨਾਸ਼ਕ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਕਿ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿ ਵਲੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਨਿਵਾਸ ਸਥਾਨ ਵੱਲ ਪਰਤ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਰੀ ਦੇ ਇਹ ਸਭ ਕਰਤੱਬ, ਜੋ ਕਿ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਾਂਗ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਲੋਂ ਗਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਲੀਲਾਵਾਂ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ—ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਮੈਂ ਕੀ ਦੱਸਾਂ? ਸੂਤ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਭੂ ਆਪਣੇ ਆਨਾਰਤ ਦੇਸ਼ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸੁਖੀ ਇਲਾਕਿਆਂ ਵੱਲ ਪਹੁੰਚੇ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਬਜਣ ਵਾਲੀ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਈ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਉਹ ਸ਼ੰਖ, ਜੋ ਚਿੱਟਾ ਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਕਮਲ-ਸਮਾਨ ਹੱਥ ਵਿੱਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਲਾਲ ਰੰਗ ਦੇ ਹੇਠਲੇ ਹੋਠ ਨਾਲ ਛੁਹ ਕੇ, ਐਸਾ ਵੱਜਿਆ ਜਿਵੇਂ ਕਮਲ-ਦਲ ਵਿੱਚ ਹੰਸ ਦੀ ਬੁਲਾਹਟ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਡਰ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਸੁਣ ਕੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਉਤਾਵਲ ਵਿੱਚ ਬਾਹਰ ਆ ਗਏ। ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਵੀਂ ਹੋ ਗਈ। ਉਹ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਚਿਰਾਗ ਦੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸਿਰਫ਼ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਨਾਲ ਹੀ ਉਹ ਸਦਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਤੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਰਹਿੰਦੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਖਿੜ ਗਏ। ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ-ਭਰੇ ਗਲੇ ਨਾਲ, ਬਿਲਕੁਲ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ, ਰਖਵਾਲੀ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੇ ਮਿੱਤਰ ਨੂੰ, ਪ੍ਰੇਮ-ਪੂਰਕ ਬੋਲਣ ਲੱਗ ਪਏ: "ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਤੁਹਾਡੇ ਕਮਲ-ਚਰਨ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਵੀ ਸਦਾ ਪੂਜਦੇ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਸਰਵੋਤਮ ਆਸਰਾ ਹੋ, ਜਿੱਥੇ ਸਮਾ ਵੀ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ, ਪਾਲਣਹਾਰ ਅਤੇ ਰਖਵਾਲੀ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੀ ਮਾਂ, ਮਿੱਤਰ, ਪ੍ਰਭੂ ਅਤੇ ਪਿਤਾ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਅਸਲ ਅਧਿਆਪਕ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਦੇਵਤਾ ਹੋ। ਤੁਹਾਡੇ ਪਿੱਛੇ ਤੁਰ ਕੇ ਅਸੀਂ ਸਭ ਕੁਝ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ। ਅਸੀਂ ਬੜੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਹਾਂ ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੇਖ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਇਹ ਦਰਸ਼ਨ ਵਿਰਲੇ ਹੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ—ਤੁਹਾਡਾ ਚਿਹਰਾ, ਜੋ ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੀਆਂ ਮੁਸਕਾਨਾਂ ਤੇ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਰੂਪ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਮੰਗਲ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਹੇ ਕਮਲ-ਨੈਨਾ! ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਕੁਰੂਆਂ ਜਾਂ ਮਧੂਆਂ ਕੋਲ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਆਪਣਿਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ, ਤਾਂ ਹਰ ਪਲ ਸਾਨੂੰ ਲੱਖਾਂ ਯੁਗਾਂ ਵਾਂਗ ਲੰਮਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਅਜੂਕੇ ਹੋਏ ਅੱਖਾਂ ਵਾਂਗ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਵਾਂਝੀਆਂ ਅੱਖਾਂ। ਇੰਝ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਕਿਰਪਾ ਭਰੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਸਭ ਨੂੰ ਦੇਖਦੇ ਹੋਏ, ਸ਼ਹਿਰ ਅੰਦਰ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਏ। ਮਧੂ, ਭੋਜ, ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹ, ਕੁਕੁਰ, ਅੰਧਕ ਅਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ—ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਸਮਾਨ ਸੀ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ, ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਕਰਦੇ ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਭੋਗਵਤੀ ਨਗਰੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹਰ ਰੁੱਤ ਵਿੱਚ, ਹਰੇ-ਭਰੇ ਪੇੜ-ਬੂਟਿਆਂ, ਆਸ਼ਰਮਾਂ, ਬਾਗਾਂ, ਉਪਵਨਾਂ ਅਤੇ ਕਮਲ-ਸਰੋਵਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ, ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਦਰਵਾਜਿਆਂ, ਰਸਤੇ ਅਤੇ ਗਲੀਆਂ 'ਤੇ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਤੋਰਨਾਂ ਲਾਈਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੀਆਂ ਝੰਡੀਆਂ ਤੇ ਝੰਡੇ ਲਹਿਰਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਅੰਦਰ ਧੁੱਪ ਵੀ ਰੋਕ ਲਈ ਗਈ ਸੀ। ਵੱਡੀਆਂ ਸੜਕਾਂ, ਰਸਤੇ, ਬਾਜ਼ਾਰ ਅਤੇ ਚੌਕ ਸਾਫ-ਸੁਥਰੇ ਕੀਤੇ ਹੋਏ, ਸੁਗੰਧਤ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਛਿੜਕੇ ਹੋਏ, ਫਲ, ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਅਨਾਜ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਸਨ। ਹਰ ਘਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ 'ਤੇ ਦਹੀਂ, ਅਨਾਜ, ਫਲ, ਗੰਨੇ, ਭਰੇ ਹੋਏ ਘੜੇ, ਭੇਟਾਂ, ਧੂਪ ਤੇ ਦੀਵੇ ਰੱਖੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਪ੍ਰਭੂ ਆ ਰਹੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਵਸੁਦੇਵ, ਅਕਰੂਰ, ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਅਤੇ ਬਲਰਾਮ ਜੀ, ਜੋ ਅਚੁਕ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਪ੍ਰਦੁਮਨ, ਚਾਰੁਦੇਸ਼ਨ, ਜਾਮਬਵਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਾਂਬ ਅਤੇ ਹੋਰ—all ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਮੰਜਿਆਂ, ਬੈਠਕਾਂ ਤੇ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਉੱਠ ਖੜੇ ਹੋਏ। ਰਾਜਸੀ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਲੋਂ ਮੰਗਲਾਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੁਨੀ, ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਨਗਾੜਿਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਅਤੇ ਵੇਦ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਉਚਾਰਨਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਚੜ੍ਹੀਆਂ ਤੇ ਰਥਾਂ 'ਤੇ, ਪਿਆਰ ਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕਰਨ ਆਏ। ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਵੱਡੇ ਹਾਥੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੰਨ-ਫੁੱਲ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਮੂੰਹ-ਚਿਹਰੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਵਧਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਨਚਣ ਵਾਲੇ, ਅਭਿਨੇਤਾ, ਗੰਧਰਵ, ਚਾਰਣ, ਮਾਗਧ ਤੇ ਗਾਇਕ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਅਦਭੁਤ ਚਰਿਤ੍ਰ ਤੇ ਕਥਾਵਾਂ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਤੇ ਨਾਗਰਿਕਾਂ ਨੂੰ, ਰਿਵਾਜ ਅਨੁਸਾਰ, ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ। ਨਿਮਰ ਹੋ ਕੇ, ਗਲੇ ਮਿਲ ਕੇ, ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਉਹ ਦੂਰ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਇੱਛਿਤ ਵਰ ਦਿਤਾ। ਉਹ ਆਪ, ਵੱਡਿਆਂ, ਪੁਜਾਰੀਆਂ, ਪਤਨੀਆਂ ਅਤੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਹੋਰਾਂ ਵਲੋਂ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਲੈਂਦੇ, ਗਾਇਕਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਦੁਆਰਕਾ ਦੀ ਰਾਜਮਾਰਗ 'ਤੇ ਤੁਰੇ, ਤਾਂ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਉੱਚੀਆਂ ਹਵੈਲੀਆਂ 'ਤੇ ਨਾਰੀਵਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੇ ਮਹਾ-ਉਤਸਵ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਕੇ ਚੜ੍ਹ ਗਈਆਂ। ਦੁਆਰਕਾ ਦੇ ਵਸੀਆਂ ਨੇ ਜਿੰਨਾ ਮਰਜ਼ੀ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਦੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਨਹੀਂ ਹੋਈਆਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਲਕਮੀ ਦੇ ਆਸਥਾਨ ਤੇ ਸਭ ਸੋਭਾ ਦੇ ਸਰੋਤ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਛਾਤੀ ਲਕਮੀ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਹੈ, ਚਿਹਰਾ ਅੱਖਾਂ ਲਈ ਅਮ੍ਰਿਤ-ਪਾਤ੍ਰ ਹੈ, ਬਾਂਹਾਂ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਕਮਲ-ਚਰਨ ਸਾਧੂਆਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹਨ। ਸਫੈਦ ਛਤਰਾਂ ਤੇ ਪੱਖੀਆਂ ਨਾਲ, ਤਾਜ਼ਾ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਤੇ ਵਨਮਾਲਾ ਪਹਿਨੇ, ਉਹ ਇੰਝ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲਾਂ, ਇੰਦਰਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਸੂਰਜ। ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦੇ ਘਰ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਕੇ, ਮਾਵਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਾਇਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਦੇਵਕੀ ਤੇ ਹੋਰ ਸੱਤ ਮਾਵਾਂ ਅੱਗੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾਇਆ। ਉਹ ਮਾਵਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਮਾਂ-ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭੀਜ ਗਈਆਂ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਨ੍ਹਾ ਦਿਤਾ। ਫਿਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਅਤੁੱਲ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਪਤਨੀਆਂ ਦੇ ਮਹਲ ਸਨ, ਅਤੇ ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। ਪਤੀ ਤੋਂ ਵਿਛੋੜੇ ਤੇ ਹੁਣ ਮਿਲਾਪ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਪਤਨੀਆਂ ਇੱਕ ਵਾਰਗੀ ਖੜੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਉਤਸਵ ਸਮਾਨ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਵ੍ਰਤਾਂ ਕਰਕੇ ਲਜਾ ਵਿੱਚ ਅੱਖਾਂ ਥੱਲੇ ਕਰ ਲਿਆਂ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਭ੍ਰਿਗੁ ਵੰਸ਼ ਦੀਆਂ ਨਾਰੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਚਿੱਤ ਨੂੰ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀਆਂ, ਫਿਰ ਵੀ ਲਜਾ ਕਰਕੇ ਹੰਝੂਆਂ ਰੋਕਦੀਆਂ, ਪਰ ਅੰਦਰੋਂ ਪਤੀ ਨੂੰ ਤੱਕਦੀਆਂ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਹਰ ਪਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਨਵਾਂ ਹੀ ਮੰਨਦੀਆਂ; ਕਿਉਂਕਿ ਜਿਸ ਨੂੰ ਲਕਮੀ ਵੀ ਛੱਡਦੀ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਕੌਣ ਛੱਡ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ ਦੇ ਭਾਰ ਵਜੋਂ ਜਨਮੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਆਪਸੀ ਵੈਰ ਕਰਵਾ ਕੇ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਸੈਨਿਆਂ ਸਮੇਤ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਹੀ ਨਾਸ ਹੋ ਗਏ, ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਵਾਯੂ ਵਾਂਗ ਅੱਗ ਨੂੰ ਬੁਝਾ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਖਰੇ, ਨਿਰਾਸਤਰ ਹੋ ਕੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।