ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰਦਿਆਂ ਸਭ ਨੂੰ ਆਸ਼ਵਾਸਨ ਦਿਤਾ, “ਡਰੋ ਨਾ।” ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਉੱਤੇ ਇਕ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ। ਫਿਰ, ਅਗਨਿ ਵਾਂਗੂੰ ਚਮਕਦਾਰ ਤੀਰ ਸੂਰਜ ਦੇ ਮੰਡਲ ਤੋਂ ਉਠੇ; ਜਿਵੇਂ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ, ਉਹ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵੱਲ ਆਉਂਦੇ ਹੋਏ ਦਿਸੇ ਨਹੀਂ। ਜਦ ਉਹ ਤੀਰ ਵੱਜੇ, ਤਾਂ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਨਿਵਾਸੀ ਮਾਰੇ ਗਏ ਤੇ ਥੱਲੇ ਡਿਗ ਪਏ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ ਮਾਇਆ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਕੁਆਂ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਛੂਹੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਲੋਕ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਗਏ; ਉਹ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰਦੇ ਹੋਏ ਵਾਪਸ ਉੱਠ ਖੜੇ ਹੋਏ। ਜਦ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਅਸਫਲ ਹੋ ਗਈ ਹੈ ਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਧਵਜ ਹਤਾਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਵਿਸ਼ਣੂ ਜੀ ਨੇ ਉਥੇ ਹੋਰ ਉਪਾਅ ਸੋਚਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਬਛੜਾ ਬਣੇ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਜੀ ਆਪ ਗਾਂ ਬਣੇ ਅਤੇ ਠੀਕ ਸਮੇਂ ਤੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਵਿਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਕੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਕੁਆਂ ਤੋਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀ ਲਿਆ। ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਇਹ ਸਭ ਦੇਖਿਆ, ਪਰ ਮੋਹ ਵਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਹ ਰੋਕ ਨਾ ਸਕੇ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ ਮਾਇਆ ਨੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਰਹੇ ਜੋ ਦੁੱਖੀ ਸਨ ਅਤੇ ਸਮਝਾਇਆ ਕਿ ਚਾਹੇ ਦੇਵਤਾ ਹੋਣ, ਅਸੁਰ, ਮਨੁੱਖ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ—ਇਥੇ ਕੋਈ ਵੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚ ਸਵਤੰਤਰ ਨਹੀਂ। ਜਿਹੜਾ ਕਿਸੇ ਲਈ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਟਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਭਾਗ ਹੀ ਸਭ ਤੇ ਭਾਰੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਆਪਣੀ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦਾ ਮੁੱਖ ਕਰਤੱਬ ਕੀਤਾ। ਧਰਮ, ਗਿਆਨ, ਵੈਰਾਗ, ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ, ਤਪ, ਵਿਦਿਆ ਅਤੇ ਕਰਮ ਰਾਹੀਂ ਉਸ ਨੇ ਰਥ, ਸਾਰਥੀ, ਝੰਡਾ, ਘੋੜੇ, ਧਨੁਸ਼, ਕਵਚ, ਤੀਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰਾ ਸਾਜਾ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ। ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਕੇ, ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਜਿੱਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਬਣਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ। ਉਸ ਤੀਰ ਨਾਲ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਹਰਾ ਨੇ ਤਿੰਨ ਅਟਲ ਸ਼ਹਿਰ ਸਾੜ ਦਿੱਤੇ। ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਢੋਲ ਵੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਅਤੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਦੇਵ-ਵਿਮਾਨਾਂ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਭਰ ਗਿਆ। ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ, ਪਿਤਰ ਅਤੇ ਸਿੱਧ ਲੋਕ ਆਨੰਦ ਵਿੱਚ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ ਤੇ ਜੈਕਾਰਾਂ ਦੇਣ ਲੱਗੇ; ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਨੱਚਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤਿੰਨੋ ਸ਼ਹਿਰ ਸਾੜ ਕੇ, ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿਕ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਨਿਵਾਸ ਨੂੰ ਪਰਤ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਰੀ ਦੇ ਇਹ ਕਰਤੱਬ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਾਂਗ ਖੇਡ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਲੋਂ ਗਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਹੋਰ ਕੀ ਆਖੀਏ, ਇਹ ਤਾਂ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਦ ਉਹ ਆਨਰਤ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਇਲਾਕਿਆਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਪਹੁੰਚੇ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸ਼ਬਦ ਕਰਦਾ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਰਿਆਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਉਹ ਸ਼ੰਖ, ਜੋ ਚਿੱਟਾ ਤੇ ਉੱਚੀ ਧੁਨੀ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਜਦ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਹੱਥ ਨਾਲ, ਲਾਲੀਮਾਂ ਵਾਲੇ ਹੇਠਲੇ ਠੁੱਠ ਨਾਲ ਵਜਾਇਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਲੋਟਸਾਂ ਵਾਲੇ ਤਲਾਬ ਵਿਚ ਹੰਸ ਦੀ ਬੁਲਾਹਟ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਿਆ। ਉਸ ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸੁਣਕੇ, ਜੋ ਡਰ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਕੇ ਆ ਗਏ। ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਲੋਕ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਵੀਂ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਇੰਝ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਹਨੇਰੇ ਵਿਚ ਦੀਵੇ ਨੂੰ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚ ਸਦਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਤੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਕੇਵਲ ਉਸ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਨਾਲ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਰੁੰਝੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਚੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੇ ਦੋਸਤ ਹਨ। “ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਮਾਲਕ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਮਲ ਚਰਨ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਇੰਦਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੂਜਦੇ ਹਨ; ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸਭ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸਰਵੋਤਮ ਆਸਰਾ ਹੋ, ਜਿਥੇ ਸਮਾਂ ਵੀ ਪ੍ਰਭਾਵੀ ਨਹੀਂ।” “ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ, ਪਾਲਣਹਾਰ ਤੇ ਰੱਖਵਾਲੇ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੀ ਮਾਂ, ਦੋਸਤ, ਮਾਲਕ ਤੇ ਪਿਤਾ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਅਸਲ ਅਧਿਆਪਕ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਦੇਵਤਾ ਹੋ—ਤੁਹਾਨੂੰ ਮੰਨ ਕੇ ਅਸੀਂ ਸਭ ਕੁਝ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ।” “ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਵੱਲੋਂ ਬੜੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਿਹੜਾ ਦਰਸ਼ਨ ਅਸੀਂ ਕਰ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਵਿਰਲੇ ਹੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ: ਤੁਹਾਡਾ ਚਿਹਰਾ, ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੀਆਂ ਮੁਸਕਾਨਾਂ ਤੇ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਸਰੀਰ, ਸਾਰੇ ਮੰਗਲ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਤ।” “ਹੇ ਕਮਲ-ਨੈਨਾ, ਜਦ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਕੁਰੂਆਂ ਜਾਂ ਮਧੂਆਂ ਕੋਲ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਜਾਂਦੇ, ਤਾਂ ਹਰ ਪਲ ਸਾਨੂੰ ਲੱਖਾਂ ਯੁੱਗ ਵਾਂਗ ਲੰਮਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਸੂਰਜ ਚਲਾ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਅਚੂਤ।” ਜਦ ਲੋਕ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਸਦਾ ਸਨੇਹੀ ਹਨ, ਸੁਣਦੇ ਤੇ ਕਿਰਪਾ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਏ। ਮਧੂ, ਭੋਜ, ਦਸ਼ਾਰ੍ਹ, ਕੁਕੁਰ, ਅੰਧਕ ਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਉਸ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸੀ, ਨੇ ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਨਾਗ ਭੋਗਵਤੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹਰ ਰੁੱਤ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਨਾਲ, ਚੰਗੇ ਦਰੱਖਤਾਂ, ਬੇਲੀਆਂ, ਆਸ਼ਰਮਾਂ, ਬਾਗਾਂ, ਉਪਵਨ ਤੇ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੇ ਤਲਾਬਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ, ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਦਰਵਾਜਿਆਂ, ਬਾਰੀਆਂ ਤੇ ਰਸਤੇਆਂ ਉੱਤੇ ਤਿਉਹਾਰੀ ਤੋरणਾਂ ਬਣੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੀਆਂ ਝੰਡੀਆਂ ਤੇ ਚੁਨਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਤੇ ਅੰਦਰ ਧੁੱਪ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵੀ ਰੋਕੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਵੱਡੇ ਰਸਤੇ, ਗਲੀਆਂ, ਬਾਜ਼ਾਰ ਤੇ ਚੌਕ ਸਾਫ਼ ਕੀਤੇ ਹੋਏ, ਸੁਗੰਧਤ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਛਿੜਕੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਫਲ, ਫੁੱਲਾਂ, ਅਨਾਜ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਹਰ ਘਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਉੱਤੇ ਦਹੀਂ, ਅਨਾਜ, ਫਲ, ਗੰਨੇ, ਪੂਰਨ ਘੜੇ, ਚੜ੍ਹਾਵੇ, ਧੂਪ ਤੇ ਦੀਵੇ ਨਾਲ ਸ਼ੋਭਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਜਦ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣੀ, ਵਸੁਦੇਵ, ਉੱਚੇ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਅਕਰੂਰ, ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਤੇ ਅਦਭੁਤ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਰਾਮ, ਪ੍ਰਦੁਮਨ, ਚਾਰੁਦੇਸ਼ਨ, ਜਾਂਬਵਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸੰਬਾ—ਸਾਰੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਲੰਗ, ਸੀਟਾਂ ਤੇ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਛੱਡ ਕੇ ਉੱਠ ਖੜੇ ਹੋਏ। ਮਹਾਨ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੁਆਰਾ ਮੰਗਲ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੇ, ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਨਗਾਰੇ ਵੱਜਦੇ, ਵੇਦ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਧੁਨੀ ਵਿਚ, ਉਹ ਚੜ੍ਹਿਆਂ ਤੇ ਪਿਆਰ ਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਆਏ। ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਵੱਡੇ ਹਾਥੀ, ਜੋ ਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਉਤਸੁਕ ਸਨ, ਚਮਕਦਾਰ ਕੰਨ ਦੀਆਂ ਬਾਲੀਆਂ, ਚਮਕਦੇ ਗਲ ਤੇ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ, ਸ਼ਾਨ ਵਧਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਨਚਣਹਾਰ, ਅਭਿਨੇਤਾਵਾਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਭਟ, ਮਾਗਧ ਤੇ ਗਾਇਕ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਅਦਭੁਤ ਕਰਤੱਬ ਤੇ ਕਥਾਵਾਂ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਤੇ ਨਾਗਰਿਕਾਂ ਵਿਚ, ਹਰ ਇਕ ਨੂੰ ਰਿਵਾਜ ਅਨੁਸਾਰ ਮਿਲੇ ਤੇ ਸਭ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਸਲਾਮ, ਗਲੇ ਮਿਲਣਾ, ਹੱਥ ਫੜਨਾ, ਹੰਸਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਦੂਰ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਇੱਛਤ ਵਰ ਦਿਤਾ। ਆਪ, ਵੱਡਿਆਂ, ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ, ਪਤਨੀਆਂ ਤੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਹੋਰਾਂ ਤੋਂ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਲੈਂਦੇ ਹੋਏ, ਗਾਇਕਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਜਦ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਦੁਆਰਕਾ ਦੇ ਰਾਜ ਮਾਰਗ ਉੱਤੇ ਚਲੇ, ਤਾਂ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਸਤਿਕਾਰੀ ਔਰਤਾਂ ਆਪਣੇ ਮਹਲਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਈਆਂ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਮੇਲੇ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ। ਦੁਆਰਕਾ ਦੇ ਨਿਵਾਸੀ ਜਿੰਨਾ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਰਹੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਦੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਨਾ ਹੋਈਆਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਹੀ ਸੋਭਾ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਹਨ।