ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਉਸ ਸਮੇਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਬੱਛੜਾ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਆਪ ਹੀ ਗਾਂ ਬਣ ਗਏ। ਉਹ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਵਿੱਚ ਠੀਕ ਸਮੇਂ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਸ ਖੂਹ ਵਿੱਚੋਂ ਅਮ੍ਰਿਤ ਪੀ ਗਏ। ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਿਆ, ਪਰ ਮੋਹ ਵਿਚ ਫਸੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੋਕ ਨਾ ਸਕੇ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ ਮਾਇਆ ਨੇ ਅਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜੋ ਵਿਧੀ ਕਾਰਨ ਦੁਖੀ ਸਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਚਾਹੇ ਦੇਵਤਾ ਹੋਣ ਜਾਂ ਦਾਨਵ, ਮਨੁੱਖ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ, ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਵੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚ ਸੁਤੰਤਰ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਕਿਸੇ ਲਈ ਨਿਧਾਰਤ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਟਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਵਿਧੀ ਸਭ ਤੇ ਭਾਰੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦਾ ਮੁੱਖ ਕਾਰਜ ਕੀਤਾ। ਧਰਮ, ਗਿਆਨ, ਵੈਰਾਗ, ਸਮ੍ਰਿਧੀ, ਤਪ, ਵਿਦਿਆ ਅਤੇ ਕਰਮ ਰਾਹੀਂ, ਉਸ ਨੇ ਰਥ, ਸਾਰਥੀ, ਝੰਡਾ, ਘੋੜੇ, ਧਨੁਸ਼, ਕਵਚ, ਤੀਰ ਆਦਿਕ ਸਭ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਜ-ਧਜ ਕੇ, ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਅਤੇ ਤੀਰ ਹੱਥ ਵਿਚ ਫੜਿਆ; ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਜਿੱਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ। ਉਸ ਤੀਰ ਨਾਲ, ਰਾਜਨ, ਹਰਾ ਨੇ ਤਿੰਨ ਅਟੱਲ ਨਗਰਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ। ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਢੋਲ ਵੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਅਤੇ ਅਸਮਾਨ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਦੇਵ-ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਸਿੱਧਾਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਫੁੱਲ ਵਰਸਾਏ, ਜੈਕਾਰ ਕੀਤੀ; ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਟੋਲੇ ਆਨੰਦ ਵਿਚ ਨੱਚਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਇੰਝ, ਤਿੰਨ ਨਗਰਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਕੇ, ਨਗਰ-ਸੰਹਾਰੀ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿਕ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਤ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਨਿਵਾਸ ਨੂੰ ਪਰਤ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਰੀ ਦੇ ਉਹ ਕਰਤੱਬ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਾਂਗ ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਰਿਸ਼ੀ-ਮੁਨੀਆਂ ਵਲੋਂ ਗਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਮੈਂ ਕੀ ਆਖਾਂ, ਇਹ ਤਾਂ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਨਰਤ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਤੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸੁਖੀ ਇਲਾਕਿਆਂ ਵੱਲ ਪਹੁੰਚੇ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗੂੰਜਦੀ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਈ, ਜਿਵੇਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਉਹ ਸ਼ੰਖ, ਜੋ ਚਿੱਟਾ ਤੇ ਉੱਚੀ ਧੁਨੀ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਮਹਾਬਲੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਲਾਲੀ ਮਿਸ਼ਰਤ ਹੇਠਲੀ ਠੋਡੀ ਨਾਲ ਛੁਹ ਕੇ, ਜਦੋਂ ਕਮਲ-ਸਮਾਨ ਹਥ ਵਿੱਚ ਵੱਜੀ, ਤਾਂ ਜਿਵੇਂ ਕਮਲ-ਤਲਾਵ ਵਿਚ ਹੰਸ ਦੀ ਪੂਕਾਰ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਗੂੰਜਦੀ, ਡਰ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਧੁਨੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਲੋਕ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਉਤਾਵਲੇ ਹੋ ਕੇ ਆ ਗਏ। ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਵੀਂ ਪਾ ਗਏ, ਅਤੇ ਅੰਨ੍ਹੇਰੇ ਵਿਚ ਦੀਵੇ ਵਾਂਗ, ਉਸ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿਚ ਸਦਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਖਿੜ ਉਠੇ, ਅਵਾਜ਼ਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਰੁੰਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਚੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰੀਤਮ ਮਿੱਤਰ ਹਨ। ਉਹ ਆਖਣ ਲੱਗੇ: "ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਮਲ-ਚਰਨ ਸਦਾ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਇੰਦਰ ਆਦਿ ਵਲੋਂ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸਦਾ-ਸੁਖ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਪਰਮ ਆਸਰਾ ਹੋ, ਜਿੱਥੇ ਸਮਾਂ ਵੀ ਪ੍ਰਭਾਵੀ ਨਹੀਂ। ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਚੈਤਾ, ਪਾਲਕ ਤੇ ਰਖਵਾਲੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੀ ਮਾਂ, ਮਿੱਤਰ, ਸੁਆਮੀ ਤੇ ਪਿਤਾ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਅਸਲ ਗੁਰੂ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਦੇਵਤਾ ਹੋ—ਤੁਹਾਡਾ ਪਾਲਣ ਕਰਕੇ ਅਸੀਂ ਸਫਲ ਹੋਏ ਹਾਂ। ਅਸੀਂ ਧੰਨਵੰਤ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਉਹ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਵਿਰਲੇ ਹੀ ਮਿਲਦੇ ਹਨ: ਤੁਹਾਡਾ ਚਿਹਰਾ, ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਮੁਸਕਾਨ ਤੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਰੂਪ, ਸਭ ਮੰਗਲ-ਲਕਸ਼ਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ। ਹੇ ਕਮਲ-ਨੈਨਾ, ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਕੁਰੂਆਂ ਜਾਂ ਮਧੁਆਂ ਕੋਲ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਜਾਂਦੇ ਸੀ, ਤਾਂ ਹਰ ਪਲ ਸਾਨੂੰ ਲੱਖਾਂ ਯੁੱਗਾਂ ਵਰਗਾ ਲੰਮਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਸੂਰਜ ਲੁਕ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਅਚ੍ਯੁਤ।" ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੂਣ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਤੇ ਸਦਾ ਸਨੇਹੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣਦੇ ਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾ-ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਏ। ਮਧੁ, ਭੋਜ, ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹ, ਕੁਕੁਰ, ਅੰਧਕ ਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ, ਜੋ ਉਸੇ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਭੋਗਵਤੀ ਨਗਰੀ ਦੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹਰ ਰੁੱਤ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਸੁੱਖ-ਸਮ੍ਰਿਧੀ ਨਾਲ, ਮੰਗਲਕਾਰੀ ਰੁੱਖ, ਬੇਲੀਆਂ, ਆਸ਼ਰਮ, ਬਾਗ-ਬਾਗੀਚੇ ਤੇ ਕਮਲ-ਤਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਨਗਰੀ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਦਰਵਾਜਿਆਂ, ਬਾਰੀਆਂ ਤੇ ਰਸਤੇਆਂ ਉੱਤੇ ਤਿਉਹਾਰੀ ਤੋਰਨਾਂ ਬਣੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਝੰਡਿਆਂ ਤੇ ਪਤਾਕਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਤੇ ਅੰਦਰ ਧੁੱਪ ਰੋਕੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਵਿਖੇ, ਰਾਜ-ਮਾਰਗ, ਗਲੀਆਂ, ਮੰਡੀਆਂ ਤੇ ਚੌਕਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਫ ਕਰਕੇ, ਸੁਗੰਧਿਤ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਛਿੜਕਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਫਲ, ਫੁੱਲ ਤੇ ਅੰਨ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਹਰ ਘਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਤੇ ਦਹੀਂ, ਅੰਨ, ਫਲ ਤੇ ਗੰਨੇ ਨਾਲ, ਪੂਰਨ ਘੜੇ, ਚੜ੍ਹਾਵੇ, ਧੂਪ ਤੇ ਦੀਵੇ ਰੱਖੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਆ ਰਹੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਵਸੁਦੇਵ, ਉੱਤਮ-ਚਿੱਤ ਵਾਲੇ ਅਕ੍ਰੂਰ, ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ-ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਰਾਮ, ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ, ਚਾਰੁਦੇਸ਼ਨਾ, ਜਾਮਵਤੀ ਨੰਦਨ ਸਾਂਬਾ ਆਦਿ—ਸਭ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਆਪਣੀਆਂ ਸੌਂਵਾਂ, ਬੈਠਕਾਂ ਤੇ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਛੱਡ ਕੇ ਉਠ ਖੜੇ ਹੋਏ। ਰਾਜਸੀ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਲਾ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਲੋਂ ਮੰਗਲ-ਸੂਤਰ ਉਚਾਰਦੇ ਹੋਏ, ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਤੁਰੀਆਂ ਦੀ ਧੁਨੀ ਨਾਲ, ਵੇਦ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਪਿਆਰ ਤੇ ਆਦਰ ਵਿਚ ਰਥਾਂ ਤੇ ਆਏ। ਸੈਂਕੜੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਹਾਥੀ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ, ਚਮਕਦੇ ਕੰਨ-ਝੁਮਕਿਆਂ, ਚਮਕਦੇ ਗਲ ਤੇ ਚਿਹਰਿਆਂ ਨਾਲ, ਸ਼ੋਭਾ ਵਧਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਨਚਣ ਵਾਲੇ, ਅਭਿਨੇਤਾ, ਗੰਧਰਵ, ਗਾਇਕ, ਮਗਧ ਤੇ ਵੰਸ਼ੀ-ਵਾਦਕ, ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਚਮਤਕਾਰੀ ਕਰਤੱਬ ਤੇ ਕਹਾਣੀਆਂ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਭਗਵਾਨ, ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਤੇ ਨਗਰ-ਵਾਸੀਆਂ ਵਿਚ, ਹਰੇਕ ਨੂੰ ਰਿਵਾਜ ਅਨੁਸਾਰ ਮਿਲੇ ਤੇ ਸਭ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰਣਾਮ, ਗਲੇ ਮਿਲਣਾ, ਹੱਥ ਫੜਨਾ ਤੇ ਮੁਸਕਾਨ ਭਰੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਦੂਰ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸਾਂਤਵਨਾ ਦਿੰਦੇ, ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਇੱਛਤ ਵਰਦਾਨ ਦਿੰਦੇ। ਉਹ ਆਪ, ਵੱਡਿਆਂ, ਪੁਜਾਰੀਆਂ, ਪਤਨੀਆਂ ਤੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਹੋਰਾਂ ਵਲੋਂ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਲੈਂਦੇ, ਗਾਇਕਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਰਾਜ-ਮਾਰਗ ਰਾਹੀਂ ਅੱਗੇ ਵਧੇ, ਤਾਂ ਨਗਰੀ ਦੀਆਂ ਉੱਚ-ਉੱਚ ਹਵੈਲੀਆਂ ਉੱਤੇ ਨਗਰ ਦੀਆਂ ਸਤਿਕਾਰੀ ਇਸਤਰੀਆਂ, ਉਸ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੇ ਮਹਾਉਤਸਵ ਲਈ ਚੜ੍ਹ ਗਈਆਂ। ਦਵਾਰਕਾ-ਵਾਸੀ, ਚਾਹੇ ਜਿੰਨਾ ਵੀ ਨਿਹਾਰਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਦੇ ਰੱਜਦੀਆਂ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸੋਭਾ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਆਸਥਾਨ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਸੀਨਾ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦਾ ਨਿਵਾਸ, ਚਿਹਰਾ ਅੱਖਾਂ ਲਈ ਪਿਆਲਾ, ਬਾਂਹਾਂ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ, ਤੇ ਕਮਲ-ਚਰਨ ਧਰਮਵਾਨਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹਨ। ਚਿੱਟੇ ਛਤ੍ਰ ਤੇ ਪੰਖਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਰਸਤੇ 'ਚ ਤਾਜ਼ੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਤੇ ਵਨ-ਮਾਲਾ ਪਹਿਨੇ, ਉਹ ਐਸੇ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ, ਇੰਦਰਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਸੂਰਜ ਹੋਵੇ। ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਦੇ, ਮਾਵਾਂ ਨੇ ਉਹਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਲਿਆ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਵਕੀ ਤੇ ਹੋਰ ਸੱਤ ਮਾਵਾਂ ਅੱਗੇ ਸੀਸ ਨਿਵਾਇਆ। ਉਹ ਮਾਵਾਂ, ਮਮਤਾ ਵਿਚ ਛਾਤੀ ਭੀਜੀ ਹੋਈ, ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਗੋਦ ਵਿਚ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਹੰਝੂਆਂ ਦੀ ਧਾਰ ਨਾਲ ਉਹਨੂੰ ਨ੍ਹਾ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਅਤੁੱਲ ਮਹਿਲ ਵਿਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਪਤਨੀਆਂ ਦੇ ਮਹਲ ਸਨ।