ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਕ ਦਿਨ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਕਿਸ ਕਾਰਜ ਵਿੱਚ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਦੇ ਰਚੈਤਾ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਸਵਾਮੀ, ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਧੀ? ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਉਹ ਦੱਸੋ।” ਸ਼੍ਰੀ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਰਣ ਵਿੱਚ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ, ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਭਗਵਾਨ ਵੱਲੋਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ाली ਹੋ ਗਏ ਸਨ। ਪਰ ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਮਾਇਆ, ਜੋ ਮਹਾਂ ਮੋਹ ਦੇ ਮਾਹਰ ਸਨ, ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲਈ। ਮਾਇਆ ਨੇ ਤਿੰਨ ਅਜੋਕੇ ਸ਼ਹਿਰ ਬਣਾਏ—ਸੋਨੇ, ਚਾਂਦੀ ਅਤੇ ਲੋਹੇ ਦੇ—ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਸੁਖੀ-ਸੁਖੀ ਜੋੜੇ ਹੋਏ, ਅਦਭੁਤ ਰੱਖ-ਰਖਾਵ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਇਹ ਤਿੰਨ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨਾਲ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨੇਤਾ, ਆਪਣੇ ਪੁਰਾਣੇ ਵੈਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਫਿਰ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਨੇਤਾਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਆਏ, ਨਮਨ ਕਰਕੇ ਕਹਿੰਦੇ, “ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ, ਅਸੀਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰ ਵਾਸੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਰਹੇ ਹਾਂ।” ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਿਲਾਸਾ ਦਿੱਤਾ, “ਡਰੋ ਨਹੀਂ।” ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰ ਸ਼ਹਿਰਾਂ 'ਤੇ ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ। ਸੂਰਜ ਮੰਡਲ ਤੋਂ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੜਕਦੇ ਤੀਰ ਉਠੇ, ਜਿਵੇਂ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ, ਜੋ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵੱਲ ਆਉਂਦੇ ਵੇਲੇ ਦਿਖਾਈ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੇ। ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦੇ ਵਾਸੀ ਮਾਰੇ ਗਏ ਅਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਮਾਇਆ, ਜੋ ਮਹਾਂ ਯੋਗੀ ਸੀ, ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਕ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਾਲੇ ਕੂਏ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ, ਉਹ ਦੈਤਿਆਂ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ, ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਹੋ ਕੇ, ਬਦਲਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰਦੇ ਹੋਏ ਉੱਠ ਖੜੇ ਹੋਏ। ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਿਹਨਤ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਧਵਜ ਵੀ ਨਿਰਾਸ ਹੋ ਗਿਆ। ਤਾਂ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੇ ਨਵਾਂ ਉਪਾਅ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਗਊ ਦੇ ਬੱਝਾ ਬਣੇ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਆਪ ਗਊ ਬਣੇ, ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰ ਵਿੱਚ ਵਕਤ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਾਲੇ ਕੂਏ ਤੋਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀ ਲਿਆ। ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਇਹ ਵੇਖਿਆ, ਪਰ ਮੋਹਤ ਹੋ ਕੇ, ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ। ਮਾਇਆ ਨੇ, ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਹਰ ਜੀਵ—ਦੇਵਤਾ, ਦੈਤ, ਮਨੁੱਖ ਜਾਂ ਹੋਰ—ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਵੀ ਅਜ਼ਾਦ ਨਹੀਂ। ਕਿਸੇ ਲਈ ਲਿਖੀ ਹੋਈ ਕਿਸਮਤ ਟਾਲੀ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੀ, ਕਿਸੇ ਲਈ ਨਹੀਂ।” ਮਾਇਆ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਮਹਾਂ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਮੁੱਖ ਕਾਰਜ ਕੀਤਾ। ਧਰਮ, ਗਿਆਨ, ਵੈਰਾਗ, ਸੰਪਦਾ, ਤਪ, ਵਿਦਿਆ ਅਤੇ ਕਰਮ ਦੇ ਜ਼ਰੀਏ, ਉਸ ਨੇ ਰਥ, ਸਾਰਥੀ, ਝੰਡਾ, ਘੋੜੇ, ਧਨੁਸ਼, ਕਵਚ, ਤੀਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰਾ ਜੰਮ-ਜੋੜ ਉਪਜਾਇਆ। ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ, ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਧਨੁਸ਼-ਤੀਰ ਲੈ ਕੇ, ਮਹਾਂ ਵਿਜੇਤਾ ਨੇ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾਇਆ। ਉਸ ਤੀਰ ਨਾਲ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਹਰਾ ਨੇ ਤਿੰਨ ਅਜੋਕੇ ਸ਼ਹਿਰ ਸਾੜ ਦਿੱਤੇ। ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਡੋਲ ਵੱਜਣ ਲੱਗੇ, ਅਤੇ ਅਸਮਾਨ ਸੈਂਕੜੇ ਦਿਵਿਆ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਦੇਵਤਾ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਪਿਤਰ, ਅਤੇ ਸਿਧਾਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਫੁੱਲ ਵਰਸਾਏ, ਜਿੱਤ ਦਾ ਨਾਅਰਾ ਲਾਇਆ; ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਨਾਚਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤਿੰਨ ਸ਼ਹਿਰ ਸਾੜ ਕੇ, ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕarta ਪ੍ਰਭੂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿਕ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਅਸਥਾਨ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਰਿ ਦੇ ਕਰਮ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਾਂਗ ਖੇਡ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਲੋਂ ਗਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਹੋਰ ਕੀ ਕਹਾਂ, ਇਹ ਕਰਮ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਦੋਂ ਭਗਵਾਨ ਆਪਣੇ ਆਨਰਤ ਦੇਸ਼ ਅਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਜ਼ਮੀਨਾਂ ਵੱਲ ਆਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਗੂੰਜਦਾ ਸ਼ੰਖ ਵੱਜਾਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਉਦਾਸੀ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ। ਉਹ ਸ਼ੰਖ, ਜਿਸ ਦਾ ਪੇਟ ਚਿੱਟਾ ਸੀ, ਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼, ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਲਾਲੀ-ਮੁਹਾਂ ਹੇਠਲੇ ਹੋਠ ਨਾਲ ਛੁਹ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੌਲ-ਫੁੱਲ ਵਾਂਗ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਵੱਜਿਆ, ਤਾਂ ਲਗਿਆ ਜਿਵੇਂ ਹੰਸ ਕੌਲ-ਪੋਖ ਵਿੱਚ ਬੋਲਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਗੂੰਜਦੀ, ਡਰ-ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਧੁਨੀ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਲੋਕ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਕੇ, ਆ ਗਏ। ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਵੀਂ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਉਹ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਇੰਜ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਚਿਰਾਗ ਨੂੰ। ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਦਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਤੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਰਹਿੰਦੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਖਿੜੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਖੁਸ਼ੀ-ਵਿੱਚ ਰੁਕਦੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ, ਰੱਖਿਆਕarta, ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੇ ਮਿੱਤਰ ਵਾਂਗ, ਭਗਵਾਨ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦੇ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ, “ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਸਵਾਮੀ! ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੂਜਦੇ ਹਨ; ਤੁਸੀਂ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਸਰਵੋਚ ਆਸਰਾ ਹੋ, ਜਿੱਥੇ ਸਮਾਂ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ, ਵੀ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਸਾਡੇ ਭਲੇ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਚੈਤਾ, ਪਾਲਕ ਅਤੇ ਰੱਖਿਆਕarta ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੀ ਮਾਂ, ਮਿੱਤਰ, ਸਵਾਮੀ, ਅਤੇ ਪਿਤਾ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਸੱਚੇ ਅਧਿਆਪਕ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਦੇਵਤਾ ਹੋ—ਤੁਹਾਡੀ ਰਾਹੀਂ, ਅਸੀਂ ਸਫਲ ਹੋ ਗਏ। ਅਸੀਂ ਧਨਿਆ ਹਾਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਸਵਰਗ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਜਿਸ ਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਵਿਰਲੇ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਸੀਂ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਵੇਖਦੇ ਹਾਂ: ਤੁਹਾਡਾ ਚਿਹਰਾ, ਪਿਆਰ-ਭਰੀ ਮੁਸਕਾਨ ਅਤੇ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਰੂਪ, ਸਭ ਸ਼ੁਭ ਲਕੜੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ। ਹੇ ਕੌਲ-ਨੈਨੀ, ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਕੁਰੂ ਜਾਂ ਮਧੁ ਦੇਸ਼ ਗਏ, ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ, ਹਰ ਪਲ ਲੱਖਾਂ ਯੁਗਾਂ ਵਾਂਗ ਲੰਮਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਖਾਂ ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਵੰਞੀਆਂ ਹੋਣ, ਹੇ ਅਚੁਤ। ਜਦ ਲੋਕ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਨਾਲ ਸਦਾ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸੁਣ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਪਾ-ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ, ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਏ। ਮਧੁ, ਭੋਜ, ਦਸ਼ਾਰ੍ਹ, ਕੁਕੁਰ, ਅੰਧਕ ਅਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ, ਜੋ ਭਗਵਾਨ ਵਾਂਗ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸਨ, ਨੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਭੋਗਵਤੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹਰ ਰੁੱਤ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਨਾਲ, ਸ਼ਹਿਰ, ਸ਼ੁਭ ਰੁੱਖਾਂ, ਬੇਲੀਆਂ, ਆਸ਼ਰਮਾਂ, ਬਾਗਾਂ, ਪਾਰਕਾਂ ਅਤੇ ਕੌਲ-ਪੋਖਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਚਮਕਦਾ ਸੀ। ਦਰਵਾਜਿਆਂ, ਗਲੀਆਂ ਅਤੇ ਰਾਹਾਂ 'ਤੇ ਤਿਉਹਾਰੀ ਗੇਟ ਬਣਾਏ ਗਏ, ਰੰਗੀਨ ਝੰਡਿਆਂ ਤੇ ਬੈਨਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਏ, ਤੇ ਅੰਦਰ, ਧੁੱਪ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ। ਮਹਾਨ ਰਾਹਾਂ, ਗਲੀਆਂ, ਬਾਜ਼ਾਰਾਂ ਅਤੇ ਚੌਕਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਫ਼ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਸੁਗੰਧਤ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਛਿੜਕਿਆ, ਤੇ ਫਲ, ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਅਨਾਜ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ। ਹਰ ਘਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ, ਦਹੀਂ, ਅਨਾਜ, ਫਲ, ਅਤੇ ਗੰਨੇ ਨਾਲ, ਭਰੇ ਘੜੇ, ਭੇਟ, ਧੂਪ ਤੇ ਦੀਵੇ ਰੱਖੇ ਗਏ। ਜਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਪਿਆਰੇ ਆ ਰਹੇ ਹਨ, ਵਸੁਦੇਵ, ਉੱਤਮ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਅਕਰੂਰ, ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਅਤੇ ਰਾਮ, ਜੋ ਅਜੋਕੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਪ੍ਰਦੁਮਨ, ਚਾਰੁਦੇਸ਼ਨ, ਸੰਬਾ (ਜੰਬਵਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ), ਸਾਰੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਵਿਆਪਤ, ਆਪਣੇ ਸੇਜ, ਆਸਨ ਤੇ ਭੋਜਨ ਛੱਡ ਕੇ, ਉੱਠ ਪਏ। ਮਹਾਂ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਭ ਵਾਣੀ, ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਤੁਰਹੀਆਂ ਦੀ ਧੁਨੀ, ਅਤੇ ਵੇਦ-ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ, ਚੜ੍ਹੀਆਂ ਤੇ ਪਿਆਰ ਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਸਤਿਕਾਰ ਲਈ ਆਏ। ਸੈਂਕੜੇ ਮਹਾਂ ਹਾਥੀ, ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਸਨ, ਚਮਕਦੇ ਕੰਡੇ, ਚਮਕਦੇ ਗਲ, ਤੇ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ, ਸ਼ੋਭਾ ਵਧਾਉਂਦੇ ਸਨ। ਨਾਚਣ ਵਾਲੇ, ਅਦਾਕਾਰ, ਗੰਧਰਵ, ਭਟ, ਮਾਗਧ, ਤੇ ਗਾਇਕ, ਮਹਾਂਪੁਰਖ ਦੇ ਅਚੰਭੀ ਕਰਮ ਤੇ ਕਹਾਣੀਆਂ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਅਵਤਾਰ ਤੇ ਮਹਿਮਾ, ਪਿਆਰ, ਤੇ ਜਿੱਤ ਦੇ ਜਸ਼ਨ ਨਾਲ, ਸ਼ਹਿਰ ਚਮਕਦਾ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਪਰਮ ਸਤਿਕਾਰ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਆਗਵਾਨ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।