ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਜਦੋਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਪਰਮਾਤਮਾ ਕੋਲ ਆਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਨਮਨ ਕਰਕੇ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ, “ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਸਾਨੂੰ ਬਚਾਓ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਵਲੋਂ ਸਾਡਾ ਨਾਸ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ।” ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰਦਿਆਂ ਆਸ਼ਵਾਸਨ ਦਿੱਤਾ, “ਡਰੋ ਨਾ।” ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਉੱਤੇ ਅਸਤਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਸੂਰਜ ਦੀ ਲੋਹੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਤੀਰ ਨਿਕਲੇ, ਜੋ ਇੰਨੇ ਤੇਜ਼ ਸਨ ਕਿ ਜਿਵੇਂ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ, ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵੱਲ ਆਉਂਦੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾ ਆਏ। ਜਦ ਉਹ ਤੀਰ ਵੱਸੇ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਸਾਰੇ ਵਾਸੀ ਮਾਰੇ ਗਏ ਤੇ ਢਹਿ ਪਏ। ਪਰ ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ ਮਾਇਆ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਲਾਸ਼ਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕਰਕੇ ਅਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਕੂਏ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਜਦ ਉਹ ਅਮ੍ਰਿਤ ਨੂੰ ਛੂਹ ਪਏ, ਉਹ ਗਾਜ਼ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ, ਉਰਜਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਲਪਕ ਵਾਂਗ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰਦੇ ਉੱਠ ਖਲੋਤੇ। ਪਰ ਜਦ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਅਸਫਲ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ, ਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਧਵਜ ਦਾ ਮਨ ਟੁੱਟ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਵਿਸ਼ਣੂ ਜੀ ਨੇ ਉੱਥੇ ਹੋਰ ਉਪਾਅ ਸੋਚਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਬਛੜਾ ਬਣੇ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਜੀ ਆਪ ਗਾਂ ਬਣੇ, ਤੇ ਠੀਕ ਸਮੇਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਅਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਕੂਏ ਤੋਂ ਅਮ੍ਰਿਤ ਪੀ ਗਏ। ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਇਹ ਸਭ ਦੇਖਿਆ, ਪਰ ਮੋਹ ਵਿਚ ਫਸ ਕੇ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ ਮਾਇਆ ਨੇ ਅਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਮੁਸਕੁਰਾਉਂਦੇ ਤੇ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਉਸ ਨੇ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਕਿ ਦੁਖੀ ਜੀਵ ਤੇ ਭਾਗ ਦੇ ਚਲਣ ਕਿਵੇਂ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਵੀ—ਦੇਵ, ਦੈਤ, ਮਨੁੱਖ ਜਾਂ ਹੋਰ—ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਦਾ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਕਿਸੇ ਲਈ ਨਿਯਤ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਭਾਗ ਦਾ ਬਲ ਵੱਡਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਆਪਣੀ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਮੁੱਖ ਕਰਤੱਬ ਦਾ ਆਰੰਭ ਕੀਤਾ। ਧਰਮ, ਗਿਆਨ, ਵੈਰਾਗ, ਸਮਪੰਨਤਾ, ਤਪ, ਵਿਦਿਆ ਤੇ ਕਰਮ ਰਾਹੀਂ, ਉਸ ਨੇ ਰਥ, ਸਾਰਥੀ, ਝੰਡਾ, ਘੋੜੇ, ਧਨੁਸ਼, ਕਵਚ, ਤੀਰ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਜੋ-ਸਾਮਾਨ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰ ਲਏ। ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ, ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਤੀਰ ਫਿਟ ਕਰਕੇ, ਜਿੱਤ ਦਾ ਉਦੇਸ਼ ਰੱਖਿਆ। ਉਸ ਤੀਰ ਨਾਲ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਹਰਾ ਨੇ ਤਿੰਨ ਅਟੱਲ ਸ਼ਹਿਰ ਸਾੜ ਦਿੱਤੇ। ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਢੋਲ ਵੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਤੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਵਿਮਾਨਾਂ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਭਰ ਗਿਆ। ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ, ਪਿਤਰ ਤੇ ਸਿੱਧ ਗਾਣੇ ਗਾਉਂਦੇ, ਫੁੱਲ ਵਰਸਾਉਂਦੇ ਤੇ ਜੈਕਾਰ ਕਰਦੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦੇ। ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਜਥੇ ਨੱਚ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤਿੰਨ ਸ਼ਹਿਰ ਸਾੜ ਕੇ, ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦੇ ਸੰਹਾਰੀ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿਕ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਤ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਆਸਥਾਨ ਵਲ ਪਰਤ ਗਏ। ਹਰੀ ਦੇ ਇਹ ਕਰਤੱਬ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਹੀ ਲੀਲਾ ਵਿਚ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਾਂਗ ਖੇਡ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਲੋਂ ਗਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਮੈਂ ਕੀ ਆਖਾਂ, ਇਹ ਤਾਂ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਦ ਪ੍ਰਭੂ ਆਨਰਟ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਖੇਤਰਾਂ ਵੱਲ ਪਹੁੰਚੇ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗੂੰਜਦੀ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਈ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਉਹ ਸ਼ੰਖ, ਜਿਸ ਦਾ ਪੇਟ ਚਿੱਟਾ ਤੇ ਆਵਾਜ਼ ਉੱਚੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮਹਾਬਲੀ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਕਮਲ-ਸਮਾਨ ਹਥੇਲੀ ਤੇ ਲਾਲੀ-ਭਰੀ ਹਿੱਲ ਨਾਲ ਫੂਕਿਆ, ਉਹ ਐਸਾ ਲੱਗਾ ਜਿਵੇਂ ਕੌਲ ਦੇ ਤਲਾਬ ਵਿਚ ਹੰਸ ਬੋਲ ਪਿਆ ਹੋਵੇ। ਜਦ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਹ ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸੁਣੀ, ਜੋ ਡਰ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਲਈ ਉਤਾਵਲੇ ਹੋ ਕੇ ਆਏ। ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਵੀਂ ਹੋ ਗਈ। ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਇੰਝ ਸਤਿਕਾਰਦੇ ਜਿਵੇਂ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਚਿਰਾਗ ਨੂੰ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨ ਤੇ ਪੂਰਨ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ, ਸਿਰਫ਼ ਉਸ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਨਾਲ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਖਿੜੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅਵਾਜ਼ਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਕਰਕੇ ਰੁੰਝ ਜਾਂਦੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਚੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰਖਿਆਕ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਦੋਸਤ ਹੈ, ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਮਲ-ਚਰਣ ਸਦਾ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਇੰਦਰ ਵਲੋਂ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਭਲੇ ਦੀ ਚਾਹ ਰੱਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਸਰਵੋਤਮ ਆਸਰਾ ਹੋ, ਜਿੱਥੇ ਸਮਾਂ ਵੀ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਸਾਡੇ ਭਲੇ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ, ਪਾਲਕ ਤੇ ਰਖਵਾਲੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੀ ਮਾਂ, ਦੋਸਤ, ਸੁਆਮੀ, ਪਿਤਾ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਸੱਚੇ ਆਚਾਰਯ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਦੇਵਤਾ ਹੋ—ਤੁਹਾਨੂੰ ਮੰਨ ਕੇ ਹੀ ਅਸੀਂ ਸਫਲ ਹੋ ਗਏ ਹਾਂ। ਅਸੀਂ ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਉਹ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਵਰਗ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਵਿਰਲੇ ਹੀ ਵੇਖਦੇ ਹਨ: ਤੁਹਾਡਾ ਚਿਹਰਾ, ਜੋ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਮੁਸਕਾਨ ਤੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਰੂਪ, ਜੋ ਸਭ ਮੰਗਲ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਹੇ ਕਮਲ-ਨੈਤ੍ਰ, ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਕਦੇ ਕੁਰੂਆਂ ਜਾਂ ਮਧੂਆਂ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਜਾਂਦੇ, ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ, ਤਾਂ ਹਰ ਪਲ ਸਾਨੂੰ ਲੱਖਾਂ ਯੁਗਾਂ ਵਾਂਗ ਲੰਮਾ ਲੱਗਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਸੂਰਜ ਲੁਕ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਅਚ੍ਯੁਤ।” ਜਦ ਲੋਕ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਸਦਾ ਮਾਇਆ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣਦੇ ਤੇ ਕਿਰਪਾ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਏ। ਮਧੂ, ਭੋਜ, ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹ, ਕੁਕੁਰ, ਅੰਧਕ ਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ, ਜੋ ਤਾਕਤ ਵਿਚ ਉਸਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਰਖਿਆ ਕੀਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਭੋਗਵਤੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹਰੇਕ ਰੁਤ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਨਾਲ, ਚੰਗੇ-ਚੰਗੇ ਰੁੱਖ, ਬੇਲੀਆਂ, ਆਸ਼ਰਮ, ਬਾਗਾਂ, ਉਪਵਨ ਤੇ ਕਮਲ-ਤਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ, ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਗੇਟਾਂ, ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਤੇ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਤਿਉਹਾਰੀ ਤੋरण ਬਣੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਜੋ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਝੰਡਿਆਂ ਤੇ ਪਤਾਕਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਅੰਦਰ ਧੁੱਪ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਵੱਡੀਆਂ ਸੜਕਾਂ, ਗਲੀਆਂ, ਬਾਜ਼ਾਰ ਤੇ ਚੌਕਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਫ਼ ਕਰਕੇ, ਸੁਗੰਧਤ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਛਿੜਕ ਕੇ, ਫਲ, ਫੁੱਲ ਤੇ ਅਨਾਜ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਹਰ ਘਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਤੇ ਦਹੀਂ, ਅਨਾਜ, ਫਲ, ਗੰਨੇ, ਪੂਰਨ ਘੜੇ, ਭੋਗ, ਧੂਪ ਤੇ ਦੀਵੇ ਰੱਖ ਕੇ ਸ਼ੋਭਾ ਵਧਾਈ ਗਈ ਸੀ। ਜਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਵਸੁਦੇਵ, ਉੱਚ ਮਨ ਵਾਲੇ ਅਕੂਰ, ਉਗ੍ਰਸੇਨ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਮ, ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ, ਚਾਰੁਦੇਸ਼ਨ, ਜਾਮਵਤੀਪੁਤ੍ਰ ਸਾਂਬ ਤੇ ਹੋਰ—all ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸੇਜ, ਬੈਠਕ ਤੇ ਭੋਜਨ ਛੱਡ ਕੇ ਉੱਠ ਪਏ। ਰਾਜਸੀ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਲੋਂ ਮੰਗਲ ਗੀਤ ਉੱਚਾਰਦੇ, ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਤੁਰੀਆਂ ਵੱਜਦੀਆਂ, ਵੇਦ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਧੁਨੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਚੜ੍ਹੀਆਂ ਤੇ ਰਥਾਂ ਨਾਲ, ਪਿਆਰ ਤੇ ਆਦਰ ਵਿਚ ਭਰ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਸਵਾਗਤ ਵੱਲ ਚਲੇ। ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਅਗਵਾਈ ਵਾਲੇ ਹਾਥੀ, ਜੋ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਉਤਾਵਲੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਕੰਨਾਂ, ਚਮਕਦੇ ਗਲ ਤੇ ਚਿਹਰਿਆਂ ਨਾਲ, ਸ਼ੋਭਾ ਵਧਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਨੱਚਣ ਵਾਲੇ, ਅਭਿਨੇਤਾ, ਗੰਧਰਵ, ਭਟ, ਮਗਧ ਤੇ ਗਾਇਕ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਕਰਤੱਬ ਤੇ ਕਥਾਵਾਂ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਪ੍ਰਭੂ, ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਤੇ ਨਾਗਰਿਕਾਂ ਨਾਲ, ਹਰੇਕ ਨੂੰ ਰਿਵਾਜ ਅਨੁਸਾਰ ਮਿਲੇ ਤੇ ਸਭ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ। ਨਮਸਕਾਰ, ਗਲੇ ਮਿਲਕੇ, ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ—ਉਹ ਦੂਰ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਮਨ-ਚਾਹੀਆਂ ਵਰਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ, ਪੁਰੋਹਿਤ, ਪਤਨੀਆਂ ਤੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਹੋਰਾਂ ਵਲੋਂ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਲੈਂਦੇ, ਗਾਇਕਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ। ਜਦ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਰਾਜਮਾਰਗ ਤੇ ਵਧੇ, ਤਾਂ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੀਆਂ ਇਸਤਰੀਆਂ, ਉਸਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੇ ਮਹੋਤਸਵ ਲਈ ਆਪਣੇ ਮਹਿਲਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਈਆਂ।