ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਜਦੋਂ ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਇਸਨੂੰ ਰੋਕ ਨਾ ਸਕੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮੋਹ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ ਮਾਇਆ ਨੇ ਅਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਚਿੰਤਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਦੁਖੀ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਚੱਕਰਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਸਮਝਦੇ ਸਨ ਕਿ ਚਾਹੇ ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਹੋਵੇ, ਅਸੁਰ, ਮਨੁੱਖ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਜੀਵ—ਇਥੇ ਕੋਈ ਵੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਸੁਤੰਤਰ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਕਿਸੇ ਲਈ ਨਿਯਤ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਨਾ ਆਪਣੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਹੈ ਨਾ ਦੂਜੇ ਦੇ; ਕਿਉਂਕਿ ਭਾਗ ਸਾਰਿਆਂ ਉੱਤੇ ਭਾਰੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਆਪਣੀ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦਾ ਮੁੱਖ ਕਰਤੱਬ ਕੀਤਾ। ਧਰਮ, ਗਿਆਨ, ਵੈਰਾਗ, ਸਮ੍ਰਿਧੀ, ਤਪ, ਵਿਦਿਆ ਅਤੇ ਕਰਮ ਰਾਹੀਂ, ਉਸ ਨੇ ਰਥ, ਰਥੀ, ਝੰਡਾ, ਘੋੜੇ, ਧਨੁਸ਼, ਕਵਚ, ਤੀਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰਾ ਸਾਜੋ-ਸਾਮਾਨ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ। ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ਸਤ੍ਰਧਾਰੀ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਚੁੱਕੇ। ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਜਿੱਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਪਲ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਕਰ ਲਿਆ। ਉਸ ਤੀਰ ਨਾਲ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਹਰਾ ਨੇ ਤਿੰਨ ਅਟੱਲ ਨਗਰਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ। ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਨਗਾ਼ੜੇ ਵੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਅਤੇ ਅਸਮਾਨ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਦੇਵ-ਵਿਮਾਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ, ਪਿਤਰ ਅਤੇ ਸਿੱਧ ਲੋਕ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਫੁੱਲ ਵਰਸਾਉਂਦੇ ਅਤੇ ਜੈਕਾਰ ਕਰਦੇ; ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਗਣ ਨੱਚਦੇ ਹੋਏ ਆਨੰਦ ਮਨਾਉਂਦੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤਿੰਨ ਨਗਰਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਕੇ, ਨਗਰਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕਰਤਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿਕ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਨਿਵਾਸ ਸਥਾਨ ਵੱਲ ਪਰਤ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਰੀ ਦੇ ਉਹ ਕਰਤੱਬ, ਜੋ ਉਹ ਆਪਣੀ ਹੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਾਂਗ ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਲੋਂ ਗਾਇਨ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਹੋਰ ਕੀ ਕਹੀਏ, ਇਹ ਸਭ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਨਰਤ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸੋਹਣੇ ਇਲਾਕਿਆਂ ਨੇੜੇ ਆਏ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗੂੰਜਦੀ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਈ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਉਹ ਸ਼ੰਖ, ਜਿਸ ਦਾ ਪੇਟ ਚਿੱਟਾ ਅਤੇ ਧੁਨੀ ਉੱਚੀ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕਮਲ ਸਮਾਨ ਹੱਥ ਨਾਲ ਵਜਾਈ, ਤਾਂ ਉਹ ਐਸਾ ਲੱਗਾ ਜਿਵੇਂ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੇ ਸਰੋਵਰ ਵਿੱਚ ਹੰਸ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਧੁਨੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋ ਡਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਲਈ ਉਤਾਵਲੇ ਹੋ ਕੇ ਆਏ। ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਫੇਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਗਏ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ ਜਿਵੇਂ ਅੰਨ੍ਹੇਰੇ ਵਿੱਚ ਚਿਰਾਗ ਨੂੰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਦਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਤ੍ਰਿਪਤ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ, ਸਿਰਫ ਉਸ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਨਾਲ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰੁੰਝੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਚੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨਾਲ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਾਖੇ ਅਤੇ ਪਿਆਰੇ ਮਿੱਤਰ ਹਨ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: "ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਮਾਲਕ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਮਲ-ਚਰਣ ਸਦਾ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਵਲੋਂ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸੱਚੇ ਭਗਤਾਂ ਲਈ ਸਰਵੋਤਮ ਆਸਰਾ ਹੋ, ਜਿੱਥੇ ਸਮੇਂ ਦਾ ਵੀ ਕੋਈ ਵੱਸ ਨਹੀਂ। ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ, ਪਾਲਕ ਅਤੇ ਰਖਵਾਲੇ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੀ ਮਾਂ, ਮਿੱਤਰ, ਪ੍ਰਭੂ ਅਤੇ ਪਿਤਾ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਸੱਚੇ ਆਚਾਰਯ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਦੇਵਤਾ ਹੋ—ਤੁਹਾਨੂੰ ਮੰਨ ਕੇ ਹੀ ਅਸੀਂ ਸਫਲ ਹੋਏ ਹਾਂ। ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕਰਕੇ ਬਹੁਤ ਧੰਨ ਹੋਏ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਜੋ ਅਸੀਂ ਵੇਖ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਵਿਰਲੇ ਹੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ: ਤੁਹਾਡਾ ਮੁਖ, ਜੋ ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੀ ਮੁਸਕਾਨ ਅਤੇ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਰੂਪ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਮੰਗਲ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਹੇ ਕਮਲ-ਨੇਤ੍ਰ, ਜਦੋਂ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਕੌਰਵਾਂ ਜਾਂ ਮਧੂਆਂ ਕੋਲ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਜਾਂਦੇ, ਤਾਂ ਹਰ ਪਲ ਸਾਨੂੰ ਲੱਖਾਂ ਯੁੱਗਾਂ ਵਰਗਾ ਲੰਮਾ ਲੱਗਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਸੂਰਜ ਲੁਕ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਅਚੁਤ।" ਜਦੋਂ ਲੋਕ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਸਦਾ ਪ੍ਰੇਮੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣਦੇ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਏ। ਮਧੂ, ਭੋਜ, ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹ, ਕੁਕੁਰ, ਅੰਧਕ ਅਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਵਲੋਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਉਸੇ ਦੀ ਬਰਾਬਰ ਸੀ, ਰੱਖਿਆ ਹੋਈ, ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਬਿਲਕੁਲ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਕੀਤਾ ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਭੋਗਵਤੀ ਨਗਰੀ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹਰ ਰੁੱਤ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਨਾਲ, ਮੰਗਲਮਈ ਦਰੱਖਤਾਂ, ਬੇਲੀਆਂ, ਆਸ਼ਰਮਾਂ, ਬਾਗਾਂ, ਉਪਵਨ ਅਤੇ ਕਮਲ ਸਰੋਵਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ, ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਫਾਟਕਾਂ, ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਅਤੇ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ, ਤਿਉਹਾਰੀ ਤੋरण (ਮੰਡਪ) ਬਣਾਏ ਗਏ, ਜੋ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਝੰਡਿਆਂ ਅਤੇ ਬੈਨਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਅੰਦਰ ਧੁੱਪ ਵੀ ਰੋਕੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਵੱਡੀਆਂ ਗਲੀਆਂ, ਰਸਤੇ, ਬਜ਼ਾਰ ਅਤੇ ਚੌਕ ਚੱਟੀ ਕਰਕੇ, ਸੁਗੰਧਤ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਛਿੜਕੇ ਹੋਏ, ਫਲ, ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਅਨਾਜ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਸਨ। ਹਰ ਘਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਉੱਤੇ, ਦਹੀਂ, ਅਨਾਜ, ਫਲ ਅਤੇ ਗੰਨੇ ਨਾਲ, ਪੂਰਨ ਘੜੇ, ਭੋਗ, ਧੂਪ ਤੇ ਦੀਵੇ ਰੱਖੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਘਰ ਆ ਰਹੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਵਸੁਦੇਵ, ਉੱਚੇ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਅਕਰੂਰ, ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਅਤੇ ਅਦਭੁਤ ਬਲ ਵਾਲੇ ਰਾਮ, ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮਨ, ਚਾਰੁਦੇਸ਼ਨ, ਜਾਮਵਤੀ ਪੁੱਤਰ ਸਾਮ੍ਬ ਅਤੇ ਹੋਰ—all ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸੇਜਾਂ, ਬੈਠਕਾਂ ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਤੱਕ ਛੱਡ ਕੇ ਉੱਠ ਖੜੇ ਹੋਏ। ਰਾਜਸੀ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਲੋਂ ਮੰਗਲ ਗੀਤ ਗਾਏ ਜਾਂਦੇ, ਸ਼ੰਖ ਅਤੇ ਭੇਰੀਆਂ ਵੱਜਦੀਆਂ, ਅਤੇ ਵੇਦਿਕ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਧੁਨੀ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਤ, ਉਹ ਰਥਾਂ ਨਾਲ, ਪ੍ਰੇਮ ਅਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ। ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਨੇਤਾਵਾਂ ਵਾਲੇ ਹਾਥੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਝਲਕ ਦੀ ਬਹੁਤ ਲਾਲਸਾ ਸੀ, ਚਮਕਦੀਆਂ ਕੁੰਡਲਾਂ, ਤੇ ਉਜਲੇ ਗਲ ਅਤੇ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਵਧਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਨਚਣ ਵਾਲੇ, ਅਭਿਨੇਤਾ, ਗੰਧਰਵ, ਭੱਟ, ਮਗਧ ਅਤੇ ਗਾਇਕ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ਸਵੀ ਦੇ ਅਦਭੁਤ ਕਰਤੱਬ ਅਤੇ ਕਥਾਵਾਂ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਪ੍ਰਭੂ, ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਅਤੇ ਨਾਗਰਿਕਾਂ ਨਾਲ, ਹਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਮਿਲਦੇ ਅਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ। ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰਣਾਮ, ਗਲੇ ਮਿਲਣਾ, ਹੱਥ ਫੜਨਾ ਅਤੇ ਹੱਸਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਦੂਰ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਦੇ, ਤੇ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਇੱਛਤ ਵਰਦਾਨ ਦਿੰਦੇ। ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ, ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ, ਪਤਨੀਆਂ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਹੋਰਾਂ ਵਲੋਂ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਲੈਂਦੇ ਹੋਏ, ਗਾਇਕਾਂ ਦੀ ਧੁਨੀ ਵਿੱਚ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਦੁਆਰਕਾ ਦੀ ਰਾਜਮਾਰਗ ਤੇ ਚੱਲੇ, ਤਾਂ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਕੁਲਵੰਤਣੀਆਂ, ਉਸ ਮਹਾਂ ਉਤਸਵ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ, ਆਪਣੇ ਮਹਲਾਂ ਦੀਆਂ ਛੱਤਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਈਆਂ। ਦੁਆਰਕਾ ਦੇ ਨਿਵਾਸੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਦਾ ਉਸ ਉੱਤੇ ਟਿਕੀਆਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ, ਫਿਰ ਵੀ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਰੱਜਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਹੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਅਤੇ ਸਰੋਤ ਹਨ। ਉਸ ਦਾ ਛਾਤੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦਾ ਆਸਨ ਹੈ, ਮੁਖ ਅੱਖਾਂ ਲਈ ਅਮ੍ਰਿਤ ਪੀਣ ਦਾ ਪਿਆਲਾ, ਬਾਂਹਾਂ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਕਮਲ-ਚਰਣ ਧਰਮੀਆਂ ਲਈ ਆਸਰਾ ਹਨ। ਚਿੱਟੇ ਛਤਰੀਆਂ ਤੇ ਪੰਖੇ, ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਤਾਜ਼ੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਨਮਾਲਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਐਸਾ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲਾਂ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ, ਇੰਦਰਧਨੁਸ਼ ਅਤੇ ਬਿਜਲੀ ਹੋਵੇ। ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਮਾਵਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਦੇਵਕੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸੱਤ ਮਾਵਾਂ ਅੱਗੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾਇਆ। ਉਹ ਮਾਵਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਮਮਤਾ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਨ੍ਹਾ ਦਿੰਦੇ। ਫਿਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਅਤੁਲ ਨਿਵਾਸ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੁੰਦੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਜਿੱਥੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸੋਲਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਰਾਣੀਆਂ ਦੇ ਮਹਲ ਸਨ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਰਾਣੀਆਂ, ਜਦੋਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਤੋਂ ਵਿਛੋੜੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਸ ਨੂੰ ਘਰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਣ, ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਆਪਣੀਆਂ ਬੈਠਕਾਂ ਅਤੇ ਸੇਜਾਂ ਤੋਂ ਉੱਠ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਉਤਸਵ ਨਾਲ ਭਰੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਲਜਾ ਦੇ ਕਾਰਨ ਨਿਗਾਹਾਂ ਥੱਲੇ ਕਰਦੀਆਂ, ਉਸ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਈਆਂ।